Een theatervoorstelling is niet iets, waarover vaak op Mousique te lezen valt. Maar voor De Kift maken we natuurlijk graag een uitzondering. Deze Zaanse band heeft samen met Frank Groothof en Kiki Heessels een heerlijke muziektheatervoorstelling gemaakt met als titel Kees de jongen. Ze noemen deze voorstelling met veel understatement een rockopera. Denk hierbij niet aan zoiets als Tommy van The Who, maar meer aan Orkater en vooral aan De Kift zelf. Samen met mijn vrouw zag ik deze voorstelling op een vrijdagavond in de intieme schouwburg van Leiden. Continue Reading
Een tijdje geleden werd ik in een artikel gewezen op het feit dat niet Lucinda Williams of Emmylou Harris de moeders van Americana zijn, maar dat Iris DeMent die moeder is. Wie? Iris DeMent. Ik luisterde naar haar op Spotify, vergat haar weer, maar kwam deze zangeres een paar maanden geleden opnieuw op het spoor. Dit keer door de film True Grit, waar Iris onder de aftiteling het nummer zingt, dat als instrumentaal thema de hele film door herhaaldelijk terugkeert: Leaning On The Everlasting Arms. Continue Reading
Mono Vs Stereo
inventief, introspectief, ingenieus
Er schuilt iets bedrieglijks in de muziek van Denison Witmer. De eenvoudige snit van zijn akoestisch gitaarspel, zijn bedachtzaam langs oevers van traagheid wandelende liedjes en zijn altijd beschaafd achter in de rij wachtende stem, voor je het weet luister je nog wel maar hoor je niet meer. Wellicht kreeg zijn beste, door Don Perris van The Innocence Mission geproduceerde album, Are You A Dreamer? (2005) hierdoor niet de aandacht die het verdiende.
Dare to be a Daniel
Dare to stand alone!
Dare to have a purpose firm!
Dare to make it known
Deze hymn is geschreven aan de hand van de Bijbelse figuur Daniël. Hij durfde alleen te staan middenin een Babylonische cultuur, waar hij als balling terecht gekomen was. Hij bleef trouw aan zijn geloof, zelfs toen de leeuwenkuil dreigde. Danielson a.k.a. Daniel Smith is dit lied ook op het lijf geschreven. Sterker nog, waar begint zijn laatste album Best of Gloucester County mee? Met ‘Opening up the Book of Daniel/The power of dreams so does remind me/Of how to follow my heart! Als je je hart volgt, is het onbelangrijk wat anderen van je vinden. Dan durf je alleen te staan. Continue Reading
Ok we gaan er aan beginnen, mijn beloofde stuk over Acid, of acid house zoals ik het beter kan noemen om de link naar acid (als in LSD) te ontwijken. 
Acid ontstaan dus midden jaren 80, er heerst al jaren een discussie over wat de eerste acid track was. Voor mij persoonlijk is de eerste echte acid plaat die ik hoorde confusions revenge van armando. De eerste acid plaat volgens velen is ‘Acid tracks’ van phuture. Persoonlijk vind ik die discussie niet interessant, interessanter is de muziek en de sfeer.
Schreef ik dinsdag nog over het concert van James Vincent McMorrow dat dat wel eens hét concert van 2012 zou kunnen blijken te zijn, nog geen week later krijgt deze er al een geduchte concurrent bij: Loney Dear. Emil Svanängen, de man achter dit pseudoniem zorgde zondag samen met zijn band namelijk opnieuw voor een onvergetelijk optreden in Rotown.
Amatorski Film Tour 19-01 CC De Boogaard Sint Truiden
In het gezelschap van een enthousiaste collega, trok ik naar het theater. De locatie van het concert zou eerst de academie zaal zijn, maar vanwege technische eisen is het verplaatst naar de grote zaal van het theater. bij binnenkomst begrijp ik meteen waarom, de band zit op het podium achter een (transparant) scherm waar op teksten geprojecteerd worden voor aan vang van het concert. Gaan we de band niet zien ? Continue Reading
Nederland is een land waar veel americana geluisterd wordt, en waar veel americana gemaakt wordt. Waar komt dit door? Delen we een soort levensgevoel? En hoe zou je dit moeten omschrijven? Wat is het dat ik, en met mij vele andere liefhebbers, zo intens geraakt kan worden door deze muziek, alsof het speciaal voor mij geschreven is? Continue Reading
Het is bekend dat veel hedendaagse singer/songwriters, neofolk- en indiepopartiesten door de jaren `70 zijn beïnvloed. Echter, er zijn tevens veel bands en artiesten vandaag de dag die zich laten inspireren door jaren `80 acts als Japan, Talk Talk, Joy Division, Talking Heads, Depeche Mode, The Clash etc. etc.
Ook onder de redactie van Mousique zijn er een aantal met een voorliefde voor deze periode. Onder andere ondergetekende, die toch vooral in de vroege jaren `90 begon met zijn muzikale ontdekkingstocht, heeft altijd een voorliefde gehad voor new-wave, new-romantics, vroege electrobands, late punk. Daarom het voornemen voor een nieuwe categorie: Back To The Eightees.
Before you play two notes learn how to play one note – and don’t play one note unless you’ve got a reason to play it
(Mark Hollis)
Het was ergens in 1989 meen ik. Ik liet mijn vingers gaan tussen de elpees in de uitverkoopbakken. Ze bleven haken bij een plaat met een opvallende cover. Een witte hoes met daarop een boom in het water vol schelpen en een paar vogels. De naam zei me wel wat: Talk Talk. Dat was toch die band met die paar fraaie hits, It’s My Life, Such A Shame en vooral Life’s What You Make It, die zich ergens in mijn achterhoofd hadden genesteld? Bovendien – ik studeerde net theologie – die titel intrigeerde mij ook: Spirit of Eden… Bovendien koste die elpee bijna niets. Daar kon ik mij toch geen buil aan vallen?! Continue Reading
