nouvelle mousique de Pays-Bas

We weten het, het is de laatste tijd wat stil alhier; dat komt omdat de halve redactie aan het vasten is, en de rest zich met andere dingen ledig houdt. Om het gemis wat te compenseren hier in een keer vijf recensies van pareltjes uit de Lage Landen, recent uitgekomen of nog te verschijnen.

Wolf In Loveland – we set out in the naked dawn
release: 01-04-2014 (Elevate Records)

Wolf-in-Loveland“Jan Minnaard is een getalenteerd songwriter die de gave bezit om over heel dagelijkse dingetjes op gevoelige wijze een prachtige tekst te schrijven“. Dat schreef ik in maart vorig jaar over de debuutplaat van Wolf In Loveland, een opvallend volwassen album voor zo’n jonge band. Opvolger We Set Out In The Naked Dawn is de volgende stap in de snelle evolutie van de band. Het overtreft alle verwachtingen en is en passant nog een stuk afwisselender dan het debuut: meer dynamiek, een verdwaalde trompet en meer afwisseling in de zang. Jan Minnaard en de zijnen zijn totaal niet hip, maar ze beheersen een vakmanschap en maken een album vol met sterke rootspop liedjes, waarvan ik eigenlijk geen mindere broeders kan aanwijzen, of het moest Killer Whales Of Eden zijn, dat een beetje wringt. Maar misschien is dat ook gewoon een kwestie van smaak. Favoriete tracks: The Best Part, La Brugère (song for Ben Gerard), Soul Of A Woman, Trumpets, Bald Eagle.

Mad About Mountains – harlaz
release: 10-03-2014 (Zeal/Konkurrent)

mad about mountainsNet zo ambachtelijk als Wolf In Loveland – zij het wat zwaarmoediger – is de muziek van Mad About Mountains. Kees schreef in februari 2012 al dat dit soms helemaal niet erg is, en zeker niet in het geval van MAM. De band is eigenlijk geen band, maar het soloproject van Piet de Pessemier, die we al kennen van bands als Krakow en Monza. Dit tweede album is desondanks wel meer een bandalbum geworden en kent een voller geluid dan het titelloze debuut. Piet heeft zijn adoratie voor Neil Young nooit onder stoelen of banken gestoken, maar dit album schurkt wel erg dicht aan tegen bv Harvest. Neem Little Lady, een weemoedig maar ongemeen prachtig liedje, of het veel vrolijkere en zelfs poppy Where The Man Waits. If You See Her is dan een stuk steviger met rollende gitaren ala Keep On Rockin’ In The Free World. Of Hurts, met zijn prachtig verstilde sfeer en de onmisbare mondharmonica. Harlaz is voor wie over het debuut van MAM enthousiast was verplichte kost, zij kunnen het album blind aanschaffen. Ook de americana liefhebber die MAM nog niet kent zal geen spijt krijgen van de aanschaf van dit album. Harlaz is opnieuw een bewijs van de neus voor kwaliteit, die het puike Vlaamse label Zeal kenmerkt.

Sky Pilots – sky pilots
release: 07-04-2014 (V2)

sky pilotsSky Pilots bestaat uit vier gerenommeerde Nederlandse muzikanten: Matthijs van Duijvenbode (zang), Robin Berlijn (gitaar), Mano Hollestelle (bas) en Kees Schraper (drums). Met hun nieuwe band brengen ze een zelfverzekerde mix van 60’er en 80’er jaren rock, 70’s pop of moeten we het misschien toch meer zoeken in de nasleep van de britpoprevival: Blur, Elbow en (vooral!) I Am Kloot? Een energiek album vol catchy songs van onnederlandse kwaliteit.

Novack – arrivals
release: 21-04-2014 (V2)

nocack arrivalsOver Elbow gesproken, als ik het nieuwe album Arrivals van Novack opzet heb ik even het gevoel dat ik naar een vergeten album van de Engelse band luister. Novack maakt vandaag de dag steviger muziek dan Elbow (die steeds verstilder lijken te worden), maar het heeft dezelfde sfeer en de aangename warme stem van Sander van der Linden heeft zeker wat weg van die van Guy Garvey. Van die stemmen die zelden vervelen maar tegelijk nooit irriteren, je kunt ernaar blijven luisteren. Dat geldt ook voor de muziek, die tegelijk organisch en gelaagd klinkt. Ten opzichte van het debuut Sequences & Stills klinkt Arrivals voller, rijker geproduceerd (heerlijk, die blazerpartijen!), maar de band heeft niets van haar oorspronkelijke charme en ongedwongenheid verloren. Een geslaagde tweede.

Elle Bandita – elle bandita
release: 04-04-2014 (Caroline)

elle banditaElle Bandita – niet toevallig die artiestennaam – is echt, rauw en in-your-face. Het moet bij deze kenau echt uit de tenen komen, voor minder doet ze het niet. En daarom had ze de muziekbusiness bijna definitief vaarwel gezegd na het lovend ontvangen debuut Queen Of Souls uit 2009. Maar gelukkig (…) kwam er weinig van haar andere plannen terecht en is La Bandita nu toch weer terug met een indrukwekkend, eerlijk, serieus en muzikaal volwassen plaat. En gewoon uit mijn eigen dorp aan de Maas, dit. Trots!

3 gedachtes over “nouvelle mousique de Pays-Bas

  1. van Unterwelten heb ik al gehoord, maar de muziek nog niet gehoord, ben wel benieuwd. de andere twee namen zeggen me (nog) niets.

Reacties zijn gesloten.