File under Techno : 2 x Beats

Eomac – Spectre (Killekill/epm) released 12/05

Met Spectre brengt het Killekill label zijn eerste full album uit. Een album vol desolate beats en schimmige soundscapes. Erg vrolijk gaat het er niet aan toe, maar sfeervol is het allemaal wel. Ian Mc Donnell is een rijzende ster aan het techno firmament. Namen als Tom York, Aphex Twin en Ellen Alien mag hij al rekenen tot “fans”.

Ok nu de muziek dan: ik heb al een tipje van de sluier opgelicht, het is een sfeervolle beat-drivven Plaat geworden. Opener SU Riddim opent met een sinistere in echo gedrekte hoge drone met daar onders een stevige distorted beat. Dubstep gewijs bouwt hij de track verder op en springt hij van broken beats via overstuurde bass-breaks naar een four to the floor en weer terug. De soundscape die over deze beats word gedropt bouwt uit met felle hoge uithalen en een monotone stem sample. Rainmaker opent met een trage slepende 4/4 beat gedrenkt in echo en oversturing. Hier overheen spreid Mc Donnell een even overstuurde als onheilspellende soundscape uiteraard is ook hier de nodige echo en reverb voorzien. Forrest opent met een redelijk cleanebroken beat waarvan alleen de kick de nodige distortion mee krijgt. Het nummer blijft vrij kaal als er een hoge “melodie” in komt voorzien van een subtiele(re) galm. De track bouwt dan verder op met meer variaties in de beat, knisperende percussie een hoge tegen medodie op de achtergrond en een droevige hoge string. Spectre opent met een chain reaction achtige gefilterde en licht overstuurde beat loop, met hier overheen een sfeervolle diepe string. Op 1:50 is er een aan dubstep invloeden te danken break met een vuile bas lead, die door loopt als de beat met de filter lichtjes opengedraaid terug komt. De track bloeit darna open door dat ook de filters van de string opengedraaid worden. Shell Of Dark opent met een na de vorige slepende track vrij snel aan voelende kick. Over deze kick wordt een hoge nerveuze sonar gedropt die gedurenede de track opbouwt tot een hysterische a-tonale kakafonie. Als de distortion over de beat dan open gedraait wordt en er hier en daar flarden onrustige percussie wordt toegevoegd is de track af. Rising 3 begint met een heuse jungele-like breakt met een bij passende stem-sample, het lijkt zowaar wel Mc Donnels zijn benadering van een jungle track. Deeva is een in galm gedrenkte minimal-like nummer voorzien van ijle opnieuw redelijk onheilspellende hoge klanken en een nerveus baslijntje. You Hun Ye Gui gaat door op dezelfde minimal-like stijl  al is hier het tempo is wel lichtjes opgeschroeft. Crackts is dan weer een wat meer slepende track waar in ik (net als bij een aantal andere tracks) de kale sinistere sound van Richard D James a.k.a. Aphex Twin terug hoor. Mika Riddim begint redelijk clean met kale percussie en hoge tonen, maar dat duurt niet lang de Distortion wordt van stal gehaal om een werkelijk gigantische Kick te produceren, fijn contrast met de verder vrij ijle en licht klanken. De filters worden ook weer vollop gebruikt om het geluid tot leven te brengen. Afsluiter lijkt een beetje te manken door de vreemde echo over de kick. De hele track lijkt een beetje uit het lood te lopen, ook een trucje wat de inspiratie bij Aphex Twin heeft gehaald. Fijn plaatje, maar geen lichte kost.

Ben benieuwd of ook niet doorgewinterde techno/electronica liefhebbers dit kunnen waarderen.

 

Lewis Fautzi -The Gare Album (Soma/epm)

Opnieuw een full album debuut, van een rijzende ster: Lewis Fautzi. Het album is genoemd naar de club the Gare in porto waar Fautzi de techno ontdekte. Ook dit is weer een album vol donkere geluiden, maar toch meer een dansvloer album dan Eomac. Opener Signal, is een soundscape van iets meer dan 2 minuten. UVB trekt de plaat echt op gang met een massieve 4/4 en ruimtelijke minimale productie. “The Other side of reality” schakelt weer een versnellinkje terug, opnieuw een vrij cleane ruimtelijke productie,een broken beat en mooie weemoedige string sounds. Sick schakelt weer een stapje hoger met weer een fijne zware kick, en een gefilterde bas lead. Onheilspellende drone geluiden doen de rest, heerlijke plaat voor op de dansvloer, maar ook op de koptelefoon of in de auto kan ik dit smaken. Range schakelt door met een felle kick en een opgefokte sirene, op nieuw een fijne dansvloer plaat, maar dan voor verder op in een set richting het hoogtepunt van de set. Climax is van het zelfde kaliber, maar dan met een veel zwaardere basdrum en minimale drone. Opaque is opnieuw een soundscape tussendoortje, maar dit is geen chill-out, dit is pure industrial noise compleet met machine gedreun in de achtergrond. Hope beukt er dan genadeloos in een pompende opnieuw minimale track met een opgejaagde melodie die nooit helemaal los gaat en dat maakt het nu juist zo boeiend. Binary is opnieuw wat minder opgefokt en hoort net als sick in de opbouw van een dj set thuis. Psichiatric is met bijna 3 minuten de langste beatloze soundscape op het album, mijns inziens ook de mooiste, ben benieuwd of hij ook eens een keer een ambient ep of album gaat uitbrengen, hij heeft het wel in de vingers om een mooie subtiele track op te bouwen. En dat maakt hij direct waar in afsluiter Other planet, een downtempo track met een hobbelende bas drum en een heerlijk atonale acid lijn, voor mij met stip de mooiste track van de plaat, een plaat die in zijn geheel boven het maai veld van techno geweld uit steekt.

Beide platen zijn platen van nu, die oldskool techno combineren met een actuele sound. Invloeden van Dubstep en de wat kille minimale techno van nu zijn nooit ver af, en invloeden van bijv de dub techno van Chain reaction en stamp werk van Luke Slater of Jeff Mills zijn ook ruimschoots aanwezig. Al met al twee mooie platen die representatief zijn voor de hedendaagse techno scène. Ben heel benieuwd naar de commentaren van niet techno-heads op deze twee albums, dus gebruik de reactie knop en laat het horen🙂