Woven Hand – refractory obdurate

wovenhand-refractory-obdurateHet nieuwe album van Woven Hand / Dave Eugene Edwards is heavy. Dat was het vorige album (The Laughing Stalk) ook al, maar hier gaat Edwards nog een stapje verder. Zware metalen en massieve grooves zijn niet van de lucht, en toch blijft het nog genoeg americana om niet totaal te bevreemden. Dat heftige kon je al horen op de single Hiss, waar je levensechte metalriffs kunt waarnemen; maar ook in albumopener Corsica Clip (dat toch vrij rustig begint) wordt het tegen het einde heel heftig (inclusief angstaanjagend gekrijs). dave eugene edwardsOok Good Shepherd en Field Of Hedon zijn niet mals. Er staan ook rustiger nummers op, zoals de Metellica-achtige ballad King David, het 16HP achtige The Refractory en de klassieke Wovenhand sleper Obdurate Obscura.

Eigenlijk moeten we gewoon concluderen dat Dave Eugene Edwards met de jaren alleen maar beter wordt, als goede wijn. En Refractory Obdurate zet daar een moddervette streep onder.

release: 25-04-2014 (Glitterhouse)

12 gedachtes over “Woven Hand – refractory obdurate

  1. Ik heb ‘m via een stream beluisterd en ik ben ook best onder de indruk. Naast de metaal-invloeden deed het me ook weer aan oudere 16 HP-albums denken: bijvoorbeeld het debuut of Secret South.

  2. Dat nummer dat hier onder de recensie staat vind ik echt niet om aan te horen. 16HP vind ik werkelijk fantastisch, maar wat DEA met Wovenhand allemaal uitspookt kan mij écht niet bekoren, helaas.

    • tja, smaken verschillen uiteraard. maar voor mij gaat er ook niets boven de eerste twee albums van 16HP hoor. maar ja, die tijd komt nooit meer terug…

  3. Ik vind Woven Hand nooit heel ver van 16HP afliggen en ben altijd wel blij dat hij nieuwe dingen uitprobeert. Altijd met die bevlogenheid waar je U tegen zegt. Ik vind deze nieuwe ook erg goed…alleen Glitterhouse is weer eens wat traag met de verzending dit keer…

  4. Togaloze tucht van hersteld hervormde snit (Daan, is dat iets voor een ‘breedspectrum discussie’?🙂 ). In zoverre klinkt hij als vanouds. Het lijkt er wel op dat hij wat is opgeleefd. Mathijs en ik zagen hem een jaar of wat geleden op het Cactus Festival: het klonk even hard als flets. Eerlijk gezegd hoor ik er de muzikale vernieuwing niet aan af. Wel valt me op hoeveel Wovenhand schatplichtig is aan Big Country (Good Shepherd).

    • nee, erg vernieuwend is het allemaal niet meer, daar heb je gelijk aan. maar hij heeft wel weer wat aan kracht gewonnen.

    • Die eerste zin is behoorlijk voor insiders, Wim; niet iedereen leest Trouw😉
      Big Country: ook zo’n band met een groots geluid… Wat is er met die band(leden) gebeurd?

  5. Big Country
    The Journey
    Cherry Red Records

    Het stond er echt, op ‘Recensielijst Heaven 4 2013’: ‘dubieuze voortzetting van deze Schotse rockband’. Zelden treffen wij bij dit blad op voorhand dergelijke kwalificaties aan, dus hier moest wel sprake zijn van een draak van een cd. Dat bleek alleszins mee te vallen. Nadat de band één van haar allerbeste albums, Driving To Damascus (1999), had uitgebracht ging het van kwaad tot erger met de enigmatische en begaafde voorman van de band. Stuart Adamson, diep teleurgesteld over de meer dan matige ontvangst van dit album en in toenemende mate depressief, verliet de band. Ook het album dat hij halverwege de jaren negentig met Marcus Hummon in Nashville onder de naam The Raphaels (luister eens naar het fenomenale Shattered Cross) had opgenomen, trok nauwelijks aandacht. Op 16 december 2001 bleek dat hij zich had verhangen in een hotel in Hawaii. Lange tijd bleef het stil rondom de band uit Dunfermline. Tot Mike Peters van The Alarm met de overige leden het BC-repertoire begon te zingen. Hoewel niet gezegend met de grote talenten van Adamson (gitaar spelen, zingen en componeren) bleek hij toch een bevlogen vervanger die de liedjes op geheel eigen wijze opnieuw liet leven. Bassist Tony Butler verliet de band in 2012 en werd vervangen door voormalig Simple Minds-bassist Derek Forbes. Jamie Watson, de zoon van gitarist Bruce Watson was al eerder aan de band toegevoegd. Hoe de nieuwe liedjes op The Journey klinken? Niet als Big Country maar als een vorm van Big Country. Laat gezegd zijn dat een band met een ritmesectie zoals Forbes en drummer Mark Brzezicki die vormen, eenvoudigweg niet ‘dubieus’ genoemd kan worden. Ze zijn namelijk van wereldklasse. Nergens doet de band een poging om Adamson te vervangen, eerder zoekt ze nieuwe wegen met hem in gedachten. Daarom ontroert het citaat uit het oude Change (Oh Lord, where did the feeling go?) in Angels And Promises. De ontstuimigheid die de band hier ten toon spreidt doet denken aan The Skids, de punkwaveband die aan Big Country vooraf ging. The Journey is geen meesterwerk, zoveel is duidelijk. Daarvoor komt het album in compositorische zin net wat te kort. Al draagt het dus wel een onmiskenbaar Big Country-stempel.
    (uit Heaven 4, 2013)

    • Dank voor dit mooie overzicht, Wim. Het begint me weer te dagen: dat Shattered Cross heb je volgens mij bij jou thuis weleens laten horen (maar ja, dat was te midden van een zee aan andere muziek😛 )

Reacties zijn gesloten.