Ô-Celli (Acht Cello’s) 23-03-2014 CCHA

In het kader van mijn ontdekkingstocht in de (hedendaagse) klassieke muziek ben ik op Zondag 23 maart naar een cello concert gaan kijken en luisteren. Ik zal mijn bevindingen met u delen.

Op zondag in de late ochtend een concert mee pikken is eens wat anders. In de reeks aperitief concerten speelde vandaag Ô-Celli een concert. Ô-Celli is een groep bevriende muzikanten (cellisten) die afzonderlijk allemaal een mooi cv kunnen voorschotelen aan muzikale prestige en ervaring. Het echt super om deze ras muzikanten te zien spelen. Vandaag speelden ze een aantal bekende werken die door verschillende groepsleden gearrangeerd werden voor de bezetting van 8 cello’s.

Het concert opende met La forza del destino, een overture van Verdi. Het arrangement voor 8 cello’s hiervan is geschreven door Alexandre Beauvoir Heel mooi bij strijk instrumenten vind ik dat je de muzikanten heel goed kunt volgen door de bewegingen die ze moeten maken. Je zou denken 8 cello’s is dat niet wat veel van het goede ? In dit geval is het zeker niet te veel de stukken klinken helder en toch gelaagd. Er worden prachtige instrumentale dialogen gevoerd tussen de 8 cello’s.

Het tweede stuk is een werk van Strauss; Also Sprach Zarathustra, een stuk dat heel bekend is geworden omdat het in de film 2001 a space oddesy van Stanley Kubrick is gebruikt. Ook hier weer een prachtige gelaagdheid, deze keer in een arrangement door Sébastien Walnier.

Als 3e stuk speelden ze een drietal dansen geschreven door de luikse hedendaagse componist Harold Noben. Noben heeft deze composities voor Ô-Celli geschreven. In deze stukken is het spel virtuozer en zit meer ritme dan in de “klassieke” stukken die hiervoor gespeeld waren. Ik moet wel zeggen dat ik deze stukken nog behoorlijk laagdrempelig vond zonder artestieke moeilijk doenerij. Met mijn ogen dicht kon ik bijna de dansende koppels over een dansvloer zien zweven.

Als laatste stuk speelden ze een tango van de Argentijnse “tango” componist Astor Piazzolla. Ik voelde direct een verschil met de europese werken van hiervoor de Argentijnse passie druipt van de muziek. Op nieuw prachtig gelaagd en uitgevoerd met de juiste hoeveelheid passie en zichtbaar speel plezier.

Naast deze “oficiele” stukken speelden ze ook nog een aantal “scores” ze begonnen met de bekende 007-theme, daarna speelden ze een stuk van Ennio Morricone uit de film The Untouchables. En als derde de overbekende tune van The Pink Panter.

Mijn conclusie van het concert is dat we heerlijk genoten hebben van pure muziek, gespeeld met veel plezier en passie in een ontspannen sfeer, een beetje als een kostuum zonder stropdas. Binnen mijn ontdekkingstochten is dit tot nu toe de meest geslaagde. Volgende jaar op 31 januari spelen ze opnieuw hier in de buurt, in Tongeren, kan heel goed zijn dat ik daar ook weer naartoe ga.