The Cosmic Carnival – mon cher amour

The Cosmic Carnival (winnaars Grote Prijs 2009) kwamen in 2012 al met een sterk debuutalbum (Change The World Or Go Home) dat bol stond van de vrolijke dansbare jaren `60 liedjes. Op opvolger Mon Cher Amour wordt uit een andere vaatje getapt. Een donkerder vaatje, al wordt het zeker niet somber. Met de opener (tevens…

recensie: Silmus – shelter

In 2012 verscheen Gert Boersma (Silmus) plots vanuit het niets op het Volkoren label met een ambientplaat (Ostara) die een mysterieuze en Scandinavische sfeer ademde. Shelter is het tweede album, waar wederom Minco Eggersman een dikke vinger in heeft gehad. Daarnaast bijdragen van Jan Borger en Mirjam Feenstra. De filmische ambientachtige sfeer is behouden, en…

Bongomatik – bongomatik your life

Bongomatik, waar kennen we die naam ook al weer van? Het was een beroemd design bedrijf, dat in de jaren `50 furore maakte met hippe designs en slogans, en tegenwoordig staat voor hippe vintage (voor wie het hele verhaal wil weten, je kunt het hier lezen). Bongomatik is ook een tien(!)koppig muzikaal gezelschap uit Rotterdam…

recensie: Warpaint – s/t

De dames van Warpaint – Emily Kokal (zang,gitaar), Theresa Wayman (zang, gitaar), Jenny Lee Lindberg (bass,zang) en Stella Mozgawa (drums,keyboard) – doken voor hun tweede album bijna een jaar de studio in om eindeloos te sleutelen aan de opvolger van hun goed ontvangen debuut Exquisite Corpse. Het album is geproduceerd door top producer Flood en…

recensie: The Shocking Miss (Caro) Emerald

Deleted Scenes From The Cutting Room Floor was een internationale megahit voor Caro Emerald (Caroline van der Leeuw). DSFTCRF was dan ook een sterk album met een perfect uitgebalanceerde mix van cabaret, swingjazz, met een vleugje latin en hiphop. Caro en haar groep waren niet de enige die uit deze retrovijver visten, maar zij deden…

recensie: Most Unpleasant Men

Most Unpleasant Men. Foute bandnaam. Ten eerste betreft het hier niet alleen maar mannen, en ten tweede is het zeker niet onaangenaam wat deze Utrechtse groep produceert. Noem het indierock, noem het electropop, noem het dansbaar maar toch ook intiem en gevoelig. Denk Talking Heads, denk Phoenix, denk The Notwist, Copark, Kings Of Convenience, The…

recensie: Tu Fawning – a monument

Nu het einde van het jaar nadert ben ik al weer een beetje begonnen met het terugluisteren van alle releases die de moeite waard waren, ter voorbereiding op de onvermijdelijke jaarlijst. En al doende kom ik dan soms van die pareltjes tegen die toch een beetje aan mijn aandacht waren ontsnapt. A Momument, de tweede…

recensie: Johan Borger – wild geese calling

Vorig jaar schreef ik een gematigd positieve recensie over Sometimes, het debuutalbum van de jonge singer/songwriter Johan Borger. Nu komt hij al weer met een opvolger, Wild Geese Calling. Borger is duidelijk gegroeid als muzikant en Wild Geese Calling is een stuk evenwichtiger, voller en volwassener dan Sometimes, dat is meteen bij een eerste luisterbeurt…

I Am Oak: oasem

De plaat aanzetten staat gelijk aan verliefd worden. Het tweede album van I Am Oak, de band rond de Utrechtse singer-songwriter Thijs Kuijken, werkt bedwelmend, omarmt je en brengt tot rust. Vlinders in de buik en licht bevochtigde ogen; Oasem gaat recht in het hart. (nu.nl)

recensie: I Speak Because I Can by Laura Marling

Laura Marling was een van mijn grote ontdekkingen van 2010. Hoewel pas 21 gaat ze al eventjes mee (debuteerde op haar achttiende). Afkomstig uit een muzikale familie heeft ze al samengewerkt met verschillende bands uit de Londense indie-scene, waaronder Noah & The Whale en Mumford & Sons (Mark Mumford heeft ook dit album geproduceerd). Marling…