Micah P. Hinson & The Nothing

hinson nothingMicah Paul Hinson heeft geen gemakkelijke start gehad. Hij groeide op in Abilene, Texas, en raakte in zijn jonge jaren behoorlijk ontspoord, tot hij uiteindelijk in de goot terecht kwam, verslaafd en dakloos. Rond die tijd ontmoette hij John Mark Lapham, die later in The Earlies ging spelen. Na de eeuwwisseling had Hinson zich weer een beetje bij elkaar geraapt en is hij verhuisd naar Denton, Texas, om een baantje te zoeken en weer aan een opleiding te beginnen. Hij nam in die periode ook zijn eerste demo op (The Baby And The Satellite) en voornoemde Lapham besloot op basis van de kwaliteit van die opnames om Hinson aan zijn eigen label te verbinden en begon hem te promoten. Hinson werd opgepikt door Rough Trade en in 2003 kwam zijn overrompelende debuutplaat Micah P. Hinson & The Gospel Of Progress uit, hetgeen ik nog steeds als zijn beste plaat beschouw. Een heropname van The Baby And The Satellite zag een paar jaar later het licht als officieel album en in 2006 kwam daar nog eens The Opera Circuit bij, gevolgd door …and the Red Empire Orchestra(2008), All Dressed Up And Smelling Of Strangers (2009) en …and the Pioneer Saboteurs (2010).

In 2011 krijgt Hinson een ernstig auto ongeluk in Spanje, wat hij gelukkig overleefd, maar wat wel resulteert in een aantal jaar stilte. Op basis van een aantal demo’s van vlak voor het ongeluk heeft Hinson nu weer een album gemaakt, het is zijn meest donkere plaat tot nu toe (al kon je hem sowieso al nooit op `vrolijke liedjes’ betrappen) met de veelzeggende titel Micah P. Hinson & The Nothing.

Het album opent wat vreemd met How Are You, Just A Dream, een rauwe onvoorspelbaar rammelende rocker met een bijna vals zingende Hinson, maar met single On The Way Home (To Abilene) komen we in vertrouwd Hinson-vaarwater, een triestig verhaaltje met een nare twist dat muzikaal ook heel beklemmend wordt met over elkaar tuimelende atonale strijkers. The One To Save You Now is dan een piano gebaseerde Nick Cave achtige ballad die een prachtig rustpunt geeft.

micahI Ain’t Movin’ is nog rustiger: eenvoudige piano als basis, en de stem van Hinson naar de voorgrond gemixt, alsof hij recht in je oor zingt. De aangrijpende tekst komt zo nog harder binnen: `you can test me all you want, i ain’t changing… you can push me all you dare, but i ain’t moving’. Same Old Shit is `good old country’, maar dan in een Hinson-jasje. The Life, Living, Death And Dying Of A Certain And Peculiar L.J. Nichols is ook zo’n heerlijk stoffige country-achtige song, waar Hinson’s donkere verhaaltalent goed tot zijn recht komt. Sons Of USSR vind ik persoonlijk niet zo sterk. There’s Only One Name is weer uptempo country met jengelende banjo. Erg genietbaar, maar Hinson komt naar mijn mening toch het beste tot zijn recht in de meer ingetogen nummers, zoals ook in God Is Good, waar Hinson zich beklaagd dat God hem niet meer nodig heeft en hem in de steek heeft gelaten, een gedachte die begrijpelijk is als je het een en ander aan ellende hebt meegemaakt, zoals Hinson. Maar God is nog een abstract begrip, het wordt allemaal nog veel erger. Wat moet die Hinson een duisternis in zijn ziel ervaren…

The Quill, een sfeerschets met ontstemde piano, kitcherige strijkers en een mompelende Hinson, doet Eels-achtig aan. Love Wait For Me is een prachtige melancholisch Cash-achtig liedje met minimale begeleiding. A Million Light Years is een eenvoudig op akoestisch gitaar gebaseerd liedje met een zeer persoonlijke tekst. Het album sluit af met een verborgen track (The Crosshairs), waar Hinson zichzelf met multiple-dubs transformeert in een koor.

Micah P. Hinson & The Nothing is wederom een zeer goed Hinson album, persoonlijk vind ik het beter dan de voorganger uit 2010. Het is zijn meest persoonlijke en donkerste album tot nu toe.

release: 10-03-2014 (Talitres)