Recensie: Maggie Brown – Maggie Brown

maggie brown coverHier op Mousique besteden we ook graag aandacht aan nieuwe bandjes van vaderlandse bodem. Zo kreeg ik het debuutalbum van de Amsterdamse band Maggie Brown in de schoot geworpen. Terwijl ik het uit de envelop viste, vielen mij twee dingen op. Allereerst de prachtige cover van het album. Het deed wat denken aan die van Nowhere (1990) van Ride. Ook daar zien we een grijsblauwe zee, maar wel onheilspellender. De cover bij Maggie Brown is rustieker en melancholischer. Het blijkt ook een heus kunstwerk te zijn: Seestück van de Duitse schilder Gerhard Richter. Hij schilderde het in 1970, maar het is een tijdloos werk. Zou het iets zeggen over de inhoud van het album?
Het tweede dat mij bij het zien van het album opviel, was de bandnaam: Maggie Brown. Waar staat die naam voor? Heeft de band zich vernoemd naar het knappe fotomodel (zonder anorexia-look!), Maggie Brown? Of moeten we het meer in journalistieke richting zoeken, bij de gelijknamige mediacorrespondent van The Guardian? Of duidt die naam op het restaurant dat zich in Brooklyn/New York bevindt? (zanger en voorman Marcel Hulst woonde een tijdje in die metropool) De hersenkronkels in mij leiden ook nog naar het onbekende zusje van Tarantino’s Jackie Brown en de onthulling van de achternaam van die Maggie van Bob Dylan met haar boerderij. Hoe dan ook, voorlopig is en blijft het een raadsel, voor wie of wat die bandnaam staat. Eigenlijk past dat wel bij de dromerige gitaarpop die de band maakt. Maar hoe raadselachtig dan ook; één ding is mij intussen wel klip en klaar – en ik blijf daarbij in de beeldspraak van zee en aanverwante zaken – Maggie Brown heeft een dijk van een debuut afgeleverd!!

maggie brown band fotoDat blijkt direct al in het begin. De plaat opent met de bijzonder fraaie instrumental Alaska. Sowieso heb ik een zwak voor bands en artiesten die met een instrumentaal nummer beginnen. Dat getuigt van durf. En al helemaal als dat zoals hier geen kort nummer betreft, maar eentje, die meer dan vijf minuten klokt! Dan toon je durf in het kwadraat!! De band zegt in hun bio te houden van Sigur Ros. Dat hoor je hier zeker terug, alsmede Mogwai, Explosions in the Sky, We vs Death, etc. Kortom: het klinkt naar postrock, maar dan wel van het ingehouden en dromerige soort. Alaska is een bijzonder sfeervolle opener.

De rest van het album bestaat uit vocale nummers. Hulst beschikt over een emotionele falsetstem. Dat blijkt al direct in Because. De gitaarlijn is dan weer van het dissonante soort en schuurt fijn aan tegen de hoge zang van Hulst. Gitaarpop met een rafelig randje; zo hoor ik die graag. Het deed me ook denken aan de band die vandaag de dag een reünietour beleeft: Daryll-Ann. Tekstueel gaat het liedje over de aantrekkingskracht van het gekke, maar ook intrigerende Amerika. Hulst woonde er, zoals gezegd, een tijdje en schreef er de nodige teksten over.
Dat hoor je ook terug in Atlantic. Amerika is immers het land over ‘de grote plas’. Het geeft die albumcover met z’n Seestück direct een speciale lading… Muzikaal klinkt het naar Nick Drake en andere folkmuziek van voorheen. Ik moest ook denken aan bands als Jayhawks, Calexico en Midlake, die ook zo goed de kunst verstaan om oude folk- en countrymuziek uit Engeland en Amerika naar nu te verklanken. Nee, het stormt hier niet op de Atlantische Oceaan, eerder een kalme golfslag, die ietwat ruiger wordt door de fijne gitaarsolo tegen het einde, die vergezeld wordt door een heerlijk orgeltje.

maggie brown 2Permanent Resident Card is van een ontroerende schoonheid. We horen een ukelele waaroverheen Hulst z’n verhaal zingt. Het is gebaseerd op wat hij ooit meemaakte bij de Canadees-Amerikaanse grens. Een donkere vrouw werd er aangehouden, uitgebreid gefouilleerd en zelfs haar geld werd tegen het licht gehouden. Hulst stond er bij, keek ernaar én verhief z’n stem. Toen werd hij aangehouden en uitgebreid verhoord. Men legde hem uit dat een donkere 28-jarige jongen een moord had gepleegd en dat daarom nu alle donkere mensen werden verhoord. Hulst kon er niet over uit en dit racistische voorval leverde dit aangrijpende en catchy folkliedje op.
Over catchy gesproken… Dat is het gitaarintro van Sunset Park zeker ook! Het klinkt naar de betere postpunk, maar het orgeltje geeft er dan weer zo’n fijne dromerige twist aan. Het verhaal is allesbehalve catchy trouwens. Het gaat over de wijk Sunset Park in Brooklyn. Het is een arme wijk, waar iedere straathoek je vertelt over sociale ongelijkheid: the mourning in sunset park/each street a reminder. Velen uit die wijk kwamen om bij de aanslagen op 11 september 2001, maar omdat ze illegaal waren, werden ze niet als vermist vermeld, ondanks hun familieleden die elke dag zich verzamelden op Union Square. Maggie Brown zingt dus zeker ook over dingen die er toe doen! De rinkelende gitaren op het einde doen trouwens ook goed…

Pretty Delay vind ik aanvankelijk een minder sterk liedje, het refrein is wat zeurderig en eenvormig, maar het venijn zit ‘m wel in de staart. Eigenlijk is het woord ‘venijn’ niet op z’n plaats, want het betreft juist een teder en sfeervol einde: dreampop van het beste soort. En als er dan zo’n heerlijke Beach House-achtig gitaar-outro volgt, dan ben ik alsnog verkocht!
Dit zet zich gelukkig door in het gitaar-intro van Queen of England, dat zo in het oeuvre van Explosions in the Sky zou passen. Het liedje druipt van de melancholie en dat is niet vreemd als je Hulst hoort zingen over het feit dat vanaf z’n 24e hij gelukkig werd. Het zal dan wel geluk zijn vol weemoed, als ik dit liedje hoor…
The Golden Age gaat precies over de innerlijke worstelingen die voor die weemoed (en meer dan dat) kunnen zorgen:

at the bottom of the ocean 
light feeds the rain high above you 
the drumming of waves wakes you up,
you try to give way to your mourning.

Opnieuw komt hier de metaforiek van de zee om de hoek kijken. Je probeert naar boven te komen, naar het licht, maar het lukt niet, want:

I know what you want, but you can’t compete…
rings around your hands, rings around your feet…

maggie brown 1Het gitaar-intro van Vortex doet sterk denken aan Red Hot Chili Peppers, een rustig nummer van deze band welteverstaan. Dat geldt minder voor de zang trouwens, waarmee Maggie Brown maar weer laat zien dat het genoeg eigen smoel aan zo’n nummer kan geven. Het is ook veel meer dan een doorsnee ‘3-minuten-liedje’, omdat er echt de tijd wordt genomen om het nummer op en af te bouwen. Er zit ook een fijn soort psychedelische zweverigheid doorheen geweven. De losbarstende gitaar en piano geven het nog een extra stoot peper in het achterwerk… (hé, zijn we toch weer terug bij die Chili Peppers!)

New England is vervolgens weer zo’n fijn catchy folkliedje, waar de ukelele (of is het een mandoline?) weer uit de kast gehaald wordt. Mijn oren spitsten zich toen ik hoorde zingen over Jezus die naar Delaware kwam. Hier wordt gespeeld met het beeld van Amerika als ‘beloofde land’. Jezus als een soort nieuwe Mozes die de mensen vanaf de berg toespreekt. Typerend is dat Hulst hier de hoogste regionen van z’n stembereik opzoekt – het is niet helemaal perfect, maar zulke imperfectie past nu precies bij de mensen waar die Jezus voor kwam… (of is dit theologische inlegkunde?). Het liedje roept in ieder geval genoeg gedachten én vragen op. Ik mag dat wel!

Toen ik het intro van het slotnummer Stella hoorde, gingen er direct een paar belletjes af: Waar kende ik dat toch van? Ik peinsde en ik piekerde. Toen wist ik het: het moest een liedje van Orchestral Manoeuvres in the Dark (OMD) zijn, toevallig één van mijn lievelingsbands. Ik begon bij één van hun beste platen: Architecture & Morality (1981). En ja hoor, daar vond ik het: She’s leaving. Zowel in het intro als in het slot van Stella hoor ik dat motief van OMD terug. Misschien is het niet bewust, misschien wel. Hoe dan ook, met een technische term kunnen we hier van een allusie spreken. O ja, ik zou het bijna vergeten: het is sowieso een fijn liedje, waar opnieuw met een prettige rafelrand gezongen wordt.

Ik begon m’n recensie met het raadsel van de naam Maggie Brown. Intussen ben ik er uit: Maggie Brown lijkt mij een soort natuurspons, die zich vrijmoedig beweegt door de diepzeeën der popmuziek. Overal zuigt zij zich vol om uiteindelijk in de ‘emmer van het gelijknamige album’ uitgeknepen te worden, waarbij 11 eigen heerlijke liedjes te voorschijn komen.

Maggie Brown verschijnt op 7 maart 2014 en is nu al te beluisteren via de Bandcamp-pagina van de band.

4 gedachtes over “Recensie: Maggie Brown – Maggie Brown

  1. Ik moest eerst mijn eigen ei even kwijt voor ik aan deze ben begonnen (wie immer). Heel fijne recensie dit Kees! Volmondig mee eens😉
    De eerste 4 nummers alleen al rechtvaardigen dit album.

    • Dat begrijp ik. Ik trek het liefste ook mijn eigen spoor in het beluisteren. Ik heb trouwens m.n. over de teksten wel even gecorrespondeerd met Marcel Hulst. Dat was heel boeiend. Trouwens, daarna ook nog over die zgn. ‘allusie’. Hij kende dat hele nummer van OMD niet.🙂

Reacties zijn gesloten.