Sharon Jones and the Dap-Kings – give the people what they want

Sharon-Jones-And-The-Dap-Kings-Give-The-People-What-They-WantSharon Jones is terug. En hoe! De release van het vijfde album van de al weer bijna 58-jarige soul-queen en haar Dap-Kings was uitgesteld, en niet zonder reden: afgelopen voorjaar werd bij Sharon kanker vastgesteld. Na een operatie en chemotherapie is de zangeres nu genezen verklaard en presenteert ze alsnog haar nieuwe album. Dubbel reden voor feest, want het is weer een geweldig en energiek album.

Give The People What They Want past zonder moeite in het rijtje, de beproefde formule – een mix van northern-soul en deep-funk – wordt moeiteloos doorgezet. De liedjes klinken vaak daadwerkelijk alsof ze in de jaren `60 zijn opgenomen, met dank aan de vintage 8-sporen recorder van bandleider en producer Bosco Mann. Hij en de andere Dap-Kings (die ook de begeleidingsband waren voor Amy Winehouse) zorgen ervoor dat de plaat regelmatig bijna van de pickup swingt, en met de uitstekende achtergrondzang van The Dapettes erbij blijft de nummer 1 positie in de retrosoul-charts gegarandeerd voor Sharon en de haren. GTPWTW is een stuk voller geproduceerd dan vooral haar eerste platen, waar ze wat dichter bij de essentie bleef (dat heeft ook zijn charme), maar is zeker niet `over-the-top’, althans: als je van deze muziek houdt, dat spreekt…

The Dap Kings.Retreat! opent het album op spetterende wijze: het is een motown-achtige soul anthem – met massieve blazers, funky gitaren en vocalen die klinken als een klok – die meteen ieder spoortje twijfel doet oplossen: Sharon is levendiger en strijdlustiger dan ooit. Stranger To My Hapiness zet de motown-sfeer lekker door; een lekker nummer maar geen hoogtepunt. We Get Along met zijn opbeurende en toepasselijke tekst over volhouden bij tegenslag is bijna pure gospel, maar dan met een heerlijke soulvolle begeleiding van electrisch piano, funky gitaar en een blik blazers. You’ll Be Lonely is zompige oude 60’s funk met een Wonder-achtige clavinet en een fantastische sax-solo. Now I See is klassieke soul met een heerlijke dansbare groove, waarbij de voetjes gegarandeerd van de vloer gaan. Making Up And Breaking Up is een grappig liedje over een of ander cyclisch verschijnsel, maar muzikaal blijft het niet zo hangen eerlijk gezegd. Get Up And Get Out doet denken aan de meidengroepjes van eind `50 begin `60. De koortjes van The Dapettes zijn hier werkelijk briljant! Long Time, Wrong Time brengt met zijn eenvoudige funkgroove en twee ritmegitaren de beste dagen van James Brown in herinnering. sharon-jonesPeople Don’t Get What Thet Deserve is cynisch en maatschappij-kritisch (`money don’t follow sweat’), en ademt tegelijkertijd een levenslust die zijn weerga niet kent. Zo hoor ik soul graag! En ik hoop voor Sharon dat ze hier ongelijk heeft en dat zij en haar fantastische band in 2014 nu eens wel krijgen wat ze verdienen.

En laat de critici (`maar dit hebben we allemaal toch al zo vaak gehoord?’) in elk geval het frisse en heerlijk lome slotnummer Slow Down, Love beluisteren. Als je het dan nog niet te pakken hebt ben je ten dode opgeschreven…

release: 14-01-2014 (Daptone)

9 gedachtes over “Sharon Jones and the Dap-Kings – give the people what they want

  1. Lekkere recensie, Peter! Ik hoorde deze vrouw pas ’s morgens vroeg op de radio en was gelijk wakker! Ik houd wel van dit soort neo-soul en – funk met een scherp randje!

  2. Prachtige recensie!
    Ik vind inderdaad ook dat dit vaker gedaan is, maar als je over zo’n stemgeluid beschikt, zoveel passie in je muziek propt, dat zij dit in ieder geval nog veeeeeeeeeeeeeeeeel vaker mag doen! Die bezieling en dat rauwe is uniek.

  3. neo-soul zou ik het niet noemen, het past idd in de retro-trend van oa Charles Bradley en Amy Winehouse
    ik heb ‘Naturally’ van haar en hoop dat ze naar NSJ komt dit jaar!!

  4. Hokjes, vakjes, enz…. Sorry mannen, maar zullen we ons weer op de inhoud concentreren?!

Reacties zijn gesloten.