recensie: Warpaint – s/t

warpaint-warpaint-album-cover-artworkDe dames van Warpaint – Emily Kokal (zang,gitaar), Theresa Wayman (zang, gitaar), Jenny Lee Lindberg (bass,zang) en Stella Mozgawa (drums,keyboard) – doken voor hun tweede album bijna een jaar de studio in om eindeloos te sleutelen aan de opvolger van hun goed ontvangen debuut Exquisite Corpse. Het album is geproduceerd door top producer Flood en ook Nigel Godrich heeft een – zij het wat kleinere – bijdrage geleverd.

Sinds hun debuut zijn de dance-rockers uit LA geliefd bij de fijnproevers onder de indie-liefhebbers, en ook hebben de dames een voortreffelijke live-reputatie opgebouwd. Het tweede album is minder experimenteel, klinkt toegankelijker en heeft een zeer rijke en subtiele orchestratie meegekregen. De muziek ademt een aangename jaren `80 sfeer door de stuwende drums, donkere baslijnen en Cure-achtige gitaren. Maar de prachtige gelaagde zang van de dames maken dat de songs echt betoverend worden.
Dum Dum Girls komt volgende week ook met een nieuw album (waarvan vast binnenkort een bespreking op deze site), maar ik kan u alvast zeggen: dat album maakt bij lange na niet zoveel indruk op me als dit album van Warpaint. Warpaint is zonder twijfel een van de beste bands van dit moment in het indie/dance/rock genre, en dit `eponieme’ album zou wel eens een nieuw standaardwerk kunnen worden.

warpaint-live

release: 20-01-2014 (Rough Trade/Konkurrent)

13 gedachtes over “recensie: Warpaint – s/t

  1. Peet je bent me voor, ik vond ook dat de dames niet onbesproken konden blijven op “onze blog”. Geweldig album inderdaad. Alleen dance-rockers ? Ik zou meer zeggen electronica rockers, echt dance hoor ik toch niet. Maar that is in the eye of thé beholder maybe ?

    • oh, dat gebeurd niet vaak. je had toch niet al een volledige recensie klaar hoop ik? anders kun je hem alsnog plaatsen hoor, dan hebben we een dubbelrecensie..

  2. Ik moet zeggen dat ik het vies vind tegenvallen.

    Hun debuut The Fool, alsmede de mini Exquisite Corpse die daaraan vooraf ging, waren én spannender én mysterieuzer én beter uitgebalanceerd én sterker qua zang. Daar waar het vals werd, paste het nog in de mysterieuze laag. Nu is het soms pijnlijk om te horen. De nieuwe cd opent lekker, maar gaat als een nachtkaars uit….geen spanning, geen mysterie, enkel een grote teleurstelling waar zelfs Flood en Nigel Godrich niets meer aan konden repareren. Misschien dat ik na vaker draaien deze nog opwaardeer tot gaat wel, maar meer dan dat zal deze slappe hap niet worden. De eerst grote tegenvaller van het jaar!

    Dum Dum Girls, een totaal andere band, maar je noemt ze, zie ik zeer naar uit (ook de bespreking). Geweldige band…maar goed dat zei ik ooit ook over Warpaint; nota bene mijn nummer 2 uit 2010!

    • wat ben jij ineens negatief JW, ben ik niet van je gewend…
      tja, de scherpe randjes zijn er misschien wat vanaf, maar dat maakt dat dit album ook een stuk toegankelijker wordt. of is dat een vies woord?

      • Ik ben wel vaker kritisch hoor. Dat vind ik overigens wat anders dan negatief, maar ik houd er gewoon een andere mening op na. Begrijp me goed, ik had ze heel hoog zitten, zeker na hun volledige debuut The Fool die dus als tweede in mijn jaarlijst is geëindigd. Ik had dan ook zeer hoge verwachtingen van deze cd en was dolblij toen deze op de mat plofte…totdat ik voorbij de eerste 3 nummers was. Er gebeurt dan bijna niets noemenswaardigs meer en is de zang van Kokal ook nog eens met enige regelmaat storend vals. Je weet zelf ook dat je bands die je hoog hebt zitten nog wel het voordeel van de twijfel geeft…maar het lukte me hier echt niet, hoe graag ik dat ook had gewild.
        Toegankelijk een vies woord? Nee helemaal niet, hoe kom je daar nu bij? De scherpe rand van weleer zorgde wel voor meer mystiek, meer diepgang en verhulde de ook al niet beste zang, die daar niet storend was. Eerder was de samenzang trouwens gewoonweg beter. Er gebeurt ten opzichte van het oudere werk gewoon zoveel minder. Als dat gelijkstaat aan toegankelijk, ja dan is het wel een vies woord….

      • nadat ik zojuist onder het boodschappen doen nog eens naar The Fool heb geluisterd, moet ik je op een punt in elk gelijk geven JW: The Fool is spannender. Wat niet wegneemt dat ik het nieuwe album nog steeds geweldig vind.

  3. Ik kende dat Oorlogsschilderij alleen van naam en ik kan dus ook geen vergelijking maken tussen eerder en recent werk. Maar dit plaatje heb ik nu beluisterd en het gaat (behalve inderdaad het begin en een enkele flard later) volstrekt langs me heen. Komt dat uiteindelijk toch ook niet door weinig echt sterke liedjes?

    • Ja, dat kan allemaal waar wezen, maar Madensuyu raakte mij zelfs op de Luisterpaal direct!

    • Nou, dat ben ik niet met je eens Peter. Ik was al dik aan boord bij deze dames en ze vallen gewoonweg tegen, ook op de CD. Normaal gesproken stap ik niet zo snel uit….maar ik neig ernaar

      Madensuyu klonk inderdaad zelfs aan de luisterpaal verrukkelijk, maar daar blijf ik voorzichtig mee…kwaliteit is toch echt niet goed. Maar een goede song blijft sowieso wel overeind. Warpaint’s songkwaliteiten zijn het probleem niet mijns inziens, wel het feit dat ze alle spanning overboord hebben gegooid waardoor ook de mindere zang pijnlijk naar voren komt.

      In de OOR is de nieuwe Warpaint om vrijwel dezelfde redenen als die ik heb volledig neergesabeld. Maar al vind 80% dit wel goed, BOEIEN! Deze zal mijn jaarlijstje in geen mijlen benaderen…

Reacties zijn gesloten.