Concertverslag: Gert Vlok Nel (Beauforthuis Austerlitz, 11 januari 2014)

(Een gastbijdrage van Martin Smit)

SONY DSCVan Beautiful in Beaufort Wes naar Gert Vlok-Nel uit Beaufort Wes naar het Beauforthuis in Austerlitz lijken kleine stappen. Toch gaat het nog wel eens door mijn hoofd: zouden we allemaal zo achter Gert zijn aangelopen als de documentaire van Walter Stokman er niet was geweest of als Gert nooit te gast was geweest in “De Wereld Draait Door” op 26 april 2006? Mogelijk niet en dat zou eeuwig zonde zijn geweest. We hebben door onze voormalige culturele boycot t.o.v. Zuid-Afrika al teveel van elkaar moeten missen.

Laat me niet afdwalen. Het Beauforthuis in Austerlitz loopt lekker vol op zaterdag 11 januari. Het optreden van Gert staat gepland te beginnen om 20.15 uur, maar de aanvang loopt een kleine vertraging op. Het geeft mij de tijd om de setlist die pal voor mij neus ligt – vooraan zitten heeft zijn voordelen – door te nemen. Niets nieuws onder de zon, maar dat verwachtte ik ook niet. Met Beatiful in Beaufort Wes (2006) en Onherroeplik (2012) leverde Gert twee prachtige cd’s af waar immers voldoende parels op staan om er een mooie avond van te maken.

Gert opent met Nijmegen deur my trane. Ik ga mee met René Megens die voor Oor zijn laatste album recenseerde en bij dit nummer aan The Cats moest denken. Een lekkere opening. De vrouw naast ons verstaat het Afrikaans niet goed en vindt het jammer dat de teksten ontbreken bij zijn laatste CD. Gelukkig wordt ze bij dit concert op haar wenken bediend, want de Nederlandse vertaling wordt op een scherm achter Gert geprojecteerd.

Daarna volgt Soos ’n trein. Gert speelt en ademt hoorbaar door zijn mondharmonica. Het klinkt heerlijk direct en puur. Goed geluid is bij een concert altijd belangrijk, maar zeker als het toch een tikkeltje “intiem” mag blijven.

Vaak wordt Gert Vlok Nel begeleid door Schalk Joubert. Je krijgt dan het gevoel dat er twee artiesten op het podium staan. Niet enkel omdat Schalk zoveel uit zijn basgitaar haalt, maar zonder opvallend te willen zijn toch je aandacht trekt. Vandaag wordt hij begeleid door een contrabassist (shame on me.. ik vergat zijn naam te noteren) die “gewoon” zijn ding zonder fouten doet. Zijn vingers plukken heerlijk en exact op de juiste momenten aan de stugge snaren. Zo ook bij het nummer Tuesday dat volgt. Tot nu toe allemaal nog nummers van zijn laatste werk.

SONY DSCDan schakelen we terug naar waar het ooit allemaal mee begon. Beautiful in Beaufort Wes kan rekenen op meer “meezingers” rondom mij, alhoewel niemand echt uit volle borst mee durft mee te zingen. Wel volgt er bij een aantal nummers een enthousiast en luidkeels “GEWELDIG” van een bezoekster die haar bewondering voor Gert niet wil verbergen. Gelijk heeft ze… Gert reageert nauwelijks en verlegen. Zijn vader zou gezegd hebben “kyk hy is eintlik maar een skaam seun” (hij is maar een verlegen jongen).

Na deze “klassieker” volgt mijn persoonlijke favoriet Waarom ek roep na jou vanaand. Mijn gedachten gaan logischerwijs uit naar Koos du Plessis (1945-1984) en dochter Karla. Onbewust van de impact van dit nummer op ons leven rijgt Gert de tekst zonder fouten aan elkaar. De trein komt abrupt tot stilstand (al die treine het gaan staan) en een daverend applaus volgt. Ik geef je het te doen…11 minuten aan tekst (zonder een enkele refrein) foutloos te zingen.

Na deze ode ruimte voor ’n hand vol gruis. Op de CD bouwt dit nummer zich mooi op doordat steeds meer muzikanten en solisten zich met het nummer gaan “bemoeien”. In Austerlitz moet Gert het alleen doen maar dit kortere nummer past goed op die plaats in het concert. Je vraagt je niet af of de “waboomblaar” en de “ghnarrabosblare” bestaan… het gaat om de rijkdom van de herinnering en de verbeelding.

Timotei Sjampoo neemt je mee naar Gordonsbaai aan de West-kaap van Zuid-Afrika. Naar een ice cream parlour (ijsco-zaak) onder een te duur appartement met uitzicht op de kaai. Je voelt de golven rollen en de wind blazen.

Daarna volgt Mr. Bean Se Laatste Happy Scene. Gijsbert Kamer schrijft in de Volkskrant van 12-12-12 (no kidding) dat hij bij dit nummer graag een tekstvel had gehad. Ik ben er zeker van dat Gert een avondvullend programma zou kunnen brengen waarin hij zijn teksten verklaart. Ik ben er alleen nog niet achter of ik dat zou willen of dat daarmee een deel van de mystiek verdwijnt die nu om zijn nummers hangt. We hoeven niet te snappen om te voelen.

My broken souvenir is een Pussycat hit. GVN-fans kennen zijn bewondering voor Tonie Wille (leadzangeres van Pussycat). Pussycat was groot in Zuid-Afrika. Ze zingen daar Mississippi even hard mee als wij hier. De doorgaans bescheiden Gert schijnt in Zuid-Afrika naar eigen zeggen (uitgesproken tijdens ander concert) wel eens opgeschept te hebben over het feit dat hij Tonie Wille persoonlijk kent. Diezelfde Tonie Wille, die nog in September 2013 op de planken stond bij Zuid-Afrika’s bekendste kunstfeest “Aardklop”.

Daarna komt Epitaph… op de playlist aangeduid met 1975. Volgens de tekst het laatste jaar waarin hij echt gelukkig was. Hij droomt er in dit nummer over zo ver als mogelijk van Zuid-Afrika af te gaan wonen.  Zo somber als het klink zal het wel niet zijn, alhoewel ook in dit nummer Gerts meesleurende stijl je moeiteloos begeleidt naar donkere gedachten.

Alles klinkt nog steeds even goed maar je voelt het einde van het concert komen. Al was het maar omdat Gert kramp krijgt in zijn linkerhand. Hij kan het niet verbergen en moet zijn hand tot een vuist ballen en zijn vingers strekken. Gert mijmert iets in het Engels over het ouder worden. Hij bewijst zijn arm een goede dienst want hij sluit af met Jonk  en een gedicht dat onder de titel Om Beaufort Wes Se Beautiful Woorde Te Verlaat op zijn cd Onherroeplik staat.

Na het optreden verlaat Gert het podium. Het applaus gaat over in een ritmisch en aanhoudend geklap. Kramp of geen kramp, Gert geeft toe aan het publiek. Hij eindigt met Rivier. Een heerlijk einde aan een goed optreden. De zaal loopt snel leeg maar in sommige gevallen niet zonder een cd te kopen. Die mensen hebben iets moois voor onderweg en de komende jaren. Want wanneer er een nieuwe “parel” komt laat zich bij Gert lastig voorspellen. Tot die tijd genieten we van wat er is. Dat is in bepaalde gevallen immers tijdloos.

gert vlok nel 2014 d

3 gedachtes over “Concertverslag: Gert Vlok Nel (Beauforthuis Austerlitz, 11 januari 2014)

  1. Mooi verslag, Martin! Echt als liefhebber én kenner van GVN geschreven!
    Ik kan me voorstellen dat je Schalk Joubert als bassist gemist hebt: wat kan die man fraai de bassnaren beroeren: het lijkt soms meer een gitaar… Ik was in de gelukkige omstandigheden hem aan de rechterzijde van Gert te zien staan op het podium van LantarenVenster in juni vorig jaar.

  2. Hoi Cornelis.. zeer graag gedaan. Wat betreft Schalk..ik meen begrepen te hebben dat hij er wel bij is als Gert volgende week (22-01) in Tjing Tjing speelt (Z-A restaurant in Amsterdam). Moet maar even zien hoe de agenda dan is…

Reacties zijn gesloten.