Hidde van Schie – the mirror & the razorblade / dusty diamond eyes

hidde van schie the mirror and the razorbladeMijn favoriete Leonard Cohen plaat is `songs of love and hate’. De minimale aanpak, het betoverende getokkel van de gitaar, de warme bariton van Cohen, en de prachtige diepgaande teksten. In meerdere opzichten doet dit werk van de Rotterdamse singer/songwriter Hidde van Schie me aan die plaat denken; zeker bij de tweede cd van dit dubbelalbum, waarover later meer. Hidde klinkt echt een beetje als de jonge Cohen, de lo-fi achtige opnames (het klinkt alsof het in een lege vochtige kelder is opgenomen), maar niet in het minst de poëtische en narratieve teksten doen me denken aan de grote meester.

hidde van schie dusty diamond eyesbendoverbackwardsMaar waar Cohen vooral schrijver (hij heeft ook verhalen en poëzie gemaakt) en zanger was is Hidde ook nog eens beeldend kunstenaar. Ook in dat opzicht is dit een bijzonder werk: het album is als een dubbelaar uitgevoerd, en gevat in een prachtige kartonnen uitklaphoesje; aan de ene kant een rood gekleurd dubbelportret, aan de andere kant een blauw. De respectievelijk bijbehorende cd’tjes zijn ook thematische wat verschillend. Daarnaast is niet een gewoon cd-boekje bijgeleverd, maar krijg je apart in een formaat-LP-hoes gevat boekwerk met een bloemlezing uit van Schie’s beeldende werk. Het contrast met de minimale en tijdloze liedjes had haast niet groter kunnen zijn; als beeldend kunstenaar grossiert van Schie voornamelijk in haast psychedelisch aandoende, zeer kleurintense schilderingen, vaak van vogels. Hoewel de intensiteit van een kunstwerk bij lange na niet tot zijn recht komt op een foto (sommige werken hebben in werkelijkheid manshoge afmetingen) krijg je toch een goede indruk. Vooral de vogelserie maakt grote indruk op me: met grote durf en een fabuleus gevoel voor detail geschilderd, en er straalt een enorme energie vanaf. Het is goed dat ik de muziek eerder hoorde dan ik het boek heb gezien, want ik heb nog steeds moeite om die twee werelden bij elkaar te brengen. Maar hoe ik het ook wend of keer, vast staat dat van Schie een bijzondere en oorspronkelijke kunstenaar is, die blijkbaar wars is van conventies en gestaag bouwt aan een eigenzinnig en volstrekt uniek ouvre, of het nu beeldend of muzikaal is.

hiddevanschie-grp1-xl-wisse-0713

Terug naar de muziek, althans, vooral de teksten dan. Want wat moet ik eigenlijk vertellen over de muziek? Het is niet hip, het is gewoon een man met een gitaar (en vooral op de eerste cd nog wat invulling van eenvoudige drums, percussie, een clarinet en een orgeltje). Een man met een niet eens erg opvallende maar zeker aangename stem. Maar dan die teksten. Neem Grand Piano: `i will come to your house, disguised as the rain, hiding myself in the whispering fire. I will touch you at night, when the innocent sleep, guided by voices of heavenly choirs’. Of in Dusty Diamond Eyes: `I hold you with silent arms, will you please let me in… I saw forever in your dusty diamond eyes’.

Een andere inspiratiebron voor van Schie zal ongetwijfeld Will Oldham (Bonnie `Prince’ Billy) zijn geweest, al hoor je dat wat mij betreft niet zo direct terug. Van Schie waagt zich echter wel aan een cover van Oldham’s Will You Miss Me When I Burn, en dat getuigt opnieuw van lef. Van Schie brengt het er prima van af, een eerlijk en overtuigend eerbetoon aan een hedendaagse meester.

sleepingBeide schijfjes zijn de moeite waard, maar mijn voorkeur gaat onmiskenbaar uit naar Dusty Diamond Eyes (het blauwe schijfje), waar Hidde zichzelf begeleidt op slechts een akoestisch gitaar. Vreemd genoeg opent de tweede cd met een kort intro, maar dan komt het titelnummer, dat werkelijk van bovenaardse schoonheid is. Op Desert Of Love lijkt het even of we te maken hebben met een onlangs ontdekte verloren gewaande song van de jonge Leonard Cohen, griezelig bijna. Ik heb af en toe zelfs het gevoel dat er een harmoniërende vrouwenstem in de achtergrond is te horen, maar ik zou er mijn bezit niet om willen verwedden dat dit misschien gewoon mijn verbeelding is die hier parten speelt… All This Time is het enige liedje op deze cd waar nog iemand anders is te horen dan van Schie: Choca Alcazaba op tenorsax (in de verte). De al genoemde cover van Bonnie `Prince’ Billy en nog een van Dolly Parton (Love Is Like A Butterfly) completeren dit schijfje. Van Schie transformeert dit overbekende liedje (wat in de originele versie toch enigszins naar zoet neigt) tot een lofi-anthem, alsof het een liedje van Tim Buckley betreft.

Je kunt dit prachtige album bestellen via de bandcamp pagina van Hidde. De digitale download kost je maar een paar euro, maar doe jezelf een plezier en bestel de fysieke cd, met het prachtige fullcolor boek erbij. Je zult er geen spijt van hebben.

9 gedachtes over “Hidde van Schie – the mirror & the razorblade / dusty diamond eyes

  1. Ik kende deze kerel helegaar niet, maar gelukkig dat jij deze diamant uit de krochten hebt opgediept. Prachtige muziek en wat bijzonder ook uitgegeven. Complimenten ook voor jouw stuk, want dat prikkelde echt mijn nieuwsgierigheid. Zijn gitaarspel doet me soms ook aan Nick Drake denken en zijn stem lijkt wat op Bart van der Lee. Eén kanttekening: het tempo is onverdeeld vrij laag; ietwat variatie in deze had het nog wat spannender gemaakt (dat doet Van der Lee beter), maar goed: een kniesoor die hier op let😉

    • Ha grappig, ik moest ook aan de stem Bart van der Lee denken!🙂 Ik dacht nog: komt dit omdat ik die gisteren live heb gezien? Maar ik ben dus niet de enige.🙂
      Wel heel mooi dit. ‘Desert of Love’ lijkt inderdaad griezelig veel op iets wat van Leonard Cohen had kunnen zijn.
      Maar om er even een andere referentie aan toe te voegen… ik kan me voorstellen dat Jason Molina-fans hier ook wel wat mee kunnen.

  2. Inmiddels heb ik deze besteld! Ik was al getriggerd tijdens mijn recensie van de Wild Wild Ambient Boys, maar aangezien het zo verschillend was, heb ik niet de moeite genomen hier aandachtig naar te luisteren. Dus dank PeTer voor dit enthousiasmerende stuk!

  3. Pingback: jaarlijst 2013 | mousique.nl

  4. Pingback: Wild Wild Ambient Boys – we don’t rock | mousique.nl

  5. Pingback: Het schaduwkabinet: week 50 – 2013 | De Subjectivisten

Reacties zijn gesloten.