Concertverslag: Vampire Weekend (HMH Amsterdam, 19 november 2013)

vampire weekend live 3Toen ik de conducteur vroeg waar we moesten overstappen naar station Amsterdam Bijlmer/Arena en hij me dat uitlegde, vroeg hij vervolgens of wij soms naar het voetbal gingen (Oranje speelde die avond een oefenwedstrijd tegen Colombia). ‘Nee, we gaan naar een concert in de Heineken Music Hall’, was mijn antwoord. ‘Ah, dat kan natuurlijk ook, mijnheer. Wie speelt er?’ ‘Vampire Weekend’, zei ik met lichte aarzeling. De leeftijd van deze beste conducteur deed me al vermoeden dat dit bandje hem niet veel zei. Mijn voorgevoel klopte: ‘Zegt me niks. Dat is vast na mijn tijd.’ ‘Nou’, antwoordde ik, ‘ik ga er met mijn kinderen heen.’ Hij keek snel naar mijn 14-jarige dochter en 17-jarige zoon. ‘Ja, maar u bent nog jong, mijnheer.’ Mijn avond kon al niet meer kapot…
Toen hij zei dat ik op station Schiphol de intercity moest pakken naar Eindhoven, kon ik het niet nalaten te zeggen dat daar mijn vorige concertbezoek naartoe was geweest. Ik voegde er gelijk maar aan toe: ‘dat was Kraftwerk.’ ‘Ah! Die ken ik wel! Dat is mijn band. Nou, fijne avond met z’n drietjes!’

En het wérd een fijne avond. Over het voorprogramma kunnen we kort zijn. Puggy is een driemans-bandje (live aangevuld met een extra toetsenist) die toegankelijke popmuziek maakt. Live bleken de nuances echter achterwege gelaten te worden: met name de drummer beukte er veel te hard op los en de zanger deed een niet helemaal geslaagde imitatie van de zanger van Muse, inclusief de hoge uithalen. Zoonlief moest aan Freddy Mercury denken. Dochterlief droomde al van Vampire Weekend zelf en hoe we een goede staanplaats konden bemachtigen (tijdens het voorprogramma zaten we nog). De lichtshow was dan wel weer aardig, maar dat ik hierover begin, zegt al genoeg. Eén keer werd ik verrast: toen tijdens een instrumentaal intermezzo opeens Chariots of Fire van Vangelis voorbijkwam. Maar dit was ook weer zo over the top, dat de verrassing als snel omsloeg in meewarigheid.

Toen Puggy na een veertigtal minuten verdwenen was en de roadies de zaak vakkundig omgebouwd hadden – waarom moet dat altijd zo lang duren? – doofden de lichten en klonken harde hiphopbeats uit de speakers. ‘Drake!’ riep mijn zoon enthousiast en rapte feilloos de tekst van Worst Behavior mee. Op hun dode gemak kwamen de vier mannen van Vampire Weekend het podium opgewandeld. Dat vind ik nu humor: keurig geklede mannen, die er uitzien als ideale schoonzonen, die zo’n nummer als intro kiezen! Tegelijk valt het ook te plaatsen: Vampire Weekend, in z’n eclectische stijl, maakt ook regelmatig gebruik van hiphopritmes, enz. Drake was nog niet weggedraaid of de band zette Diane Young in, één van die geweldige liedjes van Modern Vampires Of The City, hun laatste album. Het publiek om ons heen begon enthousiast te springen en velen zongen woordelijk de tekst mee. Dit werd gevolgd door White Sky, een liedje afkomstig van het tweede album Contra (2010). De combinatie van elektronische beats en effecten met de traditionele drieslag van gitaar, bas en drums deed het wonderwel goed. En wat een kraakhelder geluid! Eerlijk gezegd had ik dat niet verwacht in die galmbak die de HMH is. Blijkbaar kan het wel. Een groot compliment voor de geluidsman! Daarna kwam het Afrikaans-getinte en Paul Simon-achtige Cape Cod Kwassa Kwassa, dat afkomstig is van het titelloze debuut (2008).  Zo was in kort tijdbestek – de liedjes van Vampire Weekend duren meestal zo’n kleine drie minuten – gelijk al uit alle albums van de band geput.

vampire weekend live 4Toen daarna opnieuw een liedje van de laatste plaat ingezet werd, namelijk Unbelievers schoven de achterste gordijnen weg en werd het decor zichtbaar: een soort bloemetjesbehang (herkenbaar van het artwork van het laatste album), met middenin een grote goudkleurige spiegel en vier hangende pilaren. Het gaf het geheel een wat chique uitstraling, vergelijkbaar met de lamswollen trui en scheiding opzij bij voorman Ezra Koenig. In die spiegel werden ook geregeld visuals geprojecteerd, wat een mooi effect gaf. I.t.t. het voorprogramma was het hier een mooie aanvulling op de ijzersterke liedjes. Nu heb ik al regelmatig concerten meegemaakt van bands met vergelijkbare sterke liedjes, die live echter verzandden in een brij of juist geneuzel. Maar vanavond was het tegendeel waar. De liedjes kregen extra brille mee. De band was in topvorm: Ezra Koenig zong loepzuiver en speelde bijzonder strak én inventief gitaar. De bassist Chris Baio speelde met heel z’n lichaam z’n basgitaar, leek het wel. Maar elke lage toon was op z’n plaats. Toetsenist en gitarist Rostam Batmanglij speelde juist heel introvert, maar wat verstaat hij toch de kunst om de liedjes net dat extra scherpe randje en/of schoonheid te geven. Drummer Chris Tomson bleef fier overeind, ook met al die complexe ritmes, die de liedjes soms ook hebben. Kortom, zoals mijn zoon het zei: ‘ik heb nog nooit een band zo strak en goed horen spelen!’
Dat sloeg ook over op het publiek, dat meeswingde, meedeinde en meeklapte, zonder dat daar elke keer toe opgeroepen hoefde te worden. En dat kwam als een boemerang weer terug naar de band. Vampire Weekend heeft de naam nogal eens afstandelijk te musiceren, als het slimste jongetjes van de klas. Maar dat was vanavond helemaal niet het geval. Regelmatig kwam er een grote glimlach op het gezicht van de vier mannen.

vampire weekend live 2Veel bekende nummers kwamen voorbij: Holiday met z’n aanstekelijke en opzwepende ritme. Dat gold ook voor Cousins. In California English bleek Koenig supersnel in de auto-tune te kunnen zingen: een knappe prestatie. A-Punk deed z’n naam eer aan: snelle punk, maar dan met een aanstekelijke vrolijkheid, waarin het publiek massaal ‘Hé, hé, hé’ meeschreeuwde. Ach, ik kan nog heel lang doorgaan. Het was één aaneenschakeling van perfecte popliedjes, waarbij ook geregeld gas teruggenomen werd: bijvoorbeeld in het fraaie Step en het melancholische Obvious Bicycle. Een komisch moment was er ook tijdens Boston (Ladies of Cambridge). Dit liedje is niet zo bekend, aangezien het een b-kantje betreft. Dat bleek ook wel, want het publiek begon twee keer te vroeg te klappen, terwijl de band extra lang wachtte om vervolgens weer verder te spelen. Ach, van zulke plaagstootjes houd ik wel!

Ze lieten het publiek ook extra lang wachten en klappen om de toegift. Maar die kwam vervolgens wel, in drievoud: het fraaie gedragen Hannah Hunt met z’n heerlijke versnelling, de meezinger One (Blake’s Got a New Face) en het afscheidsliedje Walcott. En toen was de koek op. Maar wat had deze heerlijk gesmaakt: pittig, kruidig en gelaagd.
Het outro was ook weer verrassend: New York van Frank Sinatra. Openen met hiphop en afsluiten met een jaren ’50-klassieker; er zijn niet veel bands die dat doen. Hoewel, veel uit Vampire Weekends oeuvre is gewijd aan The Big Apple; in die zin was het weer consistent.
Vader, zoon en dochter hadden in ieder geval een heerlijk avondje beleefd, en dat al ruim voor 5 december!

4 gedachtes over “Concertverslag: Vampire Weekend (HMH Amsterdam, 19 november 2013)

  1. Mooi geschreven, Kees. Leuk ook dat je de sfeer van de avond meeneemt in je verslag. Hoort er altijd helemaal bij, bij zo’n concert.
    Verder, tsja, ach, Vampire Weekend, ik ben er nooit lyrisch van geworden helaas.

  2. Heel goed geschreven! Helaas kon ik zelf niet bij het concert aanwezig zijn, maar door de manier waarop je dit hebt geschreven kan ik me heel goed voorstellen hoe geweldig het was. Dank!

Reacties zijn gesloten.