la liste week 46

Peter

Rina Mushonga ep
(Sony/DGR)

Rina Mushonga is een Zimbabwaans-Nederlandse singer-songwriter uit Amsterdam. Ze maakt gevoelige, warme en intieme muziek (met soms heftige erupties) waar elementen in terug te horen zijn van uiteenlopende inspiratiebronnen als Paul Simon, Nina Simon en Joan Armatrading, maar ook iemand als Bon Iver inspireert haar. Haar debuutalbum, geproduceerd door Chris Bond (Ben Howard), komt dit jaar nog uit, maar in de vorm van dit ep-tje is er alvast een verfijnd voorproefje van wat komen gaat. In de gaten houden, deze dame!

Oh Land: wish bone
04-11-2013 (ADA/Warner/DGR)

Vrolijke hitgevoelige electropop met een leuk jong zangeresje; zowat iedere dag wordt er wel zo’n glad geproduceerd commercieel werkje de wereld ingeslingerd; muziek om al even snel weer te vergeten, over het algemeen. De in Kopenhagen geboren Nanna Øland Fabricius, tegenwoordig woonachtig in Brooklyn, lijkt op het eerste gezicht geen uitzondering hierop. Renaissance Girls, Cherry On Top, My Boxer en Pyromaniac, stuk voor stuk hitgevoelige liedjes met een scherpe punt en een weerhaak, die zich met groot gemak in je kop nestelen, om er de rest van de dag niet meer uit te gaan. Tot zover dus al bovengemiddeld: de liedjes blijven hangen. Maar Fabricius is van meer markten thuis, de plaat kent ook wat kleinere minimale liedjes (3 Chances, Love You Better) en wat donkerder getoonzette liedjes met dubstep inv loeden (Next Summer, Sleepy Town). Oh Land coverde in 2011 al Bloodbuzz Ohio van The National, en lijkt daarmee ook nadrukkelijk te mikken op de alternatievere markt. Maar ze toerde net zo gemakkelijk met Katy Perry; kortom: een veelzijdige dame met een neus voor marketing. Conclusie: sterk album met goede liedjes, commercieel en toch niet al te oppervlakkig, ballanceert perfect op het grensvlak tussen serieuze alternatieve muziek en commerciële hitmuziek. Jammer dat het al weer volop herfst is, want dit is eigenlijk een perfecte zomerplaat.

Oh Land staat morgen in Paradiso.

Bodypolitics: inner nil
15-11-2013 (Rough Trade/DGR)

Wéér een goede band uit Nederland, wéér uit Utrecht: Bodypolitics. De band bestaat uit de Nederlander Art Pinto, de Griek Thanos Fotiadis en de Italiaan Giuseppe Valenza. Qua stijl kun je lijnen trekken naar The National, Radiohead, maar neem ook gerust Nine Inch Nails en Joy Division mee in het rijtje. Dit is het tweede album van de band en is in vergelijking met het debuut uit 2012 (The Space Of A Jump) wat ingetogener en hierdoor ook wat consistenter. De band, en zeker ook het songwriterschap, is duidelijk sterk gegroeid.
Aanstaande zaterdag is de albumpresentatie in Ekko.

The Benelux: selftitled
21-11-2013 (Acoustic House Records/Rough Trade)

De Amsterdamse electrorockband The Benelux begon ooit als hobbyproject van zanger Jaap Warmenhoven (Skip The Rush, Hit Me TV), maar is inmiddels voor alle leden een hoofdproject. De band maakt zeer dansbare, energieke maar warme liedjes en omschrijft deze als: een vintage electronische shock van smaakvolle herrie, beats en mooie vocals ofwel akoestische house. Een aanstekelijke mix van gitaarrock en electro.

20 november is de albumpresentatie in Paradiso. Het album is alleen digitaal en op vinyl verkrijgbaar.