recensie: Lily & Madeleine

lily madeleineDe zusjes Lily & Madeleine hebben dit jaar hun debuutplaat uitgebracht. Ze zijn 16 en 18 jaar oud, volop deel van de Yolo-generatie (Yolo = ‘you only live once’), het leven lacht hen toe.  Hoe komt het toch dat ze zo volwassen klinken en hun liedjes zelfs wat droevig soms? In een interview zeggen ze het volgende:

Lily: I think this is a difficult age to be adolescent. You have a whole life ahead of you and you’re not quite there yet.

Madeleine: And you don’t really know who you are yet and you’re trying to figure it out and I feel like people expect a lot from us. (…)  Of course I’m into the stuff of my generation, like ‘hashtag’, ‘YOLO’! Just kidding. But I’m not into the partying and that other stuff that is synonymous with being young and that’s what I feel like our songs are about.

Wat de dames hierboven zeggen, geeft iets kernachtigs weer van wie ze zijn. Helemaal horend bij dit huidige tijdperk zijn ze bekend geworden door het plaatsen van hun eerste liedje In the Middle op YouTube (website voor filmpjes). Ze zijn de eerste niet die op een dergelijke manier grote bekendheid krijgen.

Tegelijkertijd is er in hun geluid iets breekbaars en melancholisch te horen dat niet standaard is voor de generatie waar ze bij horen. Niet de doorsnee feestbeesten, maar melancholische zielen, op zoek naar hun eigen identiteit in een veeleisende hectische wereld.

Dit debuutalbum bestaat uit twaalf harmonieuze simpele liedjes: gitaar, piano, cello, zang, geen toeters en bellen. Zowel het volwassen melancholische als het jonge en onbezorgde  hoor ik terug op deze plaat. Beiden zijn positief te waarderen. Al mis ik een bepaalde doorleefdheid die maakt dat het album me niet tot in de ziel raakt en niet echt beklijft.

Wellicht dat depressies, kapotte relaties of onderlinge ruzie de muziek goed zouden doen.

Maar bekijk hun onderste clipje. Zou je deze dames ooit dergelijke ellende kunnen toewensen?!😉

Lily & Madeleine hebben niet een plaat gemaakt die in mijn jaarlijstje gaat eindigen, maar wel een veelbelovend debuut. In de veilige en stimulerende Asthmatic Kitty-familie (waar bijvoorbeeld Sufjan Stevens deel van is) kunnen ze eigenlijk alleen maar beter worden. De twee zusjes zingen overigens ook al wat liedjes mee op het nu al veelbesproken nieuwe album van Son Lux. Hun eigen album is momenteel te beluisteren op de Luisterpaal.

Overigens ben ik van mening dat aan het fenomeen ‘hidden track’ een einde gemaakt moet worden (En dat gaat de nieuwe generatie muzikanten doen. Uiteindelijk dan.)

release: 29-10-2013 (Asthmatic Kitty)

5 gedachtes over “recensie: Lily & Madeleine

  1. Ha, da’s een mooie, bondige recensie van een stel mooie meisjes (niet alleen qua uiterlijk dan). Ik heb de plaat ook beluisterd. Ik vind ‘m mooi (hé, weer dat woord!), maar de hele plaat bij elkaar vind ik toch wat al te zoetjes.

    • Ja, bondig, het is maar wat je gewend bent.😉
      Mooie meisjes, mooie liedjes, inderdaad. Ook ik vind het geheel nog wat zoetjes hoor. Maar ik ben ervan overtuigd dat ze hierin kunnen groeien!🙂

  2. Fijne bespreking Daan! En laat die ouwe grijze geitenbreier maar kletsen met zijn zoetjes; dat kun je gerust van tafel vegen met zijn liefde voor The Innocence Mission😛

    • Dank, Jan Willem. Onze besprekingen verschenen ongeveer tegelijkertijd. Allebei een andere insteek. Ik heb die van jou ook met veel plezier gelezen! Goed dat ze hier in het land de aandacht krijgen.
      En ik begrijp Kees z’n opmerking over zoetjes wel. Maar ik kan die zoetheid zo nu en dan erg goed hebben. Net als bij The Innocence Mission inderdaad.🙂

    • Haha, ik had nog overwogen om te schrijven: ‘en ik hoor u denken: “dat zegt iemand die van The Innocence Mission houdt??”
      Maar ja, je hebt zoet en zoet zullen we maar zeggen. Van het één springt het glazuur van de tanden en het andere streelt de tong… En dat is nu net weer een kwestie van smaak!🙂

Reacties zijn gesloten.