Nordic Night #8 25-10-2013 CCHA

Op Vrijdag 25 November trok ik vol verwachting naar het CCHA voor een nieuwe editie van Nordic Night. Dit evenement heeft ons toch al een paar mooie artiesten weten voor te schotelen (Efterklang, Petur Ben etc) Vanavond stonden Small Feet, Ólöf Arnalds & Rebekka Karijord op het programma. Ik heb het laatste album van  Karijord  We become ourselves vorig jaar besproken op deze blog.

Small Feet mocht de avond starten. Het licht in de zaal dimde en het werd stil, de spots op het podium gingen aansmall feet en… het duurde nog even voor de mannen op het podium kwamen. Het geheel van de show die de mannen speelden was rommelig te noemen. Op een twee/drie-tal tracks na, waarvan één met een mooie drie stemmige samenzang en een fijne groove, kwam op mij het punt niet echt over. Wazige bind teksten over een nieuwe oude gitaar, en irritante clicks van in en uit geplugd worden van gitaren maakte de samenhang er niet beter op. Toch zat er bij momenten wel iets van een belofte in, die belofte zou later op de avond zelfs al ingelost worden, maar dat wist ik toen nog niet.

Ólöf Arnalds mocht als tweede aantreden, we hadden vooraf al van de programmeur te horen gekregen dat ze wat Olofziek was en tot overmaat van ramp een verkeerde trein had genomen om in Hasselt te geraken. Maar toch stond ze er op tijd. Na een valse start in verband met een microfoon of ander stuk podium techniek, begon ze aan haar set. Ik moet hier wel vermelden dat ik geen fan ben van haar stem. Maar het was wel een speciale set, met grappige voor mij onnavolgbare bind teksten en veel interactie met het publiek. Ze bedankte regelmatig voor het applaus met een heuse révèrence wat erg grappig was. En ze kreeg de zaal zelfs mee om bij het laatste liedje het refrein mee te zingen (uiteraard niet te enthousiast: het Vlaamse publiek blijft bescheiden) En op deze manier liepen we met een glimlach de zaal uit na Ólöf Arnalds haar optreden.

Hekkesluiter van de avond Rebekka Karijord heeft mij met haar album weten te overtuigen, ondanks dat ik meestal niet mee ben met haar stijl van zingen die voor mij soms de vergelijking met Florence and the Machine oproept. Maar er is iets in de sound van Karijord wat mij trekt en wat maakt dat ik de stem hier wel trek en bij andere zo een stem er te veel aan is. Ik hoop dat ze dit ook tijdens haar show weer zou kunnen waar maken. En ja, dat deed ze ! Bij de openingstrack Prayer al. Het zeer prominent aanwezig zijn van het ritme maakt het voor mij.  Ik had het bij Little Feet dat de belofte ingelost zou worden, dat gebeurde bij deze want de begeleidingsband bestond uit dezelfde leden, en die hebben met Rebekka echt een toffe show gespeeld. De strakke prominente beats werden zeer regelmatig door alle 3 heren bespeeld: de drummer op zijn drumstel, de gitarist op een losse trom en de bassist met drumstokken op een speaker of gewoon op de grond, en Rebekka met haar stem en piano. Het was een beklijvend optreden waarin alle voor mij bekende nummers aan bod zijn gekomen. Een van de hoogte punten voor mij was het zeer mooi uitgesponnen en tot een climax opgebouwde Ode to what was lost’.

Het was opnieuw een interessante avond met mooie momenten. Volgend jaar ga ik er zeker weer bij proberen te zijn op Nordicnight #9