recensie: verdwaald in Ponoka

De jonge Rick is met zijn vader in hun Chevrolet op weg naar Ponoka, als ze de weg kwijt raken. Ze tanken bij een `self service’ tankstation, waar zijn vader aan de pompbediende vraagt hoe ze van daar op de snelweg komen. De man haalt zijn schouders op, waarop vader de Gier vraagt of hij daar soms nog niet zo lang woont. “Lived here all my life. Born and raised in that ol’ house”.

verdwaald in ponokaMet deze mooie en veelzeggende scene (hier vrij samengevat door mij) opent het boek Verdwaald In Ponoka, waarin Rick de Gier met vaardige pen herinneringen uit zijn jeugd heeft opgetekend. De familie de Gier verhuisde in 1985, Rick was vijf, met hun hele hebben en houwen naar het Canadese prairiedorp Ponoka, dat ergens halverwege tussen Calgary en Edmonton ligt. Nog geen vijf jaar later keert het gezin gedesillusioneerd terug naar Nederland. Vader de Gier verzucht uiteindelijk aan het einde van zijn leven: `we hadden nooit aan dit avontuur moeten beginnen’. Toch is het deze jeugd die de Gier gevormd hebben en zonder deze ervaring was er niet dit prachtige boek en de bijbehorende cd geweest.

De Gier debuteerde in 2011 als schrijver met de roman Ninevé, met ook een bijbehorend album. De thematiek van dat verhaal sprak mij niet zo aan, waardoor ik er toen niet zoveel aandacht aan heb besteed. Van de muziek had ik kennis genomen, maar ook die kon me niet direct raken. Nu ik die, in het kader van deze recensie, terugluister realiseer ik me dat ik er toch wel wat erg makkelijk overheen gestapt ben toentertijd. Maar iets kan nog zo goed zijn, je moet er een `klik’ mee hebben, er een connectie mee kunnen aangaan, dan pas kan het je raken. Dat gebeurd nu dus wel met Verdwaald In Ponoka. Ik hou van dit soort pretentieloze, schijnbaar achteloos opgetekende herinneringen; korte verhaaltjes, die stiekem een hele wereld herbergen. Bij momenten romantisch, dan weer beklemmend of droevig makend, maar altijd persoonlijk, tot de verbeelding sprekend en herkenbaar in zijn menselijkheid.

Ponoka Sign

De muziek sluit naadloos aan bij de verhalen. Ik hoor nog steeds wat terug van Eels, en de stem van Rick doet af en toe toch heel erg aan Elliott Smith denken (hij zal het vast niet erg vinden als ik dat zeg). Maar het is meer americana dat hier de klok slaat, en dat zou niet moeten verwonderen. Rick heeft een puik groepje muzikanten om zich heen verzameld: o.a. Pim van de Werken speelt mee op banjo, Jaromir Fernig op pedal-steel en Mevrouw Tamara (van De Beste Singer-Songwriter van Nederland) zingt mee, alsmede vaste bandleden Theo Nap (gitaar) en Jon van Til (bas). Waar de term americana nogal eens iets op kan roepen van stoffigheid, oubolligheid en een `dertien in een dozijn’ sound, is dat hier geenszins het geval. Ponoka klinkt fris, heeft pit, en het album staat vol ijzersterke liedjes, met melodieën die de hele dag in je kop blijven hangen. Voeg daarbij de tekstschrijvers kwaliteiten van Rick de Gier en je krijgt een geweldig album van on-Nederlandse allure.

ponoka_churchOpener Bright Day In Ponoka zou zo de zomerhit van 2014 kunnen worden. Met Highway 2 waan je jezelf ook op zo’n verlaten snelweg van nergens naar nergens, en wat een mooie zang hier. Drumheller vormt het derde catchy liedje op een rij, om vervolgens uit te komen bij het wat stemmiger West Edmonton Mall, weer zo’n miniverhaaltje wat een wereld in zich bergt, songwriterschap van de bovenste plank. Dairy Queen Parade is net als Bright Day In Ponoka een heel sterk en catchy liedje. Alberta Hospital is melancholisch. It Is Well With My Soul is natuurlijk de oude traditional, maar heel knap en eigenzinnig uitgevoerd. Miss Ponoka Stampede is een klein en kwetsbaar liedje over een jeugdliefde. Trevor´s Basement is countryrock pur sang en het album sluit af met het Sparklehorse achtige en symbolische Mobile Home.

if there´s one thing you´d know
there´s a million different roads
and if you focus on the ride
any one will lead you home

cropped-worlds-largest-dinosaurVerdwaald in Ponoka is niet een prachtig boek waar even snel een soundtrack bij is gemaakt. Het is ook niet een geweldig album met een uit de hand gelopen vormgevingsproject. Nee, dit is een totaal kunstwerk, een wereld op zichzelf om in te verdwalen en aan het einde van de reis te ontdekken dat Rick’s vader toch ongelijk had, althans wat betreft één ding: een avontuur kan mislukken, maar dat maakt nog niet dat het beter niet had kunnen gebeuren.

release: 01-10-2013 (Volkoren/Brandaan)

de foto’s zijn van Rick’s zus Marian de Gier, die nog steeds in Canada woont. de onderstaande clip bevat originele smalfilmbeelden van de familie de Gier in Canada.

7 gedachtes over “recensie: verdwaald in Ponoka

  1. Erg mooi geschreven, Peter. Fijn, die achtergrond erbij. Ik vind het ook een erg prima album. De sound van Ponoka is mij altijd heel erg bevallen en dat doet het nu nog steeds. Het is niet heel anders dan wat ze altijd al deden als je het mij vraagt.
    Ik zou graag het boek ook nog eens lezen, want nu kan ik het nog niet als geheel beoordelen.

    • Ponoka heeft mij dus nooit zo gegrepen, dus helemaal beoordelen kan ik dat niet. maar daar is nu dus verandering in gekomen.

  2. En dan is hier iemand die de eerste drie van Ponoka gewoon goed vond – fijne invloeden van Eels en Grandaddy – en dit country-avontuur nog niet geheel kan waarderen. Er staan fijne liedjes op, maar ik vind het wat dun en eenvormig. De uitgave is natuurlijk wel weer prachtig, dus de kans bestaat dat ik om die reden het nog eens aanschaf (en voor de volledigheid natuurlijk🙂 )

  3. De muziek, maar ook dat verhaal uit Canada spreekt mij erg aan, dus ja Peter, ik wil hem graag eens lenen! Heb hier trouwens nog een dvd van Calexico van je liggen…

Reacties zijn gesloten.