La liste week 41

Peter

Turin Brakes: we were here
30-09-2013 (Cooking Vinyl)

Turin Brakes is Ether Song. Ik moet eerlijk zeggen dat ik Turin Brakes sinds die tijd minder interessant vond en niet zo gevolgd heb. Een beetje te braaf, saai zelfs, te voorspelbaar, melodieën die je net niet bij de lurven pakken. Maar na op het randje van de dood gestaan te hebben (bij wijze) en een (commercieel) mislukte soloplaat van zanger Olly Knights zijn ze nu terug met een toch wel sterk album. Op dit album klinkt Turin Brakes weer zelfverzekerd, gedurfd (maar verwacht geen al te vernieuwende dingen), fris, melodieus en bij vlagen groots. Een prima album.

Hjaltalín: enter 4
14-10-2013 (Sleepdrunk)

Hjaltalín is ook zo’n band waar ik een ambivalente relatie mee heb. Enerzijds intrigerende muziek die zich vaak wat in de regionen van Sigur Ros en Múm ophoudt, anderzijds ontberen ze voor mij soms wat eigenheid en pit. Dit vierde album slaat wel in als een bom moet ik zeggen. De kitscherige bijklank is verdwenen, wat blijft is electropop/indie/neoklassiek/folk, aangevuld met elementen uit dubstep, triphop en funk. Het album is downtempo, ademt een donkere triestige sfeer, maar gaat onder je huid zitten, het vreet zich langzaam een weg naar het diepst van je muzikale hart. Naar het schijnt heeft zanger/bandleider Högni Egilsson een zware tijd achter de rug en wellicht dat dat louteringsproces verantwoordelijk is voor de diepte en intensiteit van dit album. Zo gaat het vaker, niet waar?

Goldfrapp: tale of us
09-09-2013 (Mute)

Het duo Goldfrapp (zangeres Alison Goldfrapp en multi-instrumentalist Will Gregory) levert met Tale Of Us een spannende, filmische, mysterieuze plaat af. Weg zijn de zorgeloze synthpop deuntjes, hier zitten we in een niet bestaande film van David Lynch: donkere jazzy klanken, triphop achtige elementen, zwaar aangezette strijkers en de prachtige stem van Alison vormen de soundtrack voor een sensuele en enigszins beklemmende droom.

Agnes Obel: Aventine
30-09-2013 (PIAS)

En ook Agnes Obel komt met een nieuw album: Aventine. Opvolger van haar succesvolle debuut Philharmonics uit 2010. Op Aventine zet Obel grote stappen vooruit, maar blijft tegelijk keurig in haar uitgebalanceerde idioom. Geen grote verrassing dus, maar je hoort wel dat Obel de afgelopen drie jaar een flinke groei heeft doorgemaakt. Het album is donkerder, intenser en rijker dan het debuut. Obel heeft haar handelsmerk (kabbelende piano, gedragen strijkers en haar warme stem) verder geperfectioneerd. De ultieme herfstplaat.

Anna Calvi: one breath
07-10-2013 (Domino Records)

Met haar nieuwe album zet Anna Calvi zichzelf overtuigend neer als een eigenzinnige zangeres die zich niet gemakkelijk meer in hokjes laat duwen als `de nieuwe PJ’ of `Siouxsie 2013’. One Breath is een overtuigende en gevarieerde plaat, waar bombast en theatraliteit niet geschuwd wordt (Eliza), evenals een stevige portie electro (Piece By Piece). Een lager tempo, meer dynamiek en experiment dan de voorganger. En daardoor ook veel spannender. Tekstueel worstelt Calvi met moeilijke issues, maar het album eindigt bijna spiritueel met The Bridge. Catharsis mag weer.


Kees

Mazzy Star: Seasons Of Your Day
mazzy star24 september (Rhymes Of An Hour Records)

Dat vind ik nou humor: je laat je fans maar liefst 17 jaar wachten op een nieuw album en vervolgens geef je dat de volgende titel mee: Seasons Of Your Day… De seizoenen in één dag: dat is een aanzienlijk hoger tempo! Maar vervolgens zijn de liedjes op dat album vaak weer übertraag… O spel der ambivalenties!
U hoort mij trouwens niet klagen hoor, want de stem van zangeres Hope Sandoval zou mij al bekoren als het boodschappenlijstje zou voorzingen – zij behoort tot mijn top 5 van vrouwenstemmen. Neem daarbij de spaarzame en vooral sfeervolle instrumentatie van gitaar, bas, drums (zo heerlijk los gespeeld vaak), mondharmonica, klokkenspel, enz. en zie daar: het toch wel unieke geluid van Mazzy Star. Het is een mengeling van country noir en dreampop. Nee, vergeleken bij de vorige albums is het intussen allemaal niet zo vernieuwend en wereldschokkend meer, maar wel heel erg fijn. En wat die seizoenen betreft: ik hoor er toch echt meer de herfst en de winter in dan de lente en de zomer. In die zin komt het album precies op tijd!


Daan

Hymns from Nineveh – Visions
16-09-2013 (Parlophone Denmark)

Hymns from Nineveh is de Deense singer-songwriter Jonas Peterson. Deze man is door mij lange tijd genegeerd, in die zin dat ik de naam vaker heb gehoord maar er niet naar heb geluisterd. Ik meen ook dat hij in het verleden meerdere malen op het Flevofestival heeft opgetreden. De zang van deze Deen is ergens een beetje vergelijkbaar met die van Win Butler (Arcade Fire). De muziek is wat minder bombastisch dan die van laatst genoemde band. De liedjes zijn aanstekelijk en hoopgevend (zowel tekstueel als muzikaal). Ik blijf dit album momenteel maar draaien en het wordt tijd dat hij de oren van meer mensen gaat vinden.

21 gedachtes over “La liste week 41

  1. Zou zo maar kunnen dat er een aantal ook in mijn weeklijst terechtkomen😉 (mits die Anna Calvi eindelijk eens arriveert). Fijne lijst heren.
    Overigens is Enter 4 ondanks de titel Hjaltalin’s 3de album…

    • als jij het zegt, JW, dan neem ik dat meteen aan. ik ben niet de enige die die vergissing maakte, want ik had het ergens anders ook gelezen en nam dus aan dat het klopte (misleidende titel).
      zou me overigens niet verbazen als sommige van dezen bij jou terugkomen🙂

      • ja het heeft 4 jaar geduurd voor ze hiermee kwamen en het is ook het album tussen de vierde (als die er komt), maar meer dan “Sleepdrunk seasons” en “Terminal” hebben ze niet gemaakt. Ik vond de eerste heel mooi, de tweede ietwat over de top maar wel goed en deze nieuwe is perfect. Hoezo komen ze bij mij terug? Ik heb niet gezegd dat het de vierde is….

        En die Goldfrapp en Obel vind ik ook bijzonder goed. Anna Calvi, zoals gezegd, zie ik naar uit. Haar debuut van 2 jaar terug maakte ook al diepe indruk.

      • met de opmerking dat ze bij jou terugkomen doelde ik op je voornemen om een aantal te bespreken, dat sloeg niet op dat misverstand over Hjaltalin.

  2. Fijn vijftal, Peter. Vooral Goldfrapp springt er voor mij tussenuit. Ik koester hun debuut Felt Mountain, maar daarna werd het met die elektro helemaal niks. Die folkplaat ertussen was nog wel te pruimen, hoewel ik ze toentertijd als voorprogramma van Massive Attack zag en het toch wel vederlicht bleek te zijn. Maar dit is inderdaad erg mooi (mooi clipje ook trouwens).

    Die Lofzangen uit Ninevé (wel een leuke bandnaam!), vind ik het toch niet echt halen bij Arcade Fire hoor (ja sorry Daan, je maakt zelf de vergelijking). Het is wel aardig, maar ik word er ook niet heel warm van. Of is de rest van het album wat diepgravender?

    • Bij de vergelijking ging het me om het stemgeluid. Ik vind Arcade Fire verder ook wel wat specialer dan dit. Toch is het erg de moeite waard om het album eens in z’n geheel te luisteren.

      • Intussen de plaat zo goed als beluisterd: ik ben er al uit… De rest is wel wat diepgravender. Voor ‘worship-begrippen’ is het helemaal niet verkeerd. Integendeel. Alleen begin ik intussen een beetje kriegelig te worden van die stem van die zanger: er ligt gewoon teveel pathos op z’n stembanden.

      • Ach, dat is zo persoonlijk. Want de pathos bij British Sea Power bijvoorbeeld trek ik dan wel… Moeilijk uit te leggen hoor!

  3. Ach, ja natuurlijk.
    Toch jammer dat er geen enkele soul-stem in deze top-5 staat (al vrees ik nu voor een discussie over wat een soul-stem is)

  4. die plaat van Mazzy Star kan mij trouwens ook zeer bekoren, net als de rest van hun consistente ouvre. verrassingen hoe je bij hen inderdaad niet te verwachten, maar het is zulke heerlijke wegdroommuziek, laat die droom inderdaad niet verstoord worden door onnodig geëxperimenteer…

Reacties zijn gesloten.