Recensie: The Weeknd – Kiss Land

the weeknd kiss landDat was een aangename verrassing: medeoprichter van Mousique, Daniel de Wolf meldde zich weer even aan het front en leverde prompt een fraaie gastbijdrage. We moeten het woord ‘gastbijdrage’ gebruiken, omdat hij helaas niet meer tot het vaste regiment van Mousiquanten behoort.
Onze ‘wolvenman’ schreef niet voor niets over de jazz. Dit genre is hem steeds meer gaan interesseren naast de blues en andere oude muziekstijlen. Zijn ‘eerste liefde’, de hiphop en r&b, lijkt steeds meer op de achtergrond geraakt. Dat vind ik jammer, omdat hij daarin voor mij nog altijd een groot kenner is. In feite is er, wat die stijlen betreft, op Mousique een leemte gekomen. Die leemte kan en wil ik niet opvullen – daarvoor heb ik te weinig verstand van deze genres en bovendien nemen dit soort cd’s niet al te veel ruimte in mijn cd-kast in. Maar ik maak graag een uitzondering voor The Weeknd, omdat ik deze Canadese r&b-artiest gewoon heel goed vind. Ik draag deze recensie tegelijk ook op aan Daniel de Wolf…

The Weeknd is de artiestennaam van Abel Tesfaye. Hij is van Ethiopische afkomst, maar werd geboren in Canada. In 2011 kwam hij uit met een drietal zgn. mixtapes, te weten House of Balloons, Thursday en Echoes of Silence. Hij plempte deze op het wereldwijde net, alwaar ze gratis te downloaden waren. In 2012 bundelde hij ze voor koopgrage fans in een cd-boxje getiteld Trilogy, met nog drie extra nummers erbij. Dit driedubbelalbum werd uitgegeven in stemmig zwart-wit. Dat typeert mooi de donkere sfeer die de nummers kennen. De instrumentatie is sober en de beats zijn kaal. Ik vind het typische nachtmuziek.

the weeknd tekstboekjeHoe anders is het nieuwe album Kiss Land. Het zwart-wit op de cover heeft plaatsgemaakt voor kleur. Dat effect is nog sterker bij de binnenzijde en het cd-boekje: die zijn uitgevoerd in veel kleurrijker tinten. Fleurige Japanse strips sieren het artwork. Het typeert de muzikale verandering: de productie is een stuk voller en de beats zijn rijker en gevarieerder. Kiss Land is meer een ‘dag-album’.
Tesfaye zelf zegt bij dit album geïnspireerd te zijn door filmmakers als John Carpenter, David Cronenberg en Riddley Scott. Nu zijn dat stuk voor stuk regisseurs die verontrustende films met flinke horrorelementen hebben gemaakt. Denk dus niet dat Kiss Land al te fleurig en blijmoedig is. Daarover straks meer…

De rijkere productie en kleurrijkheid blijken echter al direct in het openingsnummer Proffessional. Wat een fraai intro heeft dat! Mooie synths en verrassende beats laten zich horen, die in een fraai stereobeeld zijn gevangen. Wat ook direct opvalt, is dat Tesfaye beter is gaan zingen. De mooi gemixte zangpartijen zijn van grote schoonheid. Na een kleine drie minuten vindt er ook een fraaie wending plaats, waarna een blik elektronica wordt opengetrokken, waar je ‘u’ tegen zegt. Ook is er creatief gebruik gemaakt van samples van Ema Jolly en Emika. Kortom: een bijzonder mooie opener.

Op Trilogy bewees The Weeknd vooral uit te kunnen blinken in downtempo songs. Dat is bij het eerste deel van Kiss Land ook zo, de daarbij genoemde verschillen in aanmerking genomen. Wat mij ook opviel, is dat de stem van Tesfaye steeds meer op Michael Jackson is gaan lijken. Nu zong hij op Echoes of Silence al een fraaie cover van Dirty Diana (getiteld D.D.), maar hier op Kiss Land is de gelijkenis in de eigen liedjes alleen maar groter geworden, minus het bekende ‘hikje’ van ‘The King of Pop’, maar dat kan ik ook missen als hik- eh – kiespijn. Vooral in Love in the Sky klinkt Tesfaye als een ‘Jackson redivivus’.

Het trage tempo wordt in Belong to the World voor het eerst losgelaten. Het nummer begint met vogelgeluidjes en andere zoetsappigheid. Dat duurt echter niet lang en de schijn bedroog, want dan barst er een gruwelijke industriële beat los. Het is een bekende beat: de mitrailleurratels van Machine Gun van Portishead. In de uitgebreide verantwoording in het cd-boekje wordt hier trouwens geen melding van gemaakt (terwijl andere samples wel netjes worden vermeld). Geoff Barrow van Portishead was dan ook, zacht gezegd, not amused. Letterlijk is het volgens mij ook geen sample, omdat de beat wordt nagespeeld, maar de gelijkenis is wel heel evident. Goed, voordat we ons verliezen in juridische touwtrekkerij e.d., het punt dat ik hier wilde maken, is dat de trage nummers hier plaatsmaken voor een meer uptempo-song, waarbij die beat als een geweldige aanjager fungeert.
Ook single Live for kent een hoger tempo. Rapper Drake vervult hier een gast- én glansrol. Zijn raps rollen achteloos over z’n lippen – wat heeft de beste man toch een flow! (of niet, Daniel?) De combinatie met de hoge zang van Tesfaye en de wat oosterse instrumentatie werkt zeer goed.

the weeknd bandfotoWanderlust begint met een korte gitaarsolo. De beats daarna doen bijna denken aan de eurodance van Modern Talking o.i.d. Het maakt het liedje in ieder geval tot het meest commercieel klinkend nummer, dat ook zo uit de koker van Michael Jackson had kunnen komen. Tegelijk wordt er ook creatief gebruik gemaakt van m.n. de sample van Precious Little Diamond van Fox the Fox. Pharrell zingt hier trouwens ook nog een aardig moppie mee. Het refrein is aanstekelijk en kent een mooie tekst:

You’re in love with something bigger than love
You believe in something stronger than trust
Wanderlust
Wanderlust

Het titelnummer Kiss Land is muzikaal gezien misschien wel het hoogtepunt van het album. Dit is veel meer dan r&b. Je hoort hier ook invloeden van de jaren ’80 en het kent ook een soort horror-sfeertje. De break halverwege is werkelijk adembenemend. Ook zit er een sample van Sebastian Tellier in verborgen. Tekstueel kan het me minder bekoren. Het is één opeenstapeling van seks, drugs, alcohol en rock ’n roll. We zijn hiermee gelijk bij mijn belangrijkste kritiekpunt op het hele album. Het is dezelfde kritiek die ik ook al had bij Take Care van maatje Drake: het hedonisme druipt er van af. Het is een letterlijk egodocument, omdat het bijna alleen gaat over de eigen bevrediging, middels seks of verdovende middelen. Je zou het een tijdspiegel kunnen noemen, maar dat vind ik toch een zwaktebod. Er zijn namelijk ook genoeg (zwarte) artiesten die in hun songs verder kijken dan de eigen neus (of ander lid) lang is. Ik mis hier ten enenmale het politieke en maatschappelijk bewustzijn dat ik wel tegenkom bij artiesten als The Roots, Ben Harper en (wat langer terug) Public Enemy….

Dit gezegd hebbende wil ik graag positief eindigen met het slotnummer Tears in the Rain. Hier zit muzikaal alles in wat Kiss Land zo intrigerend maakt: de beats aan het begin die zo ruimtelijk zijn als de nieuwste ruimtevaartfilm Gravity. De staccato en zware elektronische beats die daarna volgen, vormen een heerlijk contrast. Het riep bij mij een soort Kraftwerk-sfeertje op (weer die jaren ’80!). Het refrein laat opnieuw horen hoe mooi en melodieus Tesfaye intussen kan zingen. Het is werkelijk een liedje om te zoenen…

17 gedachtes over “Recensie: The Weeknd – Kiss Land

  1. Wow Kees, ik voel me vereerd! Dank je wel voor je mooie woorden. Ik maak inderdaad een omgekeerde beweging dan jij en verken momenteel vooral het muzikale landschap van vóór de moderne hiphop en r&b. Oude soul, funk, jazz en blues, dus. En ik zal waarschijnlijk eindigen waar ik mee begon, de bron van alles: gospel.😉

    Des te leuker vind ik het dat jij een omgekeerde reis maakt. Ik denk dat jij beter in de gaten hebt wat er zich momenteel allemaal afspeelt op hiphopgebied, dan ik (en dat geldt trouwens ook voor Wim B.). Ik zou mezelf dan ook geen kenner meer durven noemen, want ben ergens blijven steken in de jaren negentig…

    Wat me tegenstaat aan artiesten als The Weeknd en Drake (idd: goede flow!) en veel andere hedendaagse hiphop en r&b, is de hele sfeer van nihilisme en narcisme die er omheen hangt. Jij benoemt het ook in je recensie. Ik heb het er wel een beetje mee gehad. Overigens zijn er wel uitzonderingen, gelukkig.

    Enfin, veel dank voor deze post. Tot slot toch nog een tip, een beetje in het straatje van The Weeknd, Frank Ocean, etc. : Bilal. Of ken je die al?

    • het wordt tijd dat wij weer eens wat muzikale ontdekkingen uitwisselen, Daniel, want we zitten nogal in hetzelfde straatje de laatste tijd, begrijp ik uit je verhaal.

    • Ach Daniel, ik zet graag mensen in het zonnetje hoor! Je verdient het gewoon…
      Ik ben iets minder van de cirkels. Mijn muzikale reis heeft meer van een labyrint…
      Bilal ken ik niet. Vertel eens…

  2. Altijd leuk. Of gewoon weer tijd voor een ouderwets Mousique-avondje, oud-leden inbegrepen?
    Overigens schaf ik niet veel meer aan, ik luister tegenwoordig ook veel op Spotify…

  3. Laat dát nu, Daniel, sinds een week of wat ook mijn gedachte zijn. Kees’ bespreking van de nieuwe Daniel Amos is me te rooskleurig (beginnen met een draak van een liedje en eindigen met een draak van een liedje, het blijft onvermeld) van aard en voorkomen. Ik deel zijn enthousiasme voor band & oeuvre overigens wél. Daarnaast vielen er in de daarop volgende draad wat ondoordachte opmerkingen –🙂 – betreffende het werk van Terry Taylor zelve (onder zijn eigen naam dus) te lezen. Toen ik nadacht over een reactie zonk de moed mij echter in de schoenen. Het is toen dat ik aan een Mousique-avond dacht. Ik zag mijzelve naar den platenkast lopen teneinde werken ter illustratie van importantie & relevantie voor te stellen. Er staan hier bijvoorbeeld maar liefst veertien solo-Taylors… Ook de recensie van AC Berkheimer deed mij aan een Mousique-avond denken. Te mijnen huize stond indertijd In a Series of Long Days gewoon in de kast. Een andere kwestie die op zo’n avond ook ter sprake zou kunnen komen is het zogeheten ‘hedonisme’ dat zowel Drake als Tesfaye voor de voeten geworpen krijgen. Beide heren beschrijven een bepaalde levensstijl (pussy, coke, party, van die dingen) maar wijzen (of illustreren) wel degelijk op ‘de vervelende aspecten’ die deze wijze van leven met zich meebrengt. En zelfs als ze dat niet doen, is het nog altijd de vraag of ze al deze zaken verheerlijken.

    Overigens, de nieuwe Drake? Een prachtige plaat!

    Oude gospel? Hmm. Kent gij deze?

    • Allemaal leuk en aardig, goeroe Wim. Het is niet de eerste keer dat je opmerkingen over een eerdere recensie ergens anders ten berde brengt. Wat is dat toch?🙂
      En sinds C.S. Lewis heb ik een zwak voor draken…🙂
      Maar goed, laten we het bij The Weeknd houden. Ik zie ook wel in dat dhr. Tesfaye ook de leegheid van dat hedonisme bezingt, maar tegelijk zit er ook wel heel veel in van: ‘bij mij had je het zo slecht niet baby…’ En het titelnummer vind ik gewoon tekstueel te plat. Er kan heel wat mooier gedicht worden over seks, dat lieten bijvoorbeeld The Vigilantes of Love ooit al zien…
      Enne.. Mousique-avondjes ben ik altijd voor, zeker in/op Tholen!

  4. Nou, wat let ons? Ik ben wel weer in voor een avondje (nachtje) Tholen!
    En nee, ik kende deze oude gospel niet, maar het smaakt naar meer!!

  5. en ik zag vanmiddag in `den groten bieb’ een exemplaar van Heaven liggen, en moest subiet aan dhr. Boluijt denken. alsof het toeval is….😉

  6. Kortom, bovenstaande brengt ons bij de volgende conclusies en opmerkingen:

    * C.S. Lewis is een draak.
    * Er moet hoognodig weer eens naar Van Morrisons No Guru, No Method, No Teacher geluisterd worden.
    * Bill Mallonee (Vigilantes of Love) zong ooit in Love Cocoon:
    I wanna attack your flesh with glad abandon
    I wanna look for your fruits and put my hand on them
    I wanna turn up the thermostat beneath your skin
    I wanna uncover your swimming hole and dive right in

    en raakte vervolgens in een bittere echtscheiding.
    * Kiss Land dient te worden aangeschaft.
    * Dit zingt Drake in From Time (van Nothing Is The Same):
    Started realizin’ a couple places I could take it
    I want to get back to when I was that kid in the basement
    I want to take it deeper than money, pussy, vacation
    And influence a generation that’s lackin’ in patience

    * ‘Den groten bieb’ bepaalt het toeval.
    * Indien de voltallige Raad van Bestuur van Mousique instemt met een Mousique-avond die inbegrepen oud-leden aanwezig doet zijn, kunnen er dan achter de schermen afspraken worden gemaakt?
    * Bestaat ‘Ergens anders te berde brengen’ wanneer men een bijdrage aan/op Mousique levert?
    * Stel dat het antwoord op de vraag hiervoor ‘ja’ is? Dan blijf ik met de volgende bijdrage mooi op het pad der vaderen…

    • WimYouAre, ik kan niet alle conclusies delen, maar hier mijn antwoorden:

      – ik dacht bij die draken van Lewis eigenlijk aan ‘De reis van het drakenschip’, alwaar Eustache in een draak verandert en toch iets sympathieks houdt…
      – ik ken nou net die plaat van Van the Man niet…
      – dat van Bill Mallonee is een beetje flauw: hij zong het betreffende liedje volgens mij minstens 15 jaar voor zijn bittere echtscheiding… Het kwaad maakt niet opeens al het goed ervoor kwaad…
      – Kiss Land had ik al aangeschaft en jouw categorische imperatief in deze deel ik ook…
      – Drake heeft over ook nog wel wat andere frases gerapt…
      – ik dacht bij die Bieb eerder aan providentia
      – ik schaar me achter de Raad van Bestuur van Mousique in zake het avondje. Onze prof is natuurlijk ook van harte welkom! (ik zie nu al uit naar de ‘strijd der giganten’….)
      – ach, ik wacht eigenlijk nog wel op jouw recensie van DA…
      – intussen heb ik ook ‘zeebenen’… (fijn nummer hoor!)

      • ter aanvulling ende nuancering:

        – C.S. Lewis wordt overschat
        – wie zegt er dat de echtscheiding van Bill Mallonee een kwaad was?
        – ik krijg nog steeds jeuk ergens van onder als ik hiphop of moderne r&b hoor
        – toeval bestaat niet, alsmede providentia
        – het bovenstaande is niet noodzakelijkerwijze een tegenstrijdigheid
        – er zit dan maar een ding op: een mousique avond organiseren, incl. oud-leden en/of introducees
        – achter de schermen is er nog steeds email (aangezien het gezichtenboek voor sommigen onder ons nog steeds gesloten blijft, hetgeen vanuit zeker oogpunt misschien niet eens zo’n slecht idee is)

      • – nuancering noemen we dat: Lewis wordt overschat… Pardon: hij is een gigant in denkkracht en fantasie! Je mocht willen dat je z’n schoenen had mogen poetsen (weer eens iets anders dan die veters…)
        – als je het werk van Bill Mallonee had gekend, dan zou je die bittere (!) echtscheiding echt niet goed hebben genoemd. Het was op al z’n platen ‘Brenda voor en Brenda na’ en dan klapt zo’n huwelijk uit elkaar. Het spijt me, maar zoiets roept wel vragen op (waarbij ik geen oordeel vel)
        – jouw jeuk over hiphop en r&b blinkt ook uit in genuanceerdheid😉 alsof het allemaal één pot nat is…
        – als er geen toeval en geen providentia is, wat is er dan wel?
        – die Mousique-avond moet er gewoon komen!! Noodzakelijkerwijs intussen. Of is het toch contingent?

  7. haha, laat dat heerlijk avondje maar komen!
    Wim, waarom moeten we naar dat album van Van the Man luisteren?
    die tekst van Bill M mag er wezen, trouwens

  8. kees noemde mij ‘goeroe’, vandaar. overigens, kees, dit is mogelijk een van de beste platen van Van. een fijne dialoog hierboven trouwens. er is meer stof dan menig blikveger (indachtig peters wijze woorden over facebook) onder ogen zal kunnen komen. daniel, als je naar mallonee’s bandcamp gaat kan je Jugular beluisteren. een prachtige maar sombere plaat. kees, Run The Jewels is gratis te downloaden (wanneer de leiding van het toeval peter een blik in dat exemplaar van Heaven had doen werpen, had hij dat kunnen weten). zo, nu een bier van formaat in de verheuging op avond die gaat komen. o ja, de ‘strijd der giganten’? ad triarios ventum est…

  9. Bijna niet te volgen die discussie hierboven. Ik vind The Weeknd juist muzikaal zo intrigerend en focus me helegaar niet op de teksten. Hij brengt r&b maar koppelt dat aan de bevreemdende avant-garde van Arthur Russell en A.R. Kane en ergens ook de 4ad-muziek uit de jaren 80. Dát maakt hem spannend en anders.

    • Haha, hoe zou dat nu komen: zo’n hermetische discussie…
      Dat intrigerende van de muziek van The Weeknd herken ik helemaal – ik meen dat dat ook wel in mijn recensie naar voren komt en jij weet het nog beter in z’n muzikale context te plaatsen, JW. Maar goed, jij bent prof!🙂
      Als man van het woord kan ik nu eenmaal niet om de teksten heen. Vandaar dat ik het bijna altijd meeneem in mijn besprekingen. Excusez le mot!😉

Reacties zijn gesloten.