Daniel Amos – dig here said the angel

daniel amos dig here12 jaar is een lange tijd… Hoewel, in het licht der eeuwigheid is het maar een zucht.
Het duurde een dozijn jaren voordat Daniel Amos een opvolger had voor Mr. Buechner’s Dream (2001), het fameuze dubbelalbum. Opvolger en spiksplinternieuw album Dig Here Said The Angel laat in de mysterieuze titel al een beetje zien dat de eeuwigheid ter sprake komt, maar ook de dood en het leven en de schuld versus de genade. Voordat we gelijk al verder de diepte afsteken, eerst maar de prangende vraag: ‘was dit het wachten waard?’ Mijn antwoord is simpel: Wis en waarachtig! Dig Here Said The Angel is een prachtalbum geworden. Ik heb het nu al een tijdje in huis en het vindt z’n weg met vaste regelmaat naar mijn cd-speler. Ik neem u graag mee langs de afzonderlijke liedjes.

Forward In Reverse is een opvallend rustige opener. Veel rockbands, waartoe DA ook gerekend mag worden, openen vaak met een knaller. Maar hier klinkt een rustieke akoestische gitaar, een warme fluit (of is het een mellotron?) en de ingetogen stem van Terry Scott Taylor. Het klinkt behoorlijk Beatleslesque. De tekst is dan weer typisch Tayloriaans, verrassend in z’n omkeringen:

I found a haystack in a needle
I caught an angel in a lie
I saw a hypocrite in heaven
Remove a log from both his eyes
I saw an anvil float on water
Water running up a hill
An old cheater keep his promise
And his hand’s outside the till

Die omkeringen hebben alles te maken met de wet van de liefde, die in het refrein bezongen wordt:

I saw the last get in first
I saw the best in the worst
By moving forward in reverse
And back again to love
Holy, holy love

Vanaf het tweede couplet komen er blazers bij en die typische atonale slaggitaarakkoorden van Greg Flesch, gelardeerd met fraaie Beach Boys-achtige koortjes. Het is prachtig  georkestreerd. Een meer dan fraaie opener al met al, die ook herinneringen oproept aan het solowerk van Taylor.

daniel amos band– ‘Jezus weende’; op catechisatie leerde ik vroeger al dat dit de kortste zin uit de Bijbel is. Tegelijk is het wel een zin met een enorme diepte. Merkwaardigerwijs klinkt het liedje Jesus Wept bij DA behoorlijk opgewekt. Of is dit al een prelude op waar Jezus’ wenen uiteindelijk op uitliep: de opwekking van Lazarus?! Pardon, ik verlies mij in al te veel exegese rond muziek versus tekst. Laat ik het kort zeggen: ook dit is een klasse-song! Die analoge synth klinkt zo vet en zo overduidelijk naar de jaren ’80 (niet voor niets een tijdperk waarin DA misschien wel z’n allerbeste platen maakte). Ook hier kan ik de hele tekst wel citeren, want wat worden hier de aanvechtingen en moeiten gepeild! Ach, het zit allemaal in dat ene zinnetje: ‘Before he danced Jesus wept.’ De koortjes zijn ook hier bijzonder aanstekelijk.

– Het titelnummer is gebaseerd op een gedicht van Johannes van het Kruis (ja, Taylor kent z’n klassiekers!). Deze mysticus heeft ontroerend geschreven over de donkere tocht van de ziel naar het licht. Zou daarom dat fantastische intro zo donker klinken? Die diepe bas van Tim Chandler, de freakende gitaar van Flesch en de de aanvankelijk woordloze zang van Taylor; het klinkt trouwens ook behoorlijk naar The Choir (Chandler bast ook daar en zanger/gitarist Derri Daugherty zat aan de knoppen bij Dig Here…). Het liedje gaat over een dialoog tussen een engel en de ik-figuur. Diegene staat al met z’n ene voet in het graf. De doodsangst is hoorbaar, maar het licht lonkt:

I cried then,
I’m dyin’, I’m dyin’, I’m dyin’, I’m dyin’, I’m dyin’
Night and day
I’m dyin’, I’m dyin’, I’m dyin’, I’m dyin’, I’m dyin’
To see your beautiful face

Het outro klinkt juist licht, alsof het licht het gewonnen heeft van de duisternis.

– Hoe in Our New Testament het Oude Testament getekend wordt, is op z’n minst fragwürdig. Ik heb daar wel een aantal hermeneutische vragen bij, maar laat ik me nu maar richten op het muzikale vlak, want dat is ook hier weer dik in orde. De bas van Chandler ligt er lekker dik bovenop en de drums van Ed McTaggart zijn heerlijk fel. De piano halverwege rolt fraai van links naar rechts en de versnelling erna, waarbij Taylors stem zo fijn snerpt, komt precies op het goede moment. Intussen blijkt het liedje inhoudelijk vooral een pleidooi te zijn voor genade en nieuwe kansen als het hapert tussen mensen. Daar heb ik niets tegen. Integendeel.

– DA heeft altijd de kunst verstaan om als een spons hedendaagse muzikale invloeden op te zuigen. In de jaren ’70 was dat bijvoorbeeld ELO. In de jaren ’80 de new wave en artrock. In de jaren ’90 de gitaarrock. En bij Love, Grace, and Mercy hoor ik de invloed van Arcade Fire, echt een band van nu. Vooral in het euforische begin van het liedje zou je zweren dat Win Butler c.s. de studio binnengetrokken zijn. Maar tegelijk is er geen sprake van copy paste-gedrag. DA zuigt zo’n invloed op, maar maakt er ook altijd iets eigens van. Zo ook hier: het refrein is net wat dreineriger en de kerkklokken aan het eind roepen zelfs een soort kerstgevoel bij me op.

daniel amos band 2– Now That I’ve Died is een echte rocker. Sterker nog: zo punky klonk DA zelden! Taylor zingt ook met een stem, die behoorlijk doet denken aan John Lydon van The Sex Pistols. De tekst is ook weer bijzonder. In eerste instantie dacht ik dat het ging over het sterven aan jezelf, maar bij nader inzien gaat het over het leven ‘on the other side.’ Met veel humor bezingt Taylor dat:

My new skin glows, I can’t help but smile
Cuz the music round here is just my style
Every door’s been unlocked and I’m going inside
All bushy tailed and wide eyed

– Over We’ll All Know Soon Enough zou ook een essay te schrijven zijn, omdat het op volstrekt eerlijke wijze ruimte biedt aan twijfels en vragen en geen enkele poging doet om degene die er weinig tot niets van gelooft te forceren: uiteindelijk zullen we het straks zien. Alsof Pascal Taylor het één en ander heeft ingefluisterd. Muzikaal doet de stijl en de opbouw van het liedje me denken aan die andere band van Taylor, The Lost Dogs. Het strijkersarrangement is trouwens ook bijzonder fraai.

– De eerste gitarist van DA was Jerry Chamberlain. Hij speelt gelukkig ook weer mee op Dig Here… Sterker nog: hij schreef zelfs een liedje, waar hij de vocals ook voor z’n rekening neemt: Waking Up Under Water. Hier blijkt allereerst wat een geweldige gitarist Chamberlain ook is. Iemand sprak al over ‘the hook of the year.’ Ik geef hem geen ongelijk: wat een killerriffs! Inhoudelijk is het ook een geweldig nummer: we wensen en dromen wat af – ze worden aanschouwelijk verbeeld hier – maar de realiteit kan hard en wreed zijn: als wakker worden onder water. De keys van Rob Watson roepen daarbij een extra oosters sfeertje op, die doet denken aan fata morgana’s (waar de realiteit ook altijd zo tegenvalt).

The Uses Of Adversity is qua tekst ook een parel. Het zingt van een aangevochten geloof dat ruimte laat voor het mysterie:

I found your handprints on the pages of history
I said your ways are past finding out
‘Cause you’re much too small if you’re not a Mystery
So don’t send me rain if I bloom in drought
No don’t send me certainty
If somehow it’s best for me to doubt

daniel amos dig here 2– Met The Ruthless Hum Of Dread wordt gas teruggenomen. Het klinkt als een wiegeliedje, maar dan wel met het oog op het ontslapen. Wat een tederheid in de muziek en de stem van Taylor, maar ook wat een ontroerende tekst. Ik ken geen hedendaagse zanger die mooier over het sterven kan zingen als Terry Scott Taylor. My Hand To God (van Songs Of The Heart 1995) was al een onsterfelijk voorbeeld hiervan, maar The Ruthless Hum Of Dread is eigenlijk nog mooier. Ik zou hier het liefst de hele tekst aanhalen, maar dan loopt het hier nog meer uit de hand. Ach, hier vindt u al die geweldige lyrics van Taylor.

– Het slotnummer The Sun Shines On Everyone klinkt als een anthem. Het is ook zo’n typische afsluiter, zoals The Lost Dogs die ook kenden in de vorm van Breathe Deep (op Scenic Routes 1992) of Pray Where You Are (op Little Red Riding Hood 1993). Ook hier halverwege een mooie lyrische gitaarsolo en een koor dat eindeloos doorzingt:

The Sun Shines On Everyone
The Sun Shines On Everyone
The good, the bad, on everyone
See it shine
See it shine

In het koor zingt naast Chamberlain en Watson ook Marty Dieckberger, oud-toetsenist van DA mee. Een mooie hommage aan de man die DA ooit ten tijde van The Alarma Chronicles van zulke kekke toetsenpartijen voorzag!

U heeft het gemerkt: hier schreef geen objectief recensent, maar een fan – iemand die al zo’n 30 jaar geraakt en geïnspireerd wordt door deze geweldige band (niet voor niets wijdde ik één van mijn eerste APK’s aan deze band).
Twaalf jaar is lang, maar het was het wachten waard, temeer omdat het smaakt naar de eeuwigheid…

Het album is te verkrijgen via de website van de band en op Spotify te beluisteren.

25 gedachtes over “Daniel Amos – dig here said the angel

  1. zo, Kees, dat is nog eens een recensie… diepgaande analyse is een beter woord, denk ik. maar wel goed, met zo’n voor veel mensen onbekende artiest: je leert de band meteen goed kennen. alleen jammer dat het album alleen via spotify is te beluisteren, kan ik me nog geen oordeel vormen over de muziek…

    • Dank, Peter!

      Tja, het enige wat op Youtube rondzwerft, is een repetitie voor de opnames. Dat is natuurlijk leuk en aardig, maar het is al te ruw en ook te flauw. Het bijzondere van Dig Here… is dat het tot stand kwam via een zgn. Kickstarter Campaign. Ze hadden 12.000 dollar nodig om het album te gaan opnemen, maar haalden maar liefst 32.000 dollar op. Ze hebben dat geld gestoken in opname en productie. En dat hoor je echt terug: kristalhelder en subtiel (koptelefoon!).
      Ze hadden voor dat geld natuurlijk ook een mooie videoclip kunnen opnemen😉

      Maarre… kan een digitale vochtveter als jij bent, het album echt niet ergens beluisteren? En heb je serieus ook geen Spotify? (er is ook een gratis versie)

      • ik heb niets met dat spotify en hou dat graag zo. en, nee: de nieuwe DA is echt (nog) niet via slinkse wegen aan te komen…

  2. Nou, ik vind het anders toch best handig – ik blijf immers ook een digitale leek – om even een album te checken (die beroerde geluidskwaliteit neem ik dan maar op de koop toe).

  3. Ben heel benieuwd naar het album, Terry Scott Taylor is voor mij nog steeds een van de iconen van de CCM. Wat Dylan is voor de pop muziek, is Terry voor de CCM. Deze man kan werkelijk alles. Heeft met zijn band al zo veel gedaan, plus zijn aandeel in de Lost Dogs niet te vergeten. Wist je dat hij een grote fan is van Surf muziek? Ik heb een geweldige CD door hem gemaakt, met allemaal eigen composities in de Surf stijl. Ik hou van deze man.

    • Ja, dat surfalbum heb ik weleens gezien. Ik houd trouwens zelf ook erg van surfmuziek: Dick Dale, The Treble Spankers, enz. Heerlijk!
      Maar goed, terzake: ik weet niet of TST zelf nu zo blij zou zijn met jouw omschrijving ‘icoon van de CCM’. Volgens mij is hij veel te eigenzinnig om zich op te sluiten in zo’n christelijk hokje. En wat mij betreft terecht. Ik beoordeel muziek gewoon op kwaliteit, muzikaal en tekstueel. Dat is bij DA dik in orde!!

      • Terry en DA zijn geworteld in de CCM, of je het nu leuk vindt of niet. Alle albums zijn vanaf het eerste op ccm labels uitgekomen tot Buechner’s Dream. Zijn totaal niet bekend binnen de pop muziek. Treden ook nog voornamelijk op in kerk gerelateerde settings. Deze bands zijn helaas gevangen in de wereld van CCM. Samen met 77’s, The Choir en ooit ook Mark Heard, helaas. Als je eenmaal begint in dat circuit, kom je bijna niet meer los van het label CCM. Ooit was er bijna een doorbraak toen in 1981 T-Bone Burnett, Dave Perkins, Tonio K en Mark Heard het label What? hadden opgericht met een duidelijk seculier signatuur. Dat project is helaas mislukt, omdat T Bone zich terug trok en Word nam al heel gauw het label over en deed de distributie naar de seculiere markt via A&M Records. Dit had helaas niet het beoogde effect en het label werd al heel gauw CCM sub label van Word. Helaas.

      • En wat dacht van The 77’s die het titelloze album konden uitbrengen bij Islands? Maar helaas één of ander bandje met de naam U2 had op datzelfde label The Joshua Tree uitgebracht. Alle aandacht ging hier naar uit en 77’s kon terug naar een CCM-label. Zonde!
        Je hebt formeel gelijk, maar ik bedoelde het inhoudelijk: ¡Alarma! werd bijna uitgespuugd in het CCM-wereldje, omdat het veel te kritisch was. Darn Floor, Big Bite kreeg eenzelfde lot.
        En waarom denk je dat ik deze band hier bespreek? Omdat hier muziekliefhebbers komen, van welke snit ook. Het zou mij heel veel waard zijn als zij onbevangen naar dit album luisteren (via Spotify of anders zelf kopen😉 )…

      • Helemaal mee eens, hetzelfde lot werd Charlie Peacock ook niet bespaard. Kreeg ook maar een album op Island. Maar ik ben het inhoudelijk wel met je eens, maar met de kennis van nu…..hadden ze beter niet bij CCM labels moeten tekenen. Ik vind het wel leuk dat je DA hier bespreekt, maar overschat je de invloed van Mousique niet een beetje??? lol

      • Haha, wij zijn een serieuze speler op het gebied der muziekblogs; Pitchfork schijnt een mannetje in dienst te hebben die al onze bijdragen in vloeibaar Engels vertaalt….😛

      • Ha, ik had ooit een cassettebandje met Knowledge and Innocence. Daar bewaar ik warme herinneringen aan. Toch vind ik DA net wat spannender…

  4. Mooi man! Zowel de bespreking als het album. Zojuist gecheckt op Spotify. Geweldig ook die foto van de band, die je hierboven plaatst. Stelletje oude helden.

  5. Naar wiens mening ik trouwens óók erg benieuwd ben, is die van Wim Boluijt. Allereerst omdat hij de grote DA-kenner in ons Nederlandse taalgebied is, durf ik wel te stellen. In de tweede plaats omdat deze plaat tekstueel m.i. wat introspectiever en theologischer is en minder filosofisch en cultuurkritisch. Ik ben benieuwd wat goeroe Wim daar van vindt…

    Het zou natuurlijk kunnen dat hij nog wacht op de vinylversie, die nog altijd niet verstuurd is (weet ik uit betrouwbare bronnen)…

  6. Net als het beluisteren van muziek en het schrijven van een albumbespreking, moet je het lezen van een bespreking door jou ook echt inplannen, Kees. Je bent weer lekker los gegaan. Maar goed, je hebt dan ook als fan 12 jaar moeten wachten. Maar ja, die eeuwigheid, hè.
    Ik ga dit album ergens binnenkort nog eens goed beluisteren. Ik vond het artikeltje waarin je het album vooral inhoudelijk analyseerde overigens ook erg mooi.🙂 Kon ik zelf nog iets meer mee eigenlijk.

    • Dank Daan. Los ga ik niet altijd hoor. Maar hier was er gewoon sprake van een vuur dat niet te stoppen was… (of moet ik zeggen (indachtig de titel): van een diepte waarin ik getrokken werd?😉
      Die verwijzing naar dat artikel zal voor de gemiddelde Mousiqe-lezer al te raadselachtig klinken. Ik zal het toelichten: voor een digitale nieuwsbrief van Areopagus, centrum voor contextuele en missionaire prediking (dat m.n. door Gereformeerde Bonders gelezen wordt (sic!), schreef ik een uitgebreide column waarin ik mijn luistervruchten van DHSTA van DA voor mijn verkondiging ventileerde. Jij noemt dat ‘inhoudelijk analyseren’. Dat vind ik wel wat grote woorden voor deze column hoor!
      Hier vind je dat artikel: http://www.izb.nl/verdieping/artikelen/graven-met-daniel-amos

      • Dat kan verschillende dingen betekenen: – of we zijn allemaal ten diepste Gereformeerde Bonders, of we nu willen of niet…
        – of ik heb bewust een beetje willen prikkelen bij die doelgroep (en degene die reageert, komt van buiten)
        – of jij vindt gewoon heel veel mooi🙂

  7. Pingback: jaarlijst 2013 | mousique.nl

Reacties zijn gesloten.