la liste week 37

Peter

Surf City: we knew it was not going to be like this
19-08-2013 (Fire Records/Konkurrent)

Een heerlijk en eigenwijs indieplaatje, dat ergens uitkomt tussen Pavement, Neu!, Sonic Youth en Velvet Underground. Ook Jesus & The Mary Chain en vooral Animal Collective hoor je terug. Overwegend toegankelijke en lekker in het gehoor liggende indiepop deuntjes, maar wel met een eigen stempeltje en verrassende twists. Neem het refrein van NYC, dat gebaseerd is op een zin uit Cotton Crown (Sonic Youth), maar waar net een eigen draai aan gegeven wordt. Diepgang kun je dit niet echt noemen, eerder een slimme gimmick. Neemt niet weg dat Surf City met WKIWNGTBLT een sterke tweede plaat heeft gemaakt die menig indie-liefhebber zal bekoren.

Tamikrest: chatma
13-09-2013 (Glitterbeat/Munich)

De bandleden van Tamikrest zijn Tuareg nomaden, oorspronkelijk afkomstig uit Noord-Mali, maar de meeste bandleden wonen nu in ballingschap in Algerije. Ik schreef eerder over de erbarmelijke omstandigheden in Mali, en de prachtige muziek die dit desondanks oplevert. Tamikrests nieuwe album Chatma (zusters) is een eerbetoon aan de moed van de Tuareg vrouwen, die ondanks alle ellende en dreiging hun kinderen proberen op te voeden. Terecht dus dat zangeres Wonou Walet Sidati hier een vocale hoofdrol krijgt toebedeeld, naast vaste leadzanger Ousmana Ag Mossa. Muzikaal is het stemmig en groots tegelijk, meeslepende nummers, met een mix van rock, blues, funk, dub en psychedelica. Je zou er bijna blij van worden, want ondanks de serieuze thematiek klinkt het album hoopgevend. Dit is muziek die je boven je dagelijkse sores uit tilt. Ware desert-blues dus.


Kees

alarmaDaniel Amos: ¡Alarma! Deluxe Two-disc Collector’s Edition 
augustus 2013 (Stunt Records)

Eén van mijn all time favourites Daniel Amos is na tien jaar met een nieuw album gekomen: Dig Here Said The Angel. Dat zal ik later hier op Mousique uitgebreid bespreken. Tegelijkertijd heeft de band het album ¡Alarma! (1981) opnieuw uitgebracht in een mooi verzorgde luxe versie. Disc 2 bevat demo’s van nooit uitgebrachte liedjes en alternatieve versies van bekende nummers. Maar het mooiste blijft toch het album zelf. Dit is deel 1 van het vierluik ‘The Alarma Chronicles.’ De band koos muzikaal gezien hiermee een andere richting: The Beach Boys en ELO werden minder richtinggevend en de new wave en artrock werden omarmd. Tekstueel staat het album bol van puntige en maatschappijkritische liedjes. Maar laat dat maar over aan voorman en geniaal tekstschrijver Terry Scott Taylor. Kortom, ¡Alarma! is in één woord een klassieker, die nog altijd bijzonder relevant is. Het album is te verkrijgen via de website van de band.

 

umojacketv1Wolf People: Fain
(Jagjaguwar; Konkurrent)

Niet alleen in ons land rukt de wolf op; in het muzieklandschap is die trend al langer zichtbaar, getuige bands als Wolf Eyes, AIDS Wolf, Wolves In The Throne Room en Wolf Parade. En nu is daar ook Wolf People. ‘Nu’ neme men wel met een korreltje zout, want Fain is alweer het derde album van deze band uit Oxford. Maar het is wel mijn kennismaking. En ik kan zeggen dat de kennismaking prettig is verlopen. Wolf People put muzikaal m.n. uit de jaren ’70 en wel uit de folkrock van die tijd en in iets geringere mate uit de symfonische rock. Tegelijk doet ze dat wel op een frisse wijze. De 8 liedjes rocken meer dan behoorlijk! Qua zanglijnen doet het dan weer aan Tool denken, maar dan wel in een lightversie. De teksten zijn behoorlijk donker en intelligent. Opvallend zijn ook de dubbele gitaarsolo’s, die knap in elkaar zitten. Een meeslepend plaatje dus.

10 gedachtes over “la liste week 37

  1. in de Wolf Of Fame moeten we niet ons eigen `Wolf In Loveland’ vergeten, trouwens.
    Maar dat Wolf People is zeker lekkere muziek!

    • Ja, en dan hebben we ook nog Patrick Wolf en Peter Wolf. En Anna van Hausswolff… Een hele roedel dus!

  2. Dat Tamikrest klinkt fijn, natuurlijk ook helemaal in lijn van Tinariwen. Wat zijn eigenlijk de belangrijkste verschillen tussen deze bands, behalve natuurlijk de sexe van de leadsinger?

  3. muzikaal gezien zijn er veel overeenkomsten tussen Tamikrest, Tinariwen, Samba Touré e.d.
    ze komen allemaal oorspronkelijk uit Noord-Mali en door hun rondtrekkende nomadische bestaan hebben velen ook weer met elkaar gespeeld in wisselende bezettingen. In Noord-Mali zijn ook veel Europese organisaties actief en de nomaden treffen elkaar dan ook geregeld op die plekken, zoals de oase Tinzawaten of de hoofdstad Kidal. Deze muzikanten zijn allemaal geworteld in de traditionele Tuareg muziek, maar zijn zich later ook bezig gaan houden met westerse muziek, zoals Hendrix, Led Zeppelin, Bob Marley etc. Chris Eckman van de Walkabouts (Australische band) heeft een grote rol gespeeld in het bij elkaar brengen van deze muzikanten, samen met andere westerse muzikanten, zoals o.a. Hugo Race (Bad Seeds). Eckman is misschien wel de verbindende factor wat dat betreft. hoe dan ook, het is een interessante scene waar veel goede muziek vandaan komt.

    • eensch! en vandaar ook nu op Glitterhouse….de mijne komt er nog aan, maar ik was zo slim iets erbij te bestellen dat pas de 13de uitkomt en dan wachten ze met verschepen…

      overigens vind ik Tamikrest veel beter dan Tinariwen (waar ik enkel “Tassili” van heb). “Adagh” en “Toumastin” zijn ook prachtalbums van Tamikrest….meer desertblues inderdaad.

      en voor de betere desertblues zijn deze compilaties (+fraaie foto’s) echte aanraders:
      Desert blues/ Ambiances du Sahara (1995)
      Desert blues 2/ Rêves d’oasis (2002)
      Desert blues 3/ Entre dunes et savanes (2008)

  4. jullie vergeten Oscar and the Wolf nog die hoort in de Wolf of Fame zeker als je de prachtige singel Orange Sky hoort:

    Binnenkort toch eens een recensie schrijven over een album deze band

Reacties zijn gesloten.