True Widow – circumambulation

true widow circumambulationCircumambulation van True Widow is zo’n album dat je meteen bij de keel grijpt. Creeper opent hun derde album met een gruizige gitaarrif die na een paar maten samenvalt met een stoner-achtige slepende ritmesectie. Dit is muziek met ballen, maar niet op een schreeuwerige aandachttrekkende manier. Het is minimaal, zwaar en donker. Maar True Widow is geen stoner rock, althans: dat zit er ook in. Het is een intrigerende mengelmoes van stoner, postrock, shoegaze en slowcore; en ook nog een flinke scheut americana. Ergens op het kruispunt van Queens Of The Stoneage, Slowdive en Low. Songs van gemiddeld ruim 5 minuten.

Alleen Creeper komt al aan als een mokerslag, maar S:H:S doet er nog een flinke schep fuzz bovenop. Dit moet je niet op een koptelefoon luisteren op het gevaar af dat je hoofd van je romp geblazen wordt. Tegen het eind trekt het nummer je op dodelijk verleidelijk wijze onder water. Met Four Teeth steken we het hoofd nog lang niet boven de waterspiegel, maar dalen af naar donkderder diepten, begeleid door een zompige gitaar en bas combinatie en de bezwerende stem van bassiste Nicole Estill, die hier de zang voor haar rekening neemt. true widowVraag me niet om een nummer van dit album uit te lichten als favoriet, maar als het dan toch moet laat het dan dit nummer zijn. Het heeft alles in zich wat True Widow zo goed maakt. En het tempo ligt hier net iets hoger. De band gaat maar door met Numb Hand, al net zo loodzwaar geladen, en Trollstigen, overdonderend. Als je tegen die tijd nog niet depressief bent geworden, probeer dan de draaikolk van I:M:O maar eens: zelfs de eeuwige glimlach van Emile Ratelband verbrokkelt hierbij. Op HW:R zingen Dan en Nicole samen. De melancholische vocalen zorgen hierbij voor een onweerstaanbaar melancholisch gevoel, wat een verademing is na al die depressies. Je zou dit nummer bijna vrolijk willen noemen. Het album wordt afgesloten met het prachtige Lungr; slowcore ala Low, maar dan zwaarder.

Het is vreemd, om een plaat als deze midden in de zomer te ontdekken. Maar misschien past het eigenlijk wel goed bij die zinderende hitte. De Texanen hebben met deze plaat mijn hart in elk geval veroverd; wat zeg ik: verpletterd!

release: 23-07-2013 (Relapse Records)

je kunt het hele album beluisterend op bandcamp.

5 gedachtes over “True Widow – circumambulation

  1. Apart, ik heb dit album beluisterd en het greep me helemaal niet direct bij de keel. Ik heb eerder het idee dat heel langzaam de bankschroef wordt aangedraaid. Bij mij trouwens nog niet vast genoeg. Ik vind het best boeiend, maar ook wat eentonig. Ik weet wel: die kritiek zou je op iedere slowcore-band en aanverwante stijlen kunnen toepassen, maar Low vind ik bijvoorbeeld toch intenser, zeker qua zang. Maar misschien moet ik het nog een kans geven.

      • Het kwartje is in ieder geval verder doorgedrongen in de gehoorgang – het hart is nog niet bereikt, maar het scheelt niet veel. Het zou – cliché, maar toch – wel eens een groeiplaat kunnen zijn…
        Ik vind Four Teeth misschien wel het beste nummer. Die zangeres geeft ook wat meer kleur naast die toch wat grijze stem van die zanger.

  2. Pingback: jaarlijst 2013 | mousique.nl

Reacties zijn gesloten.