A town Called Dreamstone (dubbel review Kratos Himself en Sorrow)

Dromerig Duo : Sorrow & Kratos Himself

Van onze beroepsreageerder en professioneel recensent Dr Broek, kreeg ik een schijfje opgestuurd die hij dubbel had, bijna tegelijkertijd ontving ik ook de een promo die ongeveer dezelfde indruk op mij maakte. In eerste instantie allemaal wat gladjes en makkelijk in het gehoor, maar als je door deze suikerkorst heen ben,t smaakt het toch wel wat rijker dan de middel of the road post dubstep lounge die ik bij de eerste (oppervlakkige) beluistering  hoorde.

Sorrow – Dreamstonesorow

Het hoedje van de promo ziet er smaakvol uit, een sepia afbeelding van een boom in een mistig landschap, samen met de bandnaam Sorrow verwachtte ik donkere ambient. Tot mijn verrassing werd ik echter ondergedompeld in een warme deken van ijle stemmen en beats die door Timbaland in zondagochtendmood gemaakt zouden kunnen zijn. Je oor wordt verwend door diepe strings in een badje van galm en fluisterende “zang” en  dromerige stemsamples. Misschien neigt het op bepaalde momenten zelfs naar een Burialeske sfeer, dat echt bereiken doet het helaas niet. Maar ja, Burial staat voor mij dan ook op eenzame hoogte. Maar het klinkt absoluut niet slecht. Heerlijke muziek om bij te werken of als tussendoortje in de opbouw van een mix.

Je kunt het hele album beluisteren via hun Bandcamp

Kratos Himself – A Town Called Imaginariumkratos

Kratos schept een zelfde sfeer in eerste luisterbeurt, maar wel op een heel andere manier. Hier geen door dubstep geïnspireerde beats, maar veel meer een triphop/ acid jazz sound. Denk DJ Cam en The Herbalizer. Bij het beluisteren van deze schijf geen visioenen van kale landschappen, veeleer een zompig regenwoud waarin je aan je waterpijp lurkt. Waarin dan toch die overeenkomst? Wel in het de dromerige feel van het geheel. Waar Sorrow zich laat inspireren door dubstep en indie hiphop laat Kratos zoch inspireren door wereld muziek en oldskool/ jazzy hiphop. Heerlijke muziek voor bij een BBQ of gewoon een warme zomeravond.

Je kunt dit hele album beluisteren via hun Bandcamp

Bij meerdere luisterbeurten geven beide mannen de diepere lagen in de muziek prijs en dan blijft naar mijn smaak Sorrow beter hangen. Dan moet ik ook wel eerlijk zeggen dat ondergetekende niet zo een wereldmuziek-fan is. Maar ga vooral zelf luisteren en geniet er van…

8 gedachtes over “A town Called Dreamstone (dubbel review Kratos Himself en Sorrow)

  1. Mooi geschreven, Mathijs! Vooral naar Sorrow ben ik erg benieuwd. Heb ook best een Burial-fascinatie.🙂 En ijle stemmen op zondagochtend vind ik ook prachtig.😉

  2. Inderdaad: een mooie dubbelrecensie met fraaie metaforen erin.
    Mij spreekt Sorrow ook iets meer aan, hoewel ik Kratos ook intrigerend vind (vooral dat laatste nummer!). Sorrow klinkt meer naar de nacht en Kratos meer naar de dag.

  3. Nog wat recente stadsmuziek:

    Volor Flex – Better Believe

    The Haxan Cloak – The Mirror Reflecting (Part 2)

    Author – In the Sky

  4. Ook wel ok, maar Volor Flex raakt mij de andere die je hier aan haalt niet direct. Toch bedankt voor de moeite

Reacties zijn gesloten.