De Vingerhoed: Archive

archiveVakantievieren in la douce France zonder een bezoek aan de Fnac is voor mij ondenkbaar. Elke zomer heeft deze mediaketen een actie van vier cd’s voor 20 euro. Dan komt de ware jutter in mij naar boven…  Zo werd ook dit jaar een mooi dagje in Marseille afgesloten met een bezoek aan één van de plaatselijke Fnac’s. En ja hoor: de bakken met aanbiedingscd’s stonden er weer. Het werd een aangenaam uurtje zoeken en vinden…
Tussen het stapeltje zaten ook twee cd’s van Archive. Het viel me sinds een paar jaar op dat deze band zo rijk vertegenwoordigd is in die genoemde aanbiedingsbakken. Elk jaar koos ik er wel één of meerdere albums van uit. Eigenlijk dacht ik dat deze band uit Frankrijk kwam – dat krijg je met een naam als Pollard Berrier (zanger). De band komt echter uit Engeland, maar is vreemd genoeg veel populairder op het vasteland (en dan vooral Frankrijk). Intussen ben ik behoorlijk verslingerd geraakt aan het oeuvre van deze band, dat een wonderlijk amalgaam is van triphop, indierock, progrock, avantgarde en postrock. Tekstueel gaat het er ook behoorlijk heftig aan toe: liefde, angst en dood – oftewel de grote existentiële thema’s.
Hun laatste worp With Us Until You’re Dead is al weer een jaar oud (en stond dus ook in de aanbiedingsbak bij de Fnac). Intussen hoor ik hem vandaag voor het eerst en hij komt mijn cd-speler niet uit. Het is de dag na het overlijden van prins Friso. De albumtitel is in dit verband veelzeggend en het eerste nummer Wiped Out ronduit pijnlijk én troostvol. Hieronder vindt u een uitgesponnen live-versie (gespeeld in – jawel! – het Franse Lyon), inclusief een prachtig kerkklokkenintro. Maar vergeet u ook de studioversie niet te beluisteren… Wat zeg ik: het hele album is een fraai staaltje van spannende en aangrijpende popmuziek. In die zin is er niets nieuws in dit Archief…

7 gedachtes over “De Vingerhoed: Archive

  1. Archive, yes! Inderdaad een geweldige band. Afgelopen zaterdag zag ik de band spelen in Antwerpen (Rivierenhof). Een goed concert, maar er had meer in gezeten. Eigenlijk geldt dat volgens mij ook voor With Us Until You’re Dead. Dat album moet het uiteindelijk toch afleggen tegen werkelijk grote Archive-werken als Noise (2004), Lights (2006) en Controlling Crowds (2009). Terwijl het debuut Londinium (1996) nog altijd wordt gezien als een hoogtepunt uit de zogeheten trip-hop. Terecht, denk ik.
    Toch moeten al deze albums hun meerdere erkennen in Live At The Zenith (2007) waarop Archive werkelijk grote hoogten bereikt. Vooral de uitvoering van Fuck U (ook een hoogtepunt in Antwerpen) mag er zijn! Hier de uitvoering zoals die op Noise te vinden is:

    There’s a space kept in hell with your name on the seat
    With a spike in the chair just to make it complete

    • Daar kan ik het wel mee eens zijn. Genoemde albums heb ik intussen allemaal, behalve dat live-album. Ik weet wel welk album ik volgend jaar uit die bakken van de Fnac vis…😉
      Ik zou ze trouwens ook best live willen zien en horen!

  2. klinkt wel ok maar raakt me niet dusdanig dat ik denk dat ik er meer naar wil luisteren. Maar toch weer bedankt om het met ons te delen.

  3. Ik had ook ‘Lights’ (2006) nog meegenomen uit de Fnac; wat een geweldig album is dat. Met als hoogtepunt het 18 minuten durend titelnummer. Hier in een fraaie live-versie (met mooie Jean-Michel Jarre synth-geluidjes!):

Reacties zijn gesloten.