Greg Haines – where we were

Greg Haines is een klassiek componist. Zijn muziek zou je kunnen bestempelen als ambient of neoklassiek. Hedendaagse 21e-eeuwse neoklassiek. Geïnspireerd door componisten als Gavin Bryars en Arvo Pärt, neemt hij de ruimte om te experimenteren en is hij dan ook niet vies van electronica. Neoklassieke ambient electronica.

Fijn, genoeg gelabeled. Greg Haines zie je regelmatig optreden met artiesten als Ólafur Arnalds en Nils Frahm. Als we de labeltjes dan zouden verruilen voor hokjes, zouden ze dan ook best met z’n drieën in één hokje passen. Greg Haines zou dan wel de herrieschopper zijn waarvan de het klassieke gepingel nogal eens wil ontaarden in IDM.

Ai, dat was weer een labeltje.

De eerste platen van Greg Haines worden gekenmerkt door lange uitgesponnen ambienttracks met piano en soundscapes. Op één van de halfjaarlijkse Mousique-avonden trapte ik af door een Greg Haines-track te laten horen van maar liefst zestien minuten. De rest van de avond had iedereen een excuus om meerdere liedjes te draaien.

Op Where We Were doet Haines op de eerste track in zes minuten wat hij eerder in zestien minuten deed. Rustig pianogepingel in een spannende opbouw met aan het eind een geruis à la Machinefabriek. In de overgang naar de tweede track is het duidelijk dat Greg Haines op deze plaat een lichte koerswijziging doet. Het album krijgt een onambientachtige energie. De wat energiekere momenten worden door nummers afgewisseld die meer gericht zijn op soundscapes, zoals het derde nummer So It Goes. Dit houdt het geheel spannend en gevarieerd. De plaat ademt zo als het ware in en uit en belandt niet op de achtergrond.

Mijn labels en vage omschrijvingen zijn eigenlijk een teken dat je deze plaat vooral moet ondergaan. Dat geldt overigens ook voor al het vorige werk van Greg Haines, dat ik overigens nog indrukwekkender vind dan deze nieuwe. Dit album is wél een bewijs dat Greg Haines een gast is die niet stil zit, blijft experimenteren en een muzieksoort representeert die hokjes en labels verbouwt en sloopt.

release: 13-05-2013 (Denovali)


11 gedachtes over “Greg Haines – where we were

  1. Hé, een recensie van Daan… Altijd leuk én instructief. Het is trouwens alsof ik je hoor praten. Kortom: een naturelle schrijfstijl.
    Oké, genoeg gestempeld😉. Ik kan me dat ellenlange Haines-nummer op ons Mousique-avondje zeker nog herinneren – het was zelfs in mijn huiskamer – maar het was tegelijk ook een rustpunt op de avond. Ik heb zelf Slumber Tides van de beste man: erg mooi wat hij daar met cello en elektronica doet! Ik ga dit zeker checken. Jouw recensie maakt mij nieuwsgierig.
    Eén puntje: ik zou Bryars en Pärt geen artiesten, maar componisten noemen. Zeker Pärt zou gruwen van het woord ‘artiest’, deemoedig en spiritueel als hij is…

    • Ben wel bij dat jij er weer bent om te reageren.🙂 Ook erg instructief.
      Ik ga het verbeteren. Je hebt wel een punt.🙂

  2. ha, eindelijk tijd gevonden om dit pareltje te beschrijven, Daan…
    belangrijk om nog even te noemen hier is dat Haines een heel andere werkwijze heeft gebruikt, nl. het gebruik van tapeloops; dat bepaalt ook de speciale sfeer van dit album, waardoor het echt anders is dan zijn eerdere werk.

  3. Ik heb het Youtube clipje beluisterd. Hoewel ik best, op z’n tijd, van elektronische muziek houd, gaat dit aan mij voorbij. Ik mis dan toch echt een mooie zanglijn en eventueel een gitaar. Zoals de onlangs verschenen plaat ‘Book of hours’ van Cloud Boat, dat vind ik dan weer heel mooi. Een prachtige stem en een betoverende gitaar liggen in een bedje van samples en elektronica. Het zelfde geldt voor bijvoorbeeld Atoms for Peace, of Kid A van Radiohead. Dat zijn bijna allemaal in essentie liedjes, die aangekleed worden met samples. Dat is volgens mij een andere benadering van elektronische muziek dan bovenstaande jongens doen.

    • Beste ‘Moesige Vincent’, muziek lijkt mij breder dan alleen het liedje (waar ik ook erg van houd – zacht of hard, dat maakt mij niet uit). Maar ik ben ook heel blij met experimentele muziek, of dat nu in het klassieke segment is of in de populaire muziek. Dit soort elektronische muziek neemt je mee en biedt veel ruimte oor de eigen verbeelding (mits je er voor open staat natuurlijk😉 )

  4. Lekker gelabeld Daan!🙂
    Greg Haines is erg goed, ook live hè Peter?

    Hij houdt ook behoorlijk van experimenteren getuige de groep Liondaler. Daarnaast werkt hij met uiteenlopende artiesten samen en houdt er de projecten als het geweldige The Alvaret Ensemble (ook een heel grote aanrader) en The Group (met Peter Broderick en Casper Clausen) op na. Verrassend is dit nieuwe album zeker en ook steengoed. Ik hoorde er Locust, Mouse On Mars, Beaumont Hannant, Tangerine Dream, Nine Inch Nails en Yello in terug.

    • Dat Facebook wordt steeds irritanter: ben je drie weken weg, veranderen ze weer de vormgeving. Daar kan ik als oerconservatief helemaal niet tegen. En nu hebben ze het op ons aller Mousique blijkbaar ook al voor het zeggen! Daar is toch wel een liedje voor? (voor DJ vulle men in: FB)

  5. Mooi verhaal over een prachtige artiest, ik heb hem live mogrn bewonderen en alhier op onze nederige blog het verslag hiervan gedaan. Ik ga na het lezen van je verhaaltje (met Peet zijn welkome aanvulling over de tape loops) zeker deze worp van Haines checken thnx Daan

Reacties zijn gesloten.