APK: Medeski, Martin & Wood – end of the world party

Medeski, Martin & Wood – end of the world party (just in case), 2004

medeski martin wood end of the world partyAls APK (Aanbevolen Persoonlijke Klassieker) heb ik dit keer eens een jazz-plaat gekozen die wellicht ook niet-jazz-liefhebbers en indie-dude(tte)s zal aanspreken. Als je een gerenommeerd jazz trio als John Medeski (keyboards), Billy Martin (drums, percussie) en Chris Wood (bas) verbindt aan een visionaire producer als John King (Dust Brothers, Beck, Beasty Boys) dan moet dat wel iets bijzonders en grensoverschrijdends opleveren.

Kenmerkend aan de sound van MMW zijn de virtuoze en bijna percussieve manier van spelen van Medeski, de rijke baslijnen van Wood en de typische Martin ritmes. King voegt daar zijn ervaring als rockproducer aan toe. Dat maakt dit album van MMW zo bijzonder, het kent de vertrouwde meeslepende MMW grooves, maar er is een enorme gelaagdheid en rijkdom aan geluiden aan toegevoegd, zonder dat het ergens overdone wordt. Het is gewoon een overweldigende ervaring, en het album begeeft zich dan ook ver buiten de geijkte paden van de (toch vaak wat behoudende jazz-scene). De invloed van King is ook te duiden in de lengte van de nummers (nog geen popliedjes van 3 minuten, maar toch blijven alle nummers behalve een onder de 5 minuten) en de daaruit voortvloeiende focus die de nummers hebben. Geen eindeloos voortdurende improvisatie dus. Die focus maakt End Of The World Party ook een sterker album dan bijvoorbeeld het door hip-hop geïnspireerde maar wat stuurloze Uninvisible.

medeski martin woodHet album opent met Anonymous Skulls, een breed uitwaaierend en tegelijk sterk groovend nummer met haast agressief keyboardwerk van Medeski. Het daaropvolgende titelnummer ligt wat dichter bij de klassieke MMW sound, met een glansrol voor Wood op de bas. Op het energieke Reflector wordt gastgitarist Marc Ribbot geïntroduceerd, die met edgy gitaarwerk een heerlijk ranzig rockgevoel toevoegt. Ondertussen funkt Medeski als een Stevie Wonder op de clavinet. Dit nummer is echt een feest; een zinderende fusion van acidjazz, -funk en hip-hop.

Op Bloody Oil wordt gas terug genomen. De ruggengraat wordt gevormd door de baslijn van Woods, en Medeski omkleedt dit met ambient-achtige wereldmuziek geïnspireerde klanktapijten. Op New Planet wordt er weer lekker op los gefunkt. Mami Gato neemt ons mee naar Zuid-Amerika, gedragen door een simpele basloop van Woods, Martin’s solide drumwerk en Medeski, die hier echt fantastisch is op de akoestisch piano. Dit is MMW in topvorm! Op Shine It wordt de sound weer teruggebracht tot die van een eenvoudig jazz-orgel-trio.

Curtis is imho het minst geïnspireerde nummer op het album, een eindeloze gitaarsolo en wel erg simpele drums maken het niet erg spannend. Ice is ook niet heel erg spannend, maar nog steeds vele malen beter dan de gemiddelde ongeïnspireerde lounge-muziek. Met Sasa komen we weer in spannender vaarwater: een blik koper wordt opengetrokken in de vorm van Sex Mobbers Steven Bernstein en Briggan Krauss, en ook Ribbot is hier weer lekker in vorm. Midnight Poppies/Crooked Birds is een soort mini-medley, dat begint als een traag en dromerig gemurmel en halverwege overgaat in een feestelijke dansbare groove. Het album wordt afgesloten met het bluesy Queen Bee, waar een Doors-achtig orgeltje een hoofdrol speelt, naast Ribbot’s Hendrix-achtige gitaarspel.

Al met al is End Of The World Party (just in case) een klassiek modern jazz-album dat iedere serieuze muziekliefhebber in zijn bezit zou moeten hebben, of tenminste toch een keer in zijn geheel zou moeten beluisteren. Of je nu een fervent jazz liefhebber bent en je horizon eens wat wilt verbreden, of dat je meer van popmuziek houdt of een verstokte alto bent: dit album bevindt zich precies op het juiste snijvlak van diverse smaken, zonder daardoor cheesy te worden. Voor jazz rockt het teveel, voor pop is het te experimenteel en voor lounge heeft het teveel pit.

5 gedachtes over “APK: Medeski, Martin & Wood – end of the world party

  1. mooie APK! het zijn een stel bijzondere heren bij elkaar en ook al zo lang samen…acid jazz noemen ze dit ook wel eens…

    wat je ook vast heel mooi vindt zijn Hidden Orchestra, en Portico Quartet.

    • Portico Quartet ken ik inderdaad, en dat is prachtig! Hidden Orchestra ken ik dan weer niet, maar zal het zeker ff checken…

  2. Mooie APK, Peter! Ik heb ooit overwogen om The Radiolarians-serie aan te schaffen: wat een prachtig vormgegeven box met vijf cd’s met geweldige muziek. Maar de prijs was me toch iets te gortig. Nu krijg ik weer spijt…😦

Reacties zijn gesloten.