Dirtmusic – troubles

dirtmusic troublesDe laatste tijd gebeuren er interessante dingen in Mali. En ik doel dan in dit verband uiteraard vooral op muzikaal interessante dingen. Politiek gezien is het zeer onrustig in het land, maar de creativiteit van de musici tiert er blijkbaar welig onder. Eerder besprak ik al Albala van Samba Touré, nu is het gemengde gezelschap Dirtmusic aan de beurt. Ook hier geeft Samba acte de presence, alsmede zijn muzikale maatje Ben Zabo. Bekende namen komen we ook weer tegen, zoals Hugo Race (Bad Seeds) en Chris Eckman (The Walkabouts). Blijkbaar is de Malinese grond vruchtbaar voor muzikale kruisbestuiving. En dat is op dit album weer meer dan geslaagd kan ik vertellen. Op Troubles treffen we de perfecte mix van Tamasheq-woestijnblues en westerse rock. De werkwijze was bij dit album dat de heren Eckman en Race slechts met wat ruw songmateriaal zijn afgereisd naar de studio in Bamako om daar met Zabo en Toure en hun bandleden te gaan jammen. Het resultaat is een spontaan en groovend album dat je meeneemt op een spannende reis.

DirtmusicHet album opent met het opzwepende Chicken Scratch, over de rol van het kwaad en het gebrek aan solidariteit met elkaar. Net als bij het album van Samba Touré wordt de oplossing gezocht in muziek: `… ik nodig je uit om met me te dansen in harmonie, kom, jullie allemaal… dans samen met trots, we helpen elkaar om te overwinnen’. We gaan verder met het groovy Fitzcarraldo, waar een lopende bas, stuwende drums en afrikaanse percussive samen met wat drone-achtige gitaren zorgen voor een onheilspellende sfeer. `no other weapon but the human heart, Fitzcarraldo – the impossible is possible now’. Dit is een terugkerend thema: te midden van alle ellende is er steeds de hoop, en die hoop wordt geput uit het hart, het hart van de goeden. Met het instrumentale The Big Bend grooven we nog even heerlijk door, tot we aankomen bij het eerste Touré-nummer: Wa Ya You. De traditionele Soku (een soort eensnarige Malinese viool) zet hier de toon. Het is een prachtig nummer met het nadrukkelijke stempel van Touré. Up To Us is bijna Calexico in Afrika. Race neemt de vocals hier voor zijn rekening (in het Engels uiteraard). Dit is een heerlijk dromerig nummer dat erg dicht komt bij onze westerse muziekbeleving.

Dan het titelnummer: ondanks alle Afrikaanse invloeden blijft dit toch ook duidelijk een westerse rocksong. En een sterke ook, doet me af en toe denken aan 16 Horsepower/Wovenhand, vooral door de distortion op de stem. La Paix is weer een hoogtepunt: de zang is dit keer voor Aminata Wassidjé Traoré; ik versta er geen klap van wat ze zingt, maar het klinkt geweldig en gelukkig vind ik in het tekstboekje een vertaling. De titel verraadt het al: het gaat over het verlangen naar vrede. Muzikaal is het nummer zeer opzwepend, door het vlotte tempo en het verrukkelijke gitaarwerk. Take It On The Chin vormt dan het broodnodige rustpunt, rustige woenstijnblues met vocals van Eckman en Race. Op het experimentele Wa Nuza (ook een ingetogen nummer) horen we de prachtige stem van Virginie Dembélé. Ze zingt met weemoed over haar land, waar ze uit is gevlucht. Sleeping Beauty, met een heerlijk funky gitaartje van Zabo, is ook een geweldig nummer en tot slot het mysterieuze God Is A Mystery met Zoumana Tereta op soku en vocals. De tekst is aangrijpend en illustratief voor het gevoel dat dit album oproept:

God heeft sommigen rijk gemaakt en anderen arm
God heeft sommigen kinderen gegeven en anderen niet
Hij maakt kinderen vaderloos en moederloos
God aanbidden is niet makkelijk
Want aan het eind gaat iedereen dood

release: 06-07-2013 (Glitterbeat)

3 gedachtes over “Dirtmusic – troubles

  1. Pingback: la liste week 37 | mousique.nl

  2. Pingback: Chris Eckman – harney county | mousique.nl

  3. Pingback: Afro revival | mousique.nl

Reacties zijn gesloten.