la liste week 29

Kees

piano magic heart machinerypiano magic heart machineryPiano Magic: Heart Machinery A Piano Magic Retrospective 2001-2008
1 juli 2013 (Second Language)

Vorig jaar kwam Life Has Not Finished With Me Yet van Piano Magic uit. Het werd mijn (al te late) kennismaking met dit collectief, gecentreerd rond Glenn Johnson. Het werd ook een hele fijne kennismaking: het album haalde de top vijf van mijn jaarlijstje van 2012.
Groot was dan ook de vreugde dat het fijne label Second Language in hun serie Library Series met een retrospectief van PM komen. Het is een dubbel-cd die prachtig is vormgegeven: het heeft het formaat van een pocket en past zo in je boekenkast. Maar de inhoud is nog veel mooier: wat heeft PM toch een onsterfelijk mooie muziek gemaakt! Het klinkt naar new wave, postrock, experimentele muziek en neoklassiek. Nee, vrolijk is het niet. Maar is het leven dan altijd zo vrolijk?! De melancholie druipt door alle kieren in de liedjes. Ach, ik kan er zo veel over zeggen. Luisteren, luidt mijn devies. En mocht je het album bij het label bestellen, dan krijg je er nog een bonus-cd bij: Never It Will Be The Same Again. Daarop staan twee bloedmooie lange (meervoudige) nummers, die voornamelijk instrumentaal zijn.


Peter

Majical Cloudz: impersonator

Een prachtige minimale en loodzware plaat in het straatje van Perfume Genius. De muziek als als de hoes: de essentie in zwarte blokletters, tegen een witte achtergrond; kleur bestaat hier niet. De diepste zieleroerselen van Devon Welsh worden hier aan u gepresenteerd, op een soundtrack van kale beats (soms), gammele synths en eenvoudige repetitieve loopjes. Prijsnummer is Childhood’s End, dat met kop en schouders boven de rest uitstijgt. Waarmee ik niet wil zeggen dat de rest niks is, integendeel. Je moet er van houden en dit zijn geen lichtgewicht popsicles, maar voor wie er zich voor openstelt is het een intense en adembenemende ervaring. Net als Perfume Genius indertijd.

Felix van Cleeff: into the dark

Een nagelaten recensie over een prachtig plaatje van Nederlandse bodem. Meteen aan het begin al kun je niet anders of je moet denken aan Leonard Cohen, Nick Drake en Tim Buckley, met een vleugje Dylan. Het lichtvoetige gitaarwerk, de zachte emotievolle stem. Dit is niet zomaar een singer/songwriter die in de voetsporen van de meesters probeert te gaan, Felix kan het echt!
Een kwetsbare, eerlijke en sombere plaat van een jonge muzikant met grote potentie. Het gerucht gaat dat hij binnenkort met heel ander werk op de proppen gaat komen, maar met dit ep-tje zijn we nog wel even zoet, voor lange eenzame avonden bijvoorbeeld.
Via zijn bandcamp pagina kun je de ep in zijn geheel luisteren. Ook kun je hier twee gratis nummertjes van hem downloaden uit 2011, zeker aan te raden.