Daughn Gibson – me moan

Daughn-Gibson-Me-Moantonight, shaking like a battle light
out on the mad ocean
what i don’t need inside my soul
is all i had before

Deze plaat pakt me meteen bij de eerste noten. Een wave-achtig gitaartje, spannende groove, stuwende drums die invallen en een heerlijk donkere Scott Walker achtige bariton. Wat is dit? Americana? New-Wave? Avant-Garde? Electro? Ambient? Indiepop? Het is van dat alles wat, en toch altijd eigenzinnig Daughn Gibson.
Of het nu een gitaar-georienteerde song is (waardoor het neigt naar donkere new-wave) of meer electronisch (waardoor het meer electropop ala het nieuwste album van John Grant) wordt. Zeer eigenzinnig en met het grootste gemakt combineert Gibson elementen uit rock en country met wave, electronica, mysterieuze ambient en natuurlijke instrumenten als koperblazers, strijkers, doedelzakken en zelfs een koor. Toch is het absoluut geen allegaartje, het is een plaat die met gemak overtuigt.
daughn-gibson

Daar komt bij dat Gibson een geweldig verhalenverteller is. Neem het donkere suggestieve verhaal uit opener The Sound Of Law, over een man, een outlaw, een beest van een man die niet gewoon maar moordt, maar `he blows that fucker off to hell’. Zo iemand kom je toch niet graag tegen in het donker, maar wat als je zijn zoon bent… Of in Phantom Rider: `you woke up, ripper on the ceiling, a face that we don’t know, a keychain swinging in the television glow…where do we go? damn if i know, ain’t no peace in the land, phantom rider’. Opbeurend nietwaar?

Hoewel dit dus eigenlijk meer een herfstplaat is zal ik hem deze zomer w.s. veelvuldig draaien. Ongetwijfeld is dit een van de meest verrassende platen die ik dit jaar hoorde.

Referenties? Depeche Mode, Pearl Jam, Johnny Cash, Scott Walker, David Sylvian, Portishead, John Grant.

release: 08-07-2013 (Sub Pop/Konkurrent)

4 gedachtes over “Daughn Gibson – me moan

  1. Ik ben ambivalent: muzikaal is het zeker prima, meer dan prima zelfs. Maar die stem trek ik een stuk minder. Ik houd best van baritons, maar deze heeft een bepaalde richtingloosheid, die mij niet zo aanspreekt.

    • ja, het is een typische love-it-or-hate-it stem.
      ik vind het wel mooi en goed passen bij de sfeer van de muziek en teksten. wat jij bedoelt met richtingloosheid in dit kader begrijp ik niet zo goed, wat bedoel je daarmee?
      je had het w.s. al begrepen, maar ik ben hier echt helemaal weg van (inclusief stem)…

      • Ik vond het lastig om het precies te verwoorden, maar het is zo’n zwalkende stem, van iemand die er een paar teveel op heeft. Die stem raakt me ook gewoon niet. Niet dat ik nu heel geïrriteerd word, maar misschien is die lauwheid nog wel erger…

  2. Pingback: halfjaarlijstje | mousique.nl

Reacties zijn gesloten.