Misophone – before the waves roll in

misophone coverOp Facebook probeer ik de Tour de France ook muzikaal van commentaar te voorzien. Elke dag plaats ik een liedje dat ik vind passen bij de betreffende etappe. Dat alles onder de noemer ‘Muziek aan de Meet’. Tijdens de rustdag was dat een liedje van Misophone. Daar kwam een mooie reactie onder van één van mijn FB-vrienden: ‘Ik vind lang niet alles mooi, maar dit waardeer ik.’ Het was een reactie van een dame op leeftijd…
Dit zegt zeker iets over de muziek van Misophone. Deze Engelse band, bestaande uit Steven Herbert en Matt Welsh, maken namelijk liedjes die klinken naar lang vervlogen tijden. Niet voor niets heet een instrumentaal nummer van het allernieuwste album: A Postcard From The Past…  En tegelijk hebben hun nummers juist ook iets fris en eigenzinnigs. Voor een verdere typering van hun muzikale universum verwijs ik graag naar de recensie van Songs From An Attic (2011), die ik hier eerder plaatste. Zelf omschrijft de band trouwens hun muziek wat spottend als ‘kitchen sink folk’…

Herbert en Welsh hebben naar eigen zeggen duizenden liedjes op de plank liggen. Aangezien ze zich graag hullen in een zekere waas van geheimzinnigheid, waar ook de stijlfiguur van de overdrijving bij hoort, nemen we dit maar met de nodige korrels zout. Tegelijk hebben ze intussen in zes jaar tijd al hun achtste album uitgebracht. En dat nieuwste album, Before The Waves Roll In, bevat ook weer 20 liedjes! Kortom: enige waarheid zit er ook wel in, in die megaproductie.
Toch is het oeuvre geen ‘Koekoek éénzang’. Ieder liedje is in feite een pareltje op zich, een microwereld, waarin vele details verscholen liggen. Dat komt met name door Steven Herbert. Deze multi-instrumentalist beheerst meer dan 20 instrumenten en dat hoor je ook terug. Daar komt bij, dat Matt Welsh een uitmuntend tekstschrijver is, die mooie beeldende verhalen kan neerzetten of verrassende poëzie.

misophone lid 1Eerst maar een voorbeeld van dat laatste. In There’s Nothing Wrong With Love beeldhouwt Welsh in een paar zinnen een teloorgaande liefde:

This love is palindromic
This love is made of wood
And when the fire burns my love
The fire feels so good

En in Backwards Up A Stream geeft hij een wijze raad, in opnieuw beeldende taal:

Thinking about what could have been
Is like walking backwards up a stream
Forget the mistakes and regret
                                                                                          Why don’t you let yourself go

Het zijn slechts twee voorbeelden, maar zo stikt het van de fraaie metaforen en de rake zinnetjes. Neem daarbij de schijnbaar eenvoudige melodieën, waarin deze taal gevangen wordt. Melodieën die soms zelfs naar het naïeve neigen. In die zin is het artwork van het album, gemaakt door Jockum Nordström, ook tekenend…
Maar die eenvoudige melodieën worden wel regelmatig tevoorschijn getoverd uit niet alledaagse instrumenten als de zingende zaag, de theremin en een net niet goed gestemde piano. In ieder geval klinkt de muziek altijd filmisch en ademt ze verlangen uit.

misophone lid 2In vergelijking met vorige albums is het nieuwste album wat lichtvoetiger. Ik zou bijna zeggen: wat etherischer. Dat is zeker goed te horen bij de twee covers die ook op het album te vinden is. De eerste is The Fear van Pulp. Het origineel is een wat grimmig klinkend nummer over ’s mensen diepste angsten. Misophone geeft het een lichtvoetiger toets, door de hoge zang en niet te vergeten de zingende zaag. Bovendien zit er een fraai vervreemdend outro in, waar de angst wel uit z’n kooi lijkt te ontsnappen.
De tweede cover is ook verrassend: Mother’s Last Word To Her Son van Washington Philips. Het prachtige origineel wordt nogal klagerig gezongen. Misophone slaat een andere toon aan. Dat begint al met een muziekdoosje dat een duet aangaat met een orgeltje. Er komen een soort vrolijkheid en speelsheid in, die zich prima verhouden met het kind dat immers verder moet met moeders goede en gelovige raad.

Ach, ik kan over elk nummer wel iets schrijven. Zoals de fraaie vrouwenstem (wie is dat? ) in White Horses In A Yellow Sun, de mandoline en viool die een fraai duet aangaan in The Waiting Game en iets vergelijkbaars met een trompet en trombone in Never Forget. Maar ik laat het hier maar bij. Het beste is om zelf maar eens een kijkje in de keuken van Misophone te nemen. Of je nu een hipster bent of een heer/dame op leeftijd: er valt daar genoeg smakelijks te ontdekken. Ik blijf er in ieder geval van eten!

https://soundcloud.com/kning-disk/misophone-a-mothers-last-word

4 gedachtes over “Misophone – before the waves roll in

  1. dat ene nummer klinkt alvast errug lekker. verder constateer ik dat het nog verdraaid moeilijk is om via de gebruikelijke kanalen aan hun muziek te komen…

Reacties zijn gesloten.