Joseph Arthur – the ballad of boogie christ

joseph-arthur-ballad-of-boogie-christThe Ballad Of Boogie Christ, Joseph Arthur’s 10e studioalbum, is een voltreffer. Wat ruwer en losser dan het wat al te gepolijste voorganger Graduation Ceremony, maar niet minder toegankelijk. Arthur klonk nog nooit zo zelfverzekerd, nog nooit zo rijk, en ook met de diepgang is het dik in orde. The Ballad Of Boogie Christ zou wel eens zijn beste tot nu toe kunnen zijn.

Het album opent overtuigend met Currency Of Love, prachtig opgebouwd, mooi georkestreerd, en wow, die stem is nog nooit zo in vorm geweest. Saint Of Impossible Causes openbaart ons al wat meer van de religieuze thematiek van het album: “I need the saint of weapons that never hurt no one, I need the saint of drinking wine and ice cold bear, is there any saint of thinking, beyond the reach of fear”. Het is mooi hoe Arthur op een beschouwende, niet prekerige manier zaken als geloof en spiritualiteit behandelt. In The Ballad Of Boogie Christ laat Arthur ons kennismaken met een gezellige god: “Christ would wear cowboy boots, Christ would have sex, Christ would eat pizza, Christ would be rocking, Christ would be free, He’d say there’s no difference between you and me”. Het zou zomaar kunnen, wie weet, in elk geval brengt Arthur religieuze thema’s terug naar alledaagse proporties, en dat mag ik wel; doe vooral niet te pretentieus of te fanatiek over religie, er zijn al genoeg fanatici en geschifte gelovigen op deze wereld. Het nummer heeft een heel relaxte sfeer, onder andere doordat Arthur hier met zijn stem in de lagere regionen blijft. We hebben nog maar drie nummers gehoord, maar Arthur heeft daar al genoeg aan om ons een zeer breed pallet van zijn kunnen te tonen. In I Used To Know How To Walk On Water slaat de twijfel toe, wat een prachtige kwetsbare ballade.

josepharthur Wait For Your Lights is weer wat steviger, maar ik vind het niet erg bijzonder eerlijk gezegd. Dit i.t.t. I Miss The Zoo, een pijnlijk en beklemmend eerlijk nummer over zijn drugsverslaving in het verleden. It’s OK To Be Young (Gone) steekt hier dan zonnig bij af. Het is een imho Eels achtig nummer qua ritme en gitaarwerk. Dit is o.a. waarom ik van dit album zoveel enthousiaster wordt dan van Graduation Ceremony, dat ook erg mooi was maar wel heel beheerst en gepolijst. Op The Ballad Of Boogie Christ durft Arthur weer wat meer te experimenteren en bewandelt hij consequent een soort gulden middenweg. Dit geldt ook voor het groovy Black Flowers, dit soort nummers geven het album pit. Het album sluit af met Famous Friends Among The Coast (orkestrale pop) en All The Old Heroes, een eerbetoon – in americana stijl – aan allerlei sterren en helden van weleer.

Arthur heeft voor dit album een redelijk budget gekregen, en dat is te horen ook. I.t.t. zijn eerdere werk, waarbij hij vaak probeerde spontaniteit te vatten en niet teveel aan postproductie te doen, is hier veel geschaafd en werkt hij met een ongelofelijke waslijst aan muzikanten. Maar het maakt het album er niet minder geïnspireerd om.
Dit is Joseph Arthur in topvorm!

release: 11 juni 2013 (Lonely Astronaut)

2 gedachtes over “Joseph Arthur – the ballad of boogie christ

  1. Mooie recensie, Peter!
    Ik ben absoluut geen kenner van Joseph Arthur i.t.t. jou en zeker ook Daniël D. en Wim B. Ik heb volgens mij alleen ‘Our Shadows Will Remain’ (2004) van hem in de kast. Maar zojuist heb ik dit nieuwste album integraal beluisterd en ik vind het prachtig: van de eerste tot de laatste noot. Alleen dat titelnummer… Tja. Jij hebt het over een ‘gezellige God’. Ik denk bij dit liedje eerder aan ‘God naar je eigen beeld ‘snijden’… Dat staat toch echt wel haaks op de Joods-christelijke visie. Of is het niet Joseph Arthurs eigen mening, maar verwoordt hij het mechanisme van projectie en God naar je eigen beeld vormen?

    Nog een andere vraag: is mijnheer Arthur erg door Lou Reed (solo) beïnvloed? Soms klinkt hij wel erg naar hem. Niet dat ik dat verkeerd vind hoor, integendeel!

Reacties zijn gesloten.