recensie: Christopher Paul Stelling – false cities

false citiesChristopher Paul Stelling (dat is toch geen artiestennaam?) komt uit New York City, maar als je naar hem luistert waan je je op een zinderend hete veranda ergens in Texas of zo. Zijn gitaarspel en stem klinken authentiek en doorleefd, de teksten lijken uit zijn tenen te komen. Debuutplaat Songs Of Praise And Scorn (prachtige titel) was wat ingetogener dan dit tweede album. Brick x Brick trapt in elk geval meteen stevig en uptempo de deur in naar 16 Horsepower en Wovenhand.

Stelling brengt een boeiende mix van blues, (freak)folk, bluegrass, altrock en indie. Zijn rauwe stem en soms virtuoze gitaarspel dwingen respect af. Luister eens naar Every Last Extremist, waar hij klinkt als een oude tandeloze bluesmuzikant die zijn eigengemaakte gitaar bespeelt als een bezetene. christopher-paul-stellingAf en toe (bijvoorbeeld op Free To Go) wordt Stelling bijgestaan door een keur aan muzikanten, waaronder hier een violist (Kieran Ledwige). Het liedje klinkt zoals Mumford & Sons zou klinken als ze wat meer ballen zouden hebben.

Er staan ook ingetogen liedjes op het album (Who I Am, You Can Make It, Homesick Tribulataries, Writhing In Shambles, en het aangrijpende Go Your Way, Dear), waar je soms niet veel meer hoort dan Stelling met zijn akoestisch gitaar. Stelling zet een belangrijke stap voorwaarts ten opzichte van het debuut zonder daarbij aan eigenheid in te boeten. Hij verdient het om ook in Nederland wat meer bekendheid te krijgen.

11 gedachtes over “recensie: Christopher Paul Stelling – false cities

  1. Ja echt een heerlijk album! Ik heb hem ook lovend weggezet in Caleidoscoop. Zijn vorige heb ik ook en is ook gewoon steengoed. Hij heeft net zo’n bijzondere energie als Charlie Parr, waarvan vooral het debuut heel erg goed is. Dit is misschien wel één van de grotere verrassingen van dit jaar…voor mij althans.

  2. Dit maakt nieuwsgierig… Dank voor de tip, Peter!
    Intussen lijken Mumford & Sons net zo’n obsessie voor je te worden als Koudspel…😉

  3. Daar ken ik CPS te weinig voor… Dus ik onthoud mij wijselijk van verder commentaar…

  4. Intussen heb ik beide albums van CPS beluisterd. Ik moest wel een beetje wennen aan zijn stem, maar met name het hypnotiserende gitaarspel maakt heel veel goed. En stiekem vind ik dat eerste album nog beter!

Reacties zijn gesloten.