recensie: The National – trouble will find me

PrintGrace
Put the flowers you find in a vase
If you’re dead in the mind it will brighten the base
Don’t let them die on the vine, it’s a waste
Grace

Wat maakt dat een plaat je bij de lurven grijpt, dat de muziek onder je huid gaat zitten, dat het een soundtrack wordt die je leven op een bepaald moment doordrenkt?
Het is dan niet genoeg dat de liedjes simpelweg goed zijn, het is niet genoeg dat de sound perfect aansluit bij je persoonlijke smaak. Dat zijn allemaal wel dingen die erg helpen, maar het maakt nog niet noodzakelijkerwijs dat je helemaal ondersteboven bent. Er is zoveel goede muziek, maar er is maar weinig dat mij raakt tot op het bot. The National doet dat wel, keer op keer, en ook nu weer. Wat is het geheim?

the-nationalIk zou de plaat miniem kunnen analyseren, op zoek naar aanknopingspunten waaruit ik zou kunnen concluderen dat het hier of daar aan ligt. Maar met analyseren maak je vaak ook iets kapot: de verwondering, het spontane, het mysterie. Ik denk ook dat ik er uiteindelijk niet achter zal komen, en dat het ergens misschien puur toevallig is: de diep melancholische ondertoon, een tekstfragmentje hier en daar dat zich als met weerhaakjes in mijn geest vasthecht, een algemeen gevoel van herkenning (ook al is dat niet letterlijk herkenning van elke situatie die Matt Berninger bezingt, maar vooral een herkenning van het gevoel dat het oproept). En dat is dan toch wel weer bijzonder: dat iemand in staat is op zo’n diepzinnige manier een bepaald gevoel over te brengen; het enerzijds voldoende kan veralgemeniseren dat een ander zich er in kan inleven, anderzijds het ook voldoende specifiek te houden dat het niet in algemene cliché’s vervalt en daarmee juist weer vlak wordt. Het staat in elk geval als een paal boven water dat Berninger als geen ander in staat is om vanuit een zware depressie toch troost te bieden. The National heeft de intensiteit van Joy Division en Berninger de getormenteerde ziel van een Ian Curtis. Ik hoop alleen wel dat hij langer onder ons blijft dan voornoemde. Feitelijk een heel egoïstische wens: zijn misère is namelijk de ultieme balsem voor onze eigen gewelde ziel.

matt berningerVoorganger High Violet is imho het beste indierockalbum van na de eeuwwisseling; de vraag is of Trouble Will Find Me die positie zal bereiken, dat zal de tijd moeten uitwijzen. Feit is dat The National wederom een meesterwerk heeft afgeleverd dat mij de adem beneemt en van begin tot einde geen zwakke momenten kent (hetgeen vandaag de dag een zeldzaamheid is). Heel verstandig ook dat de band niet in de val is getrapt om hun geluid verder uit te bouwen naar overdadige bombast of irrelevante tierelantijnen om zodoende een nog groter publiek te kunnen aanspreken (hetgeen vandaag de dag bepaald geen zeldzaamheid is), maar dat ze heel dichtbij hun kern zijn gebleven en zelfs afsteken naar nog grotere diepten.

Persoonlijke favorieten: Demons, Fireproof, Sea Of Love, This Is The Last Time (met een bijdrage van Sharon van Etten), I Need My Girl (!) en vooral Pink Rabbits, dat met stip in mijn top 3 van favoriete The National songs binnenkomt.

release: 20-05-2013 (4AD)

16 gedachtes over “recensie: The National – trouble will find me

  1. Ja! geweldige plaat. ‘I Need My Girl’ is van ongekende schoonheid. Ik vind het erg prettig dat ze qua bandsterkte iets meer richting Boxer zijn gekropen, in plaats van nog verder uit te bouwen. Dat geef jij ook al in je recensie. Zeer positief punt

  2. Inderdaad een prachtige plaat. Hoor qua geluid niet veel verschil met High Violet, maar dat is absoluut niet storend. Klinkt nieuw genoeg.🙂
    Wat ik opvallend vond, is dat deze plaat mij meteen heel erg raakte en mij lyrisch maakte, terwijl hij daarna alleen nog maar ‘gewoon’ erg goed bleek te zijn. High Violet moest even landen. Maar goed, in drie jaar is mijn manier van muziek luisteren natuurlijk wel veranderd. Het is wat mij betreft nog even afwachten of dit de plaat van het jaar wordt. Gaat ongetwijfeld wel in mijn top 10 terechtkomen.

  3. Ik durf bijna niets te zeggen bij iemand die “High Violet” tot de beste indieplaat van deze eeuw bombardeert. The National vind ik een goede 7 à 8 waard, maar heel veel nieuws hebben ze niet te bieden. Niet dat dit uitmaakt en hun muziek minder mooi is of weet te emotioneren. Maar enfin, de nieuwe cd. Alle bladen spreken hosanna, dus een hype is in de maak….

    Nu jouw enthousiasmerende, sterke recensie weer (en eindelijk eens één die goed onderbouwd is)….
    Ik heb het album nu een keer of 10 opgezet, check check dubbelcheck, maar ik voel het niet en snap de opwinding niet. Sterker nog, ik heb de rit geen enkele maal in één keer uitgegezeten, want die stem werd ik beu. Ik vind de stem maar ook de muziek hier eenvormig, monotoon en mis de diepgang. Het voelt als een trucje. Daarbij pakken ze op grotere wijze uit, alsof ze klaar zijn de stadions te bestormen. Ik zou het een terugval noemen van de groep, maar daar sta ik -zoals vaker- met een paar anderen (er zijn gelukkig wel andere tegengeluiden) mee langs de zijlijn. Naast de nieuwe van Laura Marling is dit de tweede grote teleurstelling van 2013.

    “The Boxer” en “High Violet” houd ik het even bij.
    Veel plezier ermee Peter, want het is niet vaak dat je zo intens van iets kunt genieten; dat is het mooie van muziek.

    • tja, dat is het ook met muziek hè: de een wordt diep geraakt, de ander haalt de schouders op. en over die stem van Berninger: ik denk dat het ook een beetje een kwestie van smaak is, maar het klopt wel dat het redelijk monotoon blijft. voor mij is dat juist de kracht, die ingetogen zang: hierdoor komt de lading van de liedjes veel sterker over dan wanneer hij er overdreven pathetisch bij zou gaan doen. Berninger zingt niet (net als de zanger van Muse) alsof hij ieder moment dood neer kan vallen, wel alsof hij zich door ieder lied heen moet slepen; dat past wel bij de sfeer vind ik. ik kan me voorstellen dat je daar zat van wordt, ik kan er geen genoeg van krijgen.
      wat betreft Marling sluit ik me maar bij jou aan, en ook wat betreft Nancy Elizabeth, die juist WEL weer een sterke plaat heeft gemaakt met Dancing.

      • lol…die zanger van Muse lijkt inderdaad alsof hij ieder moment het loodje kan leggen🙂

        The National blijft een goede band hoor, maar ik had na “High Violet” waar de zang en muziek me echt wel raakten meer verwacht. Ik hoor in de zang meer Tindersticks dan Joy Division, mede doordat die laatste wat fatalistischer was (ook letterlijk).

        Nancy Elizabeth heeft een rottijd achter de rug en transformeert dat naar mooie muziek. Marling is na de overstap naar een groter label denk ik wat al te gemakzuchtig geworden…

  4. mooie plaat idd maar ik trek de zanger niet al te lang. Meestal een track of 6 dan zet ik weer iets anders op. Maar het is wel erg mooie muziek.

  5. Can’t face heaven all heavenfaced.

    Wat valt er na zo’n zin & al die andere zinnen nog meer te verwachten? Gisteren heb ik voor het eerst naar Trouble will find me geluisterd. Toen de eerste tonen weerklonken, wist ik, The National is beter dan ooit. De geest van Roy Orbison vaardig over dit vinyl én een verwijzing naar Violent Femmes. Inderdaad Peter, dit raakt – via het gebied van Broca – het hart.

    • Grappig, ik had juist bij de eerste tonen: mmwah, ik weet het niet, totdat dit nummer zich juist fraai ontspon. Ik vind de eerst vijf liedjes echt weergaloos, waarbij vooral Don’t Swallow The Cap, Fireproof en Sea of Love mij het meest bevallen. De spijkerharde drums bij Don’t Swallow, het heerlijke ingetogen Fireproof en het onstuimige Sea of Love. Maar daarna komt er een dipje dat twee nummers duurt: Heavenfaced en This Is The Last Time doen mij niet veel. Daarna herpakt de band zich gelukkig weer.
      Toch vind ik The National niet beter dan ooit: High Violet en Boxer (met minieme voorsprong voor Boxer) vind ik van een hogere orde. Die blazen mij omver, dat doet Trouble Will Find Me (ik heb de cd intussen vier keer integraal beluisterd) (nog) niet.
      Het is zeker muziek voor het hart, maar het hoofd wil ook wat. Vampire Weekends laatste bedient mij op beide plekken. Ik maak toch de vergelijking: beide bands komen uit New York en beiden hebben een zeer fraaie zwart-witte hoes. Maar Vampire Weekend wint het op punten, omdat hun liedjes toch creatiever en gelaagder zijn. Ik hoor er uiteindelijk meer in.

      Btw: een mooie enthousiasmerende recensie, Peter!

      • Erg typisch. Ik vind This Is the Last Time (met dat hemelse einde met een mooie rol voor Sharon van Etten) samen met Pink Rabbits het hoogtepunt van de plaat.
        En als je dan toch de vergelijking wilt maken: Vampire Weekend doet mij vrij weinig.

      • Pink Rabbits vind ik oké, maar zeker niet het hoogtepunt van de plaat. En dat Vampire Weekend je weinig doet is natuurlijk jammer. Ik ben daarbij vooral onder de indruk van je argumentatie…😉

      • Ik snap dat jij mij graag hoort beargumenteren, Kees. Maar waarom het me niets doet… daar kan ik heel moeilijk argumenten voor verzinnen. Bovendien is dit niet het topic van Vampire Weekend. Nou ja, het komt erop neer dat het voor mij klinkt als wel erg gewone indiepop. Het klinkt me te jolig. The National heeft dat dus niet. Dat klinkt droeviger. En daar houd ik meer van, ben ik bang. Uiteindelijk toch een soort van argumentatie dus.😉

      • Vooruit, ik snap je (een beetje). De vrolijkheid bij Vampire Weekend heeft trouwens genoeg scherpe en zelfs melancholische randjes hoor. Maar je hebt gelijk, dit hoort dan weer thuis in de topic van Vampire Weekend, waar het ook lang verdacht stil bleef…

  6. Goede recensie, alleen vind ik het zo jammer dat niemand het ooit opneemt voor The Virginia EP van The National. De nummers 2,3,4,6 en 9 zijn ook zooo lekker! En onderschat het album Alligator niet, al moet je hem wel een paar keer horen.

      • Heel goed, Nico. The National is natuurlijk al langer bezig dan High Violet en zelfs Boxer. Ik heb die Virginia EP ook: dat ongepolijste past hen ook goed! Ik mis ook wel eens een beetje die schreeuw uit de tenen van Berninger, die hij voorheen zo fraai kon uiten.

  7. Pingback: jaarlijst 2013 | mousique.nl

Reacties zijn gesloten.