Jan Swerts – Anatomie van de Melancholie

Jan Swerts: Anatomie van de Melancholie (Universal)

Drie jaar na Weg, het debuut van Jan Swerts, is er nu de opvolger: Anatomie Van De Melancholie. Opnieuw een plaat vol melancholische melodieën en met een hoofdrol voor de piano en de stem van Swerts. Ook deze keer weer een thematische aanpak, waarbij het artwork (door Stijn Felix) en de songs met elkaar verbonden zijn. Dit werkt erg mooi tijdens optredens, zoals je in het recente concertverslag op deze site kunt lezen. Het artwork bij deze plaat omvat een achttal portretten van artiesten/kunstenaars uit het Nederlandse taalgebied die op een of andere manier een kunstzinnige overeenkomst hebben met Jan Swerts, of die hem op een bepaalde wijze geraakt hebben.

anatomie hoes breed

Nu terug naar de muziek: opener Al Wa Doo Op Volgt is een drone gebaseerde korte track (1:40), als het ware een intro voor het album. De oorverdovende melancholie van Zo bleek Zal Ik Zijn is opgedagen aan Joti `t Hooft, een verslaafde dichter. De titel is genomen uit het gedicht `En Wat Dan?’ van ’t Hooft. Een indringend portret van schrijfster en hoogleraar wijsbegeerte Patricia De Martelaere vergezeld het nummer Een Verlangen Naar Ontroostbaarheid; deze titel heeft Swerts geleend van een essay van De Martelaere over leven, kunst en dood. Het ontroerende Doden Die Nog Levend Zijn is opgedragen aan de Vlaamse zanger Stef Bos, met wie Swerts naar aanleiding van het album een interview gehouden heeft voor de krant De Morgen. Ook de titel van De Kapel Van Het Niets is geleend van de inspirator van het nummer, namelijk Thierry De Cordier, een beeldend kunstenaar die in 2007 een kunstwerk met die titel maakte voor de tuin van een psychiatrisch ziekenhuis.

Meer Is Er Niet is geïnspireerd op Gorki-voorman Luc de Vos , met name op de song Joeri over astronaut Joeri Gagarin die, nadat hij in de ruimte was geweest, wist dat daar `niks’ is. In Gevallen Daar Of Daar  is een belangrijke rol voor de basklarinet weggelegd. Dit instrument geeft het nummer een jazzy maar ingehouden sfeer. Voor De Deugd en Na De Deugd zijn twee nummers, opgedragen aan Swerts’ grootste muzikale inspiratiebron: Wim Mertens. En het laatste nummer op het album is geïnspireerd op het toneelstuk The Broken Circle Breakdown van Johan Heldenberg, een theaterstuk (waar later ook een film van is gemaakt) dat Swerts hevig raakte.

Anatomie Van De Melancholie is een prachtige plaat, andermaal gevuld met daverende stilte en verschrikkelijke schoonheid…

18 gedachtes over “Jan Swerts – Anatomie van de Melancholie

  1. prachtige schoonheid inderdaad. gelukkig zijn er nog dergelijke artiesten die zich niets aantrekken van modes en gewoon prachtige muziek maken vanuit het hart. dank voor deze tip, Mathijs.

  2. Prachtig zeer zeker! Ik zou alleen nooit herkennen, want ik mis de eigen sound en daarmee de toegevoegde waarde. Neemt niet weg dat dit me diep raakt. Ik ben er dus wat ambivalent over…

    • daar zit wel wat in JW, neem een Dakota Suite: die herken je na een paar noten vaak al.
      maar ja, is dat altijd fijn, dat meteen die gedachte door je hoofd gaat: he, dat is Dakota Suite? bij Jan Swerts kun je tenminste nog denken: wow, wat een mooie muziek (of beter nog: helemaal niets denken en je gewoon verwonderen)…

  3. De arrangementen hebben iets eigens in de muziek van Swerts. Bijzonder dat je in een zin kunt zeggen dat je het prachtig vind en dat het je diep raakt en tegelijkertijd dat je een toegevoegde waarde mist. Ben erg benieuwd naar je mening als je een aantal luister beurten verder bent.

    • Wat is daar bijzonder aan? Ik vind Wim Mertens, Max Richter, Fabrizio Paterlini, Dakota Suite en Greg Haines allemaal heel mooi, maar die herken ik door hun eigen geluid. Swerts mist dat voor mij, maar dat wil niet zeggen dat het geen prachtige muziek is. Ik zou het alleen door/naast de eerder genoemden niet aanschaffen…

  4. Ik heb er in ieder geval één luisterbeurt opzitten. En ben zeer onder de indruk. Zijn album ‘Weg’ heb ik een tijd terug geprobeerd. Die vond ik bij vlagen mooi, maar als geheel ook erg zwaar (mede door dat ene tergend lange nummer met die herhalende melodie). Deze klinkt net als ‘Weg’ erg treurig. Alleen de titels al! Toch hoor ik hier af en toe wat meer hoop. En meer afwisseling. Het goede dat ik van Swerts op zijn vorige plaat hoorde, komt er hier helemaal uit. Prachtig!

    • Daan, je gaat me toch niet vertellen dat je na één (ik herhaal: één!!) luisterbeurt tot zo’n oordeel komt??? Ik ben perplex…

      • Daan, er komt binnenkort ook een nieuwe plaat van Greg Haines uit, zul je vast kunnen waarderen. Dit keer geen neoklassiek met strijkers en piano, wel tapeloops. Intrigerend.

      • Ja, soms maakt iets gewoon bij de eerste luisterbeurt indruk, Kees. Kan gebeuren. Nu moet ik natuurlijk vaker luisteren om te kijken of het wel zo blijft.😉

      • Klopt, Peter. Naar die release kijk ik ook erg uit. Ben benieuwd of die nieuwe richting gaat bevallen!🙂

  5. Mooi is het zeker! Wat ik alleen zo jammer vind, is dat die prachtige Nederlandse titels vervolgens gevolgd worden door Engelstalige teksten. Terwijl Vlamingen al heel lang hebben aangetoond ook hierin zulke mooie liedjes te schrijven: inderdaad, Luc de Vos (Gorki), De Mens en Stijn Meurs (Noordkaap/Monza). Is er bekend waarom Jan Swerts deze weg kiest?
    Muzikaal is het inderdaad helemaal in orde: prachtige melancholische muziek, met niet alleen fraaie pianopartijen, maar ook de blazers zijn vaak van grote schoonheid.

  6. ah Kees inderdaad de blazers geven voor mij zeker een extra. percies daar waar het moet en geen noot meer….

    • En mijn punt over Nederlands-Vlaams versus Engels; weet je daar nog iets over?

      • nee Kees geen extra info over, zal de vraag eens voorleggen. Wellicht interessant om eens een interview met Jan te doen voor de site ? Maar dan mogen jullie mee denken over de vragen

  7. Pingback: jaarlijst 2013 | mousique.nl

Reacties zijn gesloten.