recensie: The Boxer Rebellion – promises

boxer rebellion promisesThe Boxer Rebellion is als geen andere band in staat mij meteen met het eerste nummer van een plaat helemaal in te pakken. Op hun debuutplaat Exits (2005) was dat Flight, op Union (2009) deden ze het met Flashing Red Light Means Go en op The Cold Still (2011) was ik meteen bij de eerste tonen van de prachtige anthem No Harm verkocht.

Het eerste nummer van hun nieuwe album (Promises) heet Diamonds en het is meteen ook de eerste single die een tijdje geleden al uitkwam. Ik krijg die bitterzoete melodie en die melancholische tekst al weken niet uit mijn hoofd: `i’m no good next to diamonds, when i’m too close to start to fade, are you angry with me now, are you angry cause I’m to blame?’

Muzikaal gezien lijkt The Boxer Rebellion voort te borduren op de wat meer gepolijste sound van hun vorige plaat, hoewel er hier (zeker op de eerste helft) wel wat meer steviger uptempo liedjes op staan. Zo ben je voor je het weet een kwartier verder met electro/rock crossover Fragile, stadionrocker Always en het heerlijk groovende Take Me Back (met die onweerstaanbare kopstem van Nathan Nicholson). Met Low nemen we dan even gas terug, een mooi opgebouwd wat triestig liedje (aan pathetiek geen gebrek bij TBR). Ik heb nog geen zwakker liedje gehoord en het volgende (Keep Moving) doet zelfs het kippenvel op mijn arm verschijnen; dit liedje staat voor alles wat ik zo geweldig vind aan deze band: de stuwende ritmesectie, kabbelende emogitaartjes en de hemeltergende zang, barstensvol emotie en met een melodie die zich tot in de verste uithoeken van je hart nestelt. boxer rebellionNew York is een pianoballade die halverwege overgenomen wordt door tribal achtige percussie. Naar mijn smaak een iets te pompeus nummer, ik geef toch de voorkeur aan iets subtielere pathetiek. De bombast van Safe House trek ik dan beter, omdat de bombast daar meer in de muziek zit in plaats van in schreeuwerige zang. You Belong To Me is weer een pianoballade, dit keer een echte. Dream bouwt zich langzaam op tot een mooie climax en Promises is dan toch nog een verrassend sterke afsluiter.

Minder glad dan zijn voorganger, maar minstens even toegankelijk, heeft The Boxer Rebellion met Promises wederom een sterke plaat aan haar ouvre toegevoegd, dat met vier topalbums toch zo langzaamaan imposant begint te worden. En ik blijf het maar vragen: waar blijft dat grote publiek?

release: 13-05-2013 (Absentee/DGR)

Advertisements

2 gedachtes over “recensie: The Boxer Rebellion – promises

  1. mooi peet, hebben klein jaartje terug The Cold Stilt voor 1,75 euro bij de media markt uit een bak gevist. Vlak voordat Greet ze live gezien heeft in de AB.

Reacties zijn gesloten.