la liste week 20

Peter

Woodkid – the golden age
18-03-2013 (Green United/PIAS)

Als ik The Golden Age opzet denk ik eerst dat ik naar een wat lager getunede Antony Hegarty zit te luisteren. Het stemgeluid van Fransman Yoann Lemoine heeft wel wat van hem weg. Muzikaal zet hij je met de titeltrack en albumopener wel even op het verkeerde been, want zo ingetogen als het eerste nummer, zo bombastisch is de rest van het album, hoewel er toch nog genoeg rustpunten tussen zitten waar de piano weer de basis vormt, vaak dik omkleed met strijkers. Hoe dramatiek nergens echt pathetisch wordt en euforie nooit over de top gaat. Schaamteloos en ambitieus, die Lemoine heeft lef. En voor lef gaan bij mij vaak de handjes op elkaar, zeker als het zo goed gedaan is als hier. Voor liefhebbers van Patrick Watson, Wagner, Philip Glass en Noah & The Whale.

Noah & The Whale – heart of nowhere
03-05-2013 (Mercury)

Speaking of Charlie Fink en co: de Britten komen met hun vierde studioalbum, en dat mag er weer wezen. Persoonlijk ben ik meer gecharmeerd door dit nieuwe album dan door voorganger Last Night On Earth, misschien door het iets te nadrukkelijke 80’s pop gevoel van die plaat (dat hier niet volledig is verdwenen overigens, hoor de Police-achtige groove in Silver & Gold eens…).
Heart Of Nowhere is consistenter en de productie is i.t.t. zijn voorganger wat meer in toom gehouden. Hoewel ik nog steeds het meest van het Noah & The Whale van de eerste twee platen hou is deze nieuwe worp zeker goed te pruimen, met als meest aanstekelijke meezingrefreintje There Will Come A Time.
Het album wordt trouwens vergezeld van een film, geregiseerd door mister Fink himself.

2 gedachtes over “la liste week 20

  1. Woodkid kende ik al een beetje, vooral vanwege zijn fantastische videoclips. Ik vind jouw omschrijving van zijn stem als een ‘laag getunede Antony’ een vondst! Hij heeft precies die tremolo in zijn stem…
    Het is een mooi album trouwens. Hier de clip die mijn kennismaking met Woodkid was (en die me trouwens in meerdere opzichten ook aan These New Puritans doet denken):

  2. Noach en de Walvis daarentegen vind ik niet zo heel bijzonder. Ik ben het met je eens dat die eerste twee platen (vooral de tweede!) goed zijn, maar daarna ben ik afgehaakt. En ik zal met deze plaat nog niet aanhaken. Dat Police-loopje is wel leuk trouwens…

Reacties zijn gesloten.