recensie: The Shocking Miss (Caro) Emerald

Caro Emerald - The Shocking Miss EmeraldDeleted Scenes From The Cutting Room Floor was een internationale megahit voor Caro Emerald (Caroline van der Leeuw). DSFTCRF was dan ook een sterk album met een perfect uitgebalanceerde mix van cabaret, swingjazz, met een vleugje latin en hiphop. Caro en haar groep waren niet de enige die uit deze retrovijver visten, maar zij deden het wel anders: stijlvol en met net genoeg `nu’ in de mix om te voorkomen dat het afgleed naar alledaagse belegenheid. En de liedjes waren stuk voor stuk gewoon erg goed.

Hoe zou het haar vergaan met het tweede album is dan de grote vraag? Aan ambitie geen gebrek, dat bleek al bij de aanloop: het geluid zou breder en grootser worden, er zou een compleet orkest bijkomen. Oei, oei, dat wordt gevaarlijk dacht ik: een beetje teveel cabaret, iets te dikke strijkers en het wordt zo gemakkelijk over the top, en daarmee weer middelmatig.
Maar niets daarvan. Opnieuw is het album meesterlijk geproduceerd (door David Schreurs). Dat brede en grootse geluid klopt wel, maar het gebeurt toch allemaal heel gedoseerd, nergens glijdt het echt uit. En hoewel het net wat anders klinkt inderdaad, blijft het album daarom toch wel dicht bij het debuut. De songs zijn ook weer allemaal van topniveau. Ja, dit is commerciële muziek pur sang, maar wat geeft het: het is gewoon retegoed. En vakmanschap kan ik altijd waarderen, ook als men zich op een groot publiek richt.

caroMaar goed: de muziek nu. De eerste single Tangled Up kenden we al: een heerlijke mix van tango, hiphop en jazzy pop, met Carel Kraaijenoord op bandoneon. Het album opent echter (na een korte intro) met One Day, dat qua sound heel dichtbij het eerste album ligt (denk aan A Night Like This). Coming Back As A Man is Portishead met een swingjazz-feel: een loom nummer met strijkers en een orgeltje en wat hiphop scratching en stemsamples. Completely klinkt helemaal cabaret, of nee, daar hebben we de DJ weer (Git Hyper, tevens eigenaar van Rotterdams beste platenzaak: Demonfuzz). Black Valentine is weer gedragener: opener met strijkorkest, vervolgens een lome lounge-achtige groove en Caro die zich als een sirene door de muziek heen kronkelt. Je waant je met een goed glas wijn en een dikke sigaar in zo’n oude jazzclub. Misschien het moment om het over de cover te hebben: een vampy `shocking’ miss Emerald, de heer naast haar die er duidelijk alleen maar staat om de sfeer en het tijdsbeeld te versterken (vlinderstrik en snorretje nog net zichtbaar). Het lijkt een simpel plaatje, maar het schept precies de juiste sfeer en is zorgvuldig gecomponeerd, net als de muziek.

Pack Up The Louie heeft weer zo’n typische Caro-groove en is grappig door de overdreven mannenstem. Uptempo, lekker deuntje, zou zomaar ook een single kunnen worden. Op I Belong To You neigt het toch een beetje over de top te gaan qua zoetigheidsgehalte. Maar die onweerstaanbare groovy sound die ook hier weer de basis vormt houdt het geheel net op het spoor. Het nummer doet me een beetje denken aan de laatste worp van Lilian Hak, door het surfgitaartje en de trompetjes. Op The Maestro horen we zelfs een clarinet, dit ademt toch wel weer veel jazzclub, en wederom is het de DJ die de op de loer liggende cheesyness verdrijft. Liquid Lunch heeft ook weer alles om een hit te worden: de hiphop gebaseerde groove, de jazz, een portie latin, de blazers precies op het juiste moment, het aanstekelijke refreintje. Meer van hetzelfde misschien, maar ik kan er geen genoeg van krijgen. Excuse My French opent met een dweilorkestje, en ook verderop veel koper, alsmede interbellum koortjes, en zelfs pauken. Dit is een nummer dat zeker niet op DSFTCRF had kunnen staan, het heeft een vol geluid en een onmiskenbaar gipsy gevoel. Paris refereert (hoe kan het anders) duidelijk aan nachtclub cabaret, maar is ook gewoon een puik popliedje. My Two Cents is weer niet zo verrassend voor Caro, maar wel lekker. The Wonderful In You dan weer wel: broeierige sfeer, prachtige jazzbalade, de strijkers dragen hier het nummer, het surfgitaartje voegt de nodige suspense toe. Adele zong de titelsong van de laatste James Bond film, wat mij betreft doet Caro het de volgende keer. Het album sluit af met Tell Me How Long, een vrolijk uptempo deuntje waar alles samenkomt: jazz, cabaret, hiphop, de stem van Caro die toch het beste tot haar recht komt in dit soort liedjes.

Als het album dan ineens is afgelopen is het voor mij duidelijk: missie geslaagd, tweede album drempel stijlvol genomen, ik kan het niet helpen: ik ben weer verliefd…

release: 03-05-2013 (Grand Mono)

21 gedachtes over “recensie: The Shocking Miss (Caro) Emerald

  1. Als ik deze recensie lees, denk ik: heel veel vorm; weinig vent en inhoud….

    • Nee, ik meen het: er is heel veel aandacht besteed aan de vorm, tot de hoeden van mevr. C. toe, maar als je dan zo in het verleden duikt, valt er toch wel iets meer te vertellen?
      Maar je hebt gelijk, dit is mijn muziek niet… Je hebt wel een enthousiast verhaal verteld.

      • Daar heb je ook wel weer gelijk in; het blijft commercieel, dat mag niet te moeilijk zijn natuurlijk. Maar ik kijk ook het liefst naar arthouse films en toch kan het zo af en toe erg leuk zijn om naar een james bond film te gaan. Zoiets dus.

  2. Caro Emerald brengt gewoon fijn vermaak! Heerlijke muziek als er bezoek is, op een zomerse avond, etc. Niet te moeilijk, maar wel van een prima niveau.

    Mooi beschreven Peter!

  3. Inderdaad leuke achtergrond muziek en iets wat ik wel kan pruimen en mijn vrouw ook tof vind. Maar als ik het dan heb over “makkelijke” muziek die mij raakt kies ik toch eerder voor Junip, zie mijn recensie eerder op onze site.

    • inderdaaT, je hebt gelijk. dat zijn die stomme foutjes die je makkelijk over het hoofd ziet en de spellingscheck er ook niet uithaalt.

  4. Ik bedoel het niet nukkig, maar als het gaat om Caro Emerald vind ik haar muziek wel lekker, maar haar vocalen wat vlak, zeker voor een jazz-zangeres.

    • Ik bedoel het niet ironisch, maar deze opmerking lijkt mij ook hout te snijden – zeker van een jazzliefhebber als onze enige en echte Wolvenman!

  5. Ik bedoel het niet eigenwijs, want je hebt gelijk, maar deze muziek zou wel wat meer soul kunnen gebruiken, bedoelde ik te zeggen.

    • Ik bedoel het niet bot, maar ik vind dat Caro iets minder naar de hoofddeksels van Maxima moet kijken…

Reacties zijn gesloten.