recensie: Valerie June – pushin’ against a stone

valerie june pushin against a stonePushin’ Against A Stone, Valerie June had geen betere titel voor haar debuutalbum kunnen bedenken. Die simpele uitdrukking typeert haar levensloop en hoe haar muziek tot wasdom kwam. Valerie is zo’n eenvoudige `workingclass girl’ uit Jackson, Tenessee (vlakbij Memphis en Nashville). Hoewel al vroeg duidelijk was dat ze getalenteerd was en over een goede stem beschikte (zoals zoveel zangeressen begon haar zangcarrière in de kerk) lag haar droom – een eigen album uitbrengen – bepaald niet binnen handbereik. Veel optreden, een paar eigen beheer cd’tjes (die een regelrechte culthit werden), een hele reeks eenvoudige baantjes, een flinke dosis lef, een geslaagde crowdfunding en een goede dosis geluk later is het dan toch zover gekomen. Gelukkig maar, want met veel van haar voorbeelden uit de Amerikaanse `authentieke’ muziek heeft het vaak veel langer geduurd voor er enige erkenning kwam.

valerie-june-2Pushin’ Against A Stone is geproduceerd door Dan Auerbach (The Black Keys) en Kevin Augunas (o.a. Florence And The Machine). Het album is als een Amerikaanse muziekencyclopedie: country, folk, blues, bluegrass,gospel, soul, rock `n roll; alles komt voorbij. Soms hoor je Dolly Parton, Billie Holliday of The Carter Family, dan weer Bob Dylan, Nick Drake, Joni Mitchell, Etta James of Townes Van Zandt, en ga zo maar door. Toch is het geen allegaartje geworden, de markante stem van Valerie en de puike, wat gruizige, productie zorgen voor een afwisselende eenheid.

Opener Workin’ Woman Blues gaat over dat dagelijkse afzien, hard werken onder de brandende zon. Het is een bezwerend nummer, als een negro spiritual, bedoeld om je boven die dagelijkse harde werkelijkheid uit te tillen. De blazerssectie voegt er een vrolijke noot aan toe.
Titelnummer Pushin’ Against A Stone ligt thematisch in het verlengde. Muzikaal is het een aanstekelijke mix van blues, gospel en soul; het vuige gitaarwerk is vast van Auerbach.
The Hour en Wanna Be On Your Mind hebben nog meer soul, doen me een beetje denken aan Nicole Willis & The Soul Investigators, onlangs hier nog besproken.
valerie june banjoTennessee Time is echte country, compleet met steel en banjo. Valerie zelf over de banjo: `black people aren’t supposed to play the banjo, it’s seen as country and bluegrass but it’s an African instrument. I love it.’
Trials, Troubles, Tribulations is een bluegrass gospel traditional, geschreven door Estil C. Ball, de tekst is gebaseerd op het bijbelboek Openbaringen. Na o.a. Andrew Bird en een hele reeks muzikanten is het nu Valerie June die dit nummer doet herleven, en dat doet ze niet onverdienstelijk.
You Can’t Be Told grijpt echt bij de lurven, een portie ranzige voodoo-soul van je welste. De combinatie van bezwerende soul met rauwe blues (er zit zelfs een solo in dit nummer) werkt toch echt heel goed. Hier is zeker veel invloed van Auerbach te horen.
Maar Auerbach kan zich ook dienstbaar opstellen, naast dit soort opzwepende nummers staan er ook een aantal mooie roots ballads op het album: Somebody To Love, Twined & Twisted, Shotgun. Stuk voor stuk mooie rustpuntjes op het album en prachtige liedjes op zichzelf (met name Shotgun is echt hemels).

Pushin’ Against A Stone klinkt haast als het laatste album van een van die oude helden uit de Amerikaanse roots/soul/blues; je zou bijna vergeten dat het hier gaat om het debuut van een 31 jarige. Maar dan wel een van de meest indrukwekkende debuten die ik de laatste jaren heb gehoord.

release: 03-05-2013 (Sunday Best Recordings/Pias)

Advertenties

14 gedachtes over “recensie: Valerie June – pushin’ against a stone

  1. Ha, naar dit album keek ik al langer uit! (mede dankzij Wim Boluijt)

  2. Dat van die banjo: ook Otis Taylor en The Carolina Choclate Drops zijn voorbeelden van zwarte artiesten die de banjo ‘terugveroverd’ hebben. Die laatste groep maakt ook een geweldige mix van bluegrass, country, soul, gospel en blues. Als je Valerie June goed vind, moet je die groep ook eens checken!

  3. Nou ja, eerst of laatst, dat is niet van belang. Tot nadenken stemmend is de in veelheid gedrenkte vergetelheid…

    Maar vooruit, nog een fraai meisje erbij. Samen met de beste banjospeler van de wereld.

    • ach, vergetelheid… als iets mij echt gegrepen heeft dan vergeet ik het niet meer hoor. ik denk dat dat liedje me toen niet meteen bij de lurven greep, dit album daarentegen wel.

  4. Ik vond dat liedje juist geweldig. Die John Forte is ex-Fugees idd. En die lui in het clipje hierboven zijn voor mij ook weer een ontdekking. Wim is gevaarlijk…

  5. Zeker een geweldig debuut. Wilhelmus zag het (weer eens) snel goed! Maar jij weet het ook (weer) mooi te omschrijven, Petrus!

  6. Echt bijzonder en authentiek, heeft bij ons zaterdag een tijdje op repeat gestaan in spotify dus als achtergrond muziek bij een zonnige dag werkt het ook goed 🙂

Reacties zijn gesloten.