la liste week 18

Peter

Cayucas: bigfoot
29-04-2013 (Secretly Canadian/Konkurrent)

Wanneer een band zichzelf vernoemt naar een bekend Californisch strand dan weet je wat je kunt verwachten: vrolijke springerige beach pop met duidelijke referenties naar de beroemde Strandjongens (luister naar A Summer Thing!) en andere voor de hand liggende namen. Goudkleurige stranden, blauwe luchten, hoge golven, surfers en knappe jongedames in badpak.
Big Foot beantwoordt ruimschoots aan deze verwachting: het ruim 30 minuten durende albumpje bevat 8 vrolijke tracks die aanstekelijk werken en de ideale soundtrack vormen voor een zomers dagje onbezorgd spijbelen aan zee. De surfpop van Cayucas krijgt door de productie van Richard (Shins) Swift desondanks een lekkere indie-twist mee en het album bevat geen enkele mindere track. Voor een album als dit heeft het precies de goede lengte, en als je hem op repeat zet dan komt er toch geen einde aan die zomerse dag…

Colin Stetson – new history warfare vol. 3: to see more light
30-04-2013 (Constellation/Konkurrent)

Colin Stetson speelde saxofoon bij o.a. Tom Waits, Arcade Fire, Feist, Bon Iver, My Brightest Diamond, David Byrne, LCD Soundsystem, The National en Godspeed You! Black Emperor, maar maakt ook solo bijzondere dingen. Dit laatste deel van zijn New History Warfare trilogie is een indrukwekkend staaltje virtuositeit. Stetson haalt het maximale uit zijn instrument en stapelt diverse lagen over elkaar waarin hij laat zien wat voor ongelofelijk diverse geluiden hij uit zijn instrument kan halen. Bij tijd en wijle wordt het allemaal behoorlijk bruut, maar de dromerige stem van Justin Vernon (Bon Iver) die hier en daar meedoet verzacht het dan weer wat. Het gaat van freejazz tot drone, metal, industrial tot avant-garde. Dit is geen makkelijke muziek maar wel zeer indrukwekkend. Belachelijk geniaal eigenlijk.
Het album is hier alvast (legaal) te beluisteren.


Daan

Denison Witmer – Denison Witner
30-04-2013 (Asthmatic Kitty)

Zijn negende album besloot Denison Witmer naar zichzelf te vernoemen. Op deze negende plaat reflecteert deze onbekende maar steengoede denisonsinger-songwriter op wat hij in zijn leven geleerd heeft. Te horen is ook hoe hij van Sufjan Stevens en Don Peris (The Innocence Mission) geleerd heeft. En dat is natuurlijk alleen maar goed. De tien nieuwe pareltjes zijn hier alvast te beluisteren:

Jens Lekman – I Know What Love Isn’t
03-09-2012 (Secretly Canadian)

De Zweedse singer-songwriter Jens Lekman heeft de gave om een boeiende plaat te maken, vol met melancholie (zie alleen al de titel), maar jenstegelijkertijd heel luchtig en toegankelijk te klinken. Deze plaat zit vol frivole fluitjes en pakkende deuntjes. Lekman is door een treurige periode heen gegaan en zingt zichzelf moed in: ‘A broken heart is not the end of the world, because the end of the world is bigger than love.’ Droevig en hoopvol.

Leendert – Leendert
27-04-2013 (uitgebracht in eigen beheer)

Minder hoopvol klinkt de debuut-EP van de Amsterdamse singer-songwriter Leendert, ‘een domineeszoon die het geloof van zijn vader verloor en iets wat leender daarop leek terug vond in de muziek’. Zijn muziek is te vergelijken met die van Denison Witmer of Damien Jurado en dan vooral met hun kale en droevige liedjes. Qua thematiek is Leendert een soort Nederlandse David Bazan: vol afwezigheid van God en aanwezigheid van drank.
‘Boven is het stil, doodstil, te stil voor woorden’
‘er is een man verdronken, een man die over water liep. Een we dronken tot we vergaten wie we waren.
‘ga je mee naar de rivier. Wees niet bang. Doodgaan duurt maar even, al het andere een leven lang’
Bijzonder indrukwekkende EP!

David Lang – Death Speaks
30-04-2013 (Cantaloupe Music)

De dood als personage. Dat was het idee van componist David Lang voor zijn compositie Death Speaks. Zangeres Shara Worden (My Brightest Diamond) death speakswas zo dapper deze rol op haar te nemen en de toezingende dood te spelen. Ze wordt bijgestaan door violist Owen Pallett, pianist (en bekende componist) Nico Muhly en gitarist Bryce Dessner (The National). Niet de minsten! Het tweede deel van de plaat geeft een instrumentale impressie van het hiernamaals – het witte licht – en voelt echt als een bevrijding na het dreigende eerste deel. Indrukwekkend geheel. Hier te beluisteren.


3 gedachtes over “la liste week 18

  1. mooie tips, Daan! Die plaat van Witmer klinkt erg mooi, dat EPtje van Leendert is ook heel aardig en Death Speaks is wonderschoon! die plaat van Lekman vind ik dan persoonlijk weer wat minder, het wel bekende cliché `het raakt me niet zo’ is hier van toepassing.

    • Dank, Peter! Dat je Lekman wat minder vind, wist ik. Daarom heb ik je ervan bevrijd.😉
      Ben ook wel erg benieuwd naar die Colin Stetson. Je omschrijving heeft me nieuwsgierig gemaakt. Ik moet het nu weer even doen met de muziek die hier op het plein gespeeld wordt helaas.😉

  2. Ja Colin Stetson is da bomb!

    Deze van Lekman trok ik ook goed itt zijn voorgaande werken: “Het is allemaal na relatiebreuk geschreven en dat heeft meestal wel invloed op de meer gevoelige broeders van deze planeet. Dit blijkt op zijn nieuwe cd I Know What Love Isn’t dan ook het geval. De muziek is nog steeds wel een tikje glad, maar het is veel ingetogener en doorspekt met oprecht droefgeestige gevoelens. Hierdoor weet Lekman me nu meteen in te pakken. Wel strijkers maar geen orkest, wel een sax en een fluit maar geen brass-sectie, wel een piano maar geen concertvleugel en wel achtergrondzang maar geen koor. En dat is precies het verschil met de vorige platen. Het is allemaal wat soberder, normaler en eigenlijk gewoon veel passender bij de prachtige stem en arrangementen van Lekman. Liedjes over hartenleed en alledaagse zaken, die op mooie wijze vertolkt worden met de zang in de hoofdrol. Het is ook minder pathetisch en meer realistisch; zoals hij zelf zingt haalt de wereld z’n schouders gewoon op als jouw hart gebroken wordt. Een kwestie van op waardige wijze door zien te gaan. En dat doet Lekman, hetgeen 10 sterke songs oplevert. Het houdt het fraaie maar altijd eigenzinnige midden tussen Magnetic Fields, Morrissey, Prefab Sprout en Brent Anderson. Het is weliswaar een melancholisch werk geworden, maar hij weet het aangenaam luchtig en charmant te houden.”

Reacties zijn gesloten.