recensie: De Tweede Speeldoos

speeldoosje-fotogastrecensie door Nathanael Korfker

Torre Florim (van De Staat) en Roos Rebergen (van – nou ja – Roos) zijn weer bij elkaar gaan zitten voor een nieuwe speeldoos. De Tweede Speeldoos dus. Wat is de Speeldoos? De Speeldoos is letterlijk als speeldoos verkrijgbaar, maar is bovendien de naam achter het project waarbij Torre & Roos teksten van verstandelijk gehandicapten op muziek zetten. Het resultaat is opmerkelijk, verbluffend en grijpt je soms enorm aan.

De eerste Speeldoos brak niet echt door bij het grote publiek. Persoonlijk heb ik Iemand Dood (over de handeling tijdens een begrafenis) helemaal grijs gedraaid, maar ik heb niet van veel mensen gehoord dat zij dat ook hebben gedaan. Met de Tweede Speeldoos is dit anders. Niet zo gek, want er staan veel toegankelijkere nummers op. Waar de eerste Speeldoos ook nog last van had, was de onbekendheid van beide artiesten. Ze kwamen allebei net kijken en legden zich meteen toe op dit project. Nu zijn ze beiden wat bekender en groter, zeker De Staat heeft met Machinery laten zien een eigen geluid te kunnen brengen op de Nederlandse markt (met Roos heb ik eerlijk gezegd niet zoveel). Dit wil overigens niet zeggen dat je overduidelijk het eigen geluid van De Staat of Roos terughoort op de Speeldoos. De Speeldoos is een project op zich, verschillend van én De Staat én Roos. Natuurlijk hoor je enige invloeden terug, maar dat is onvermijdelijk.

Neem het eerste nummer, Geen Mens Helpt Mij De Winter Door. Als je dit nummer naast het werk van De Staat legt, dan kun je vast overeenkomsten horen. Het marsachtige deuntje zou je kunnen vergelijken met Old MacDonald Don’t Have No Farm No More, maar toch is het anders. Het eerste nummer is een voorbeeld van zo’n toegankelijk nummer. Het blijft zitten in je hoofd en ook de teksten helpen daar bij: ‘en de meisjes zijn te bloot // en mijn moeder veels te dood’

torre florim en roos rebergenDe Zee Is Er Voor Iedereen is gezongen door Roos. Normaal gesproken zou ik dan meteen mijn oren dichtstoppen voor het geval bloeduitstortingen zich meester maken, maar in dit project heb ik geen enkel moment last van haar karakteristieke stem. Nog iets wat aangeeft dat dit project echt los gezien moet worden van de hoofdacts van Torre & Roos. De Zee Is Er Voor Iedereen is gezet op een heerlijk zomerdeuntje.

Discotheek zou zomaar op een album van Spinvis kunnen staan. Spinvis maakt natuurlijk al poëtische teksten en ook dit project staat daar bol van, maar ook de muziek die eroverheen is gezet zorgt voor een Spinvis-effect. Dit nummer is ingetogen, in tegenstelling tot de vorige twee, die wat meer uitbundiger waren en zeker ook vrolijker.

Met Nooit Verliefd krijgen we een kijkje in de gevoelswereld van een verstandelijk gehandicapte, die zomaar ook voor ons zou kunnen gelden. Ook dit nummer is door Roos ingezongen. Natuurlijk doet Torre mee op de achtergrond en vice versa als Torre op de voorgrond is. Ook dit nummer is weer ingetogen. Als opmaat naar het volgende nummer is dat ook prima.

In Dansen Met Jou horen we de excentriciteit van De Staat toch terug, maar dat maakt het niet minder toegankelijk. Sterker nog, het deuntje hier is misschien nog vasthoudender dan in het eerste nummertje. De teksten zijn ook weer om te smullen, samen met Geen Mens Helpt Mij De Winter Door is dit een favoriet.

Het laatste nummer, Scheld Me Kwijt, is in alles een contrast met het vorige nummer. Dit is wel weer zo’n typisch Roosnummer waarbij ik liever de stekkers er meteen uittrek. In vergelijking met de rest van de speeldoos is dit nummer te rustig, te zoet, te Roos. Het laatste nummer zet ik dan ook liever niet op, maar Roosliefhebbers zullen misschien weer erg tevreden zijn met dit nummer.

Al met al is het een prima staaltje werk wat Torre & Roos hebben afgeleverd. Nederlandstalig op zijn best. Er zijn niet veel Nederlandstalige projecten die even hoog in mijn achting staan als dit project. Wel een aantal, maar niet veel. Een bewijs van de kwaliteiten van beide mensen, van de creativiteit van Torre & Roos, van de potentie die er nog in deze beide mensen zit.

Advertenties

11 gedachtes over “recensie: De Tweede Speeldoos

  1. Fascinerend concept, teksten van verstandelijk gehandicapten op muziek zetten. Bedankt voor deze tip! Ik ga het beluisteren.

  2. leuk zeg! verrassend goed ook.

    die special edition in een Speeldoos achtig kistje kun je t/m vandaag nog met korting bestellen trouwens, zag ik op de website. voor wie animo heeft…

  3. Allereerst: wat is er mis met Roosbeef? 😉
    In de tweede plaats: ik had ooit die eerste Speeldoos (als speeldoosje!) bijna besteld, maar vond het toch teveel geld voor een gimmick én te weinig liedjes. Ook vond ik er te weinig echt goede melodieuze liedjes op staan. Die tweede Speeldoos heb ik nog niet gedraaid. Jouw recensie maakt in ieder geval nieuwsgierig, Nathanael. Mooi verhaal!

    • Ik vind die stem van Roos ook echt vreselijk….maar om dan Victoria Williams (heb ik ook niets mee) of Joanna Newsom (geweldig en compleet andere stem) erbij te halen snap ik niet helemaal.

      • Alle drie atypische stemmen met een min of meer ‘kraai-gehalte’, niets meer en niets minder…

      • Kijk, ik ga een Papoea ook niet leren om zeehondenvlees te eten. Ik staak mijn pogingen om een overeenkomst te schetsen tussen deze zingende dames. Als je het niet wilt zien of horen, ook prima.
        En wat ik goed vind aan Roos? Haar absurde, soms wat ongemakkelijke teksten en daarnaast haar wat lijzige naïeve stem. Ja, daar heb ik wel wat mee. Raar hè? 😉

  4. De tweede Speeldoos heb ik aangeslingerd en ik moet zeggen: het zijn inderdaad een zestal fijne liedjes. Dat eerste nummer doet mij trouwens op één of andere wijze denken aan eminent grise Drs. P, één van mijn helden!

  5. Pingback: Recensie: Torre Florim & Roos Rebergen – De Tweede Speeldoos | De Nater

Reacties zijn gesloten.