recensie: Charles Bradley – victim of love

charles bradley victim of loveJames Brown is niet dood. Hij heet tegenwoordig alleen Charles Bradley. Misschien doet deze typering de 64-jarige (!) uit Brooklyn afkomstige soulzanger tekort, misschien is het een geuzennaam. In elk geval is hij een van de weinigen die de grote Godfather daadwerkelijk benaderen. Het verhaal van Bradley is ook soul tot op het bot: opgegroeid in een kansarme achterbuurt, jarenlang leven als zwerver, een hele reeks perspectiefloze baantjes, James Brown imiteren, compleet met een pruik en al, en dan ineens opgepikt worden door Daptone, debuutplaat in 2011 en de wereld ligt aan je voeten.

Pas heb ik de LP Hell van James Brown weer eens beluisterd, en ik dacht toen ook weer: wat past soul toch eigenlijk goed bij een flinke dosis misery. Crisis (of het nu persoonlijk is of maatschappelijk) brengt toch vaak de mooiste muziek voort. Wat dat betreft zit het in onze tijd wel snor: ik heb het gevoel dat er de komende jaren veel prachtige muziek gemaakt gaat worden (als u begrijpt wat ik bedoel). Met Charles Bradley kunnen we hier al een geweldig voerproefje op nemen.

Charles-BradleyDe band (Menahan Street Band) swingt alvast heerlijk de pan uit. Strictly Reserverd For You, de albumopener, is nog een beetje een tamme soulsong (hoewel die stem je meteen bij de strot grijpt), maar in You Put The Flame On It gaan we pas goed los: heerlijke baslijn, een blik koper wordt opengetrokken en een klassiek soul koortje omlijsten de doorleefde soulstrot van Bradley. Let Love Stand A Chance is een ballad met zwierende blazers, een orgeltje en jazzy gitaarwerk. En dan het titelnummer: muzikaal klinkt het aanvankelijk bijna belegen met akoestisch gitaar en 60’s koortje. Maar wat een emotie legt Bradley hier in zijn stem, met hier en daar zo’n onweerstaanbare snik en dan over het midden: die brul, this is deep soul man!

In Love Bug Blues komt de dwarsfluit weer eens om de hoek kijken; wat is dat instrument toch helemaal soul. Dusty Blue is een heerlijke instrumental. Confusion begint met wat psychedelisch aandoende stemsamples (door effect gehaald), waarna een ongelofelijk funky soulbeat ingezet wordt; ik denk maar één ding: dit wil ik live meemaken! Where Do We Go From Here is een rauw bluesy nummer met een dot psychedelica. Crying In The Chapel is ook weer zo’n geweldige soulballad, lekker staccato aangeblazen door het koper voor de nodige pit. In Hurricane funkt het er weer lekker op los. Het album sluit af met het aangrijpende Through The Storm, een hartstochtelijke oproep om negatieve ervaringen uit het verleden achter je te laten. En als een man als Charles Bradley je zo’n advies geeft dan zou ik het maar ter harte nemen.

Deze week was de docu Soul Of America (over het leven van Bradley) te zien bij het Uur van de Wolf.

Advertenties

7 gedachtes over “recensie: Charles Bradley – victim of love

    • Dat lijkt me een kwestie van smaak. Het vorige album is meer `traditionele’ soul, hier wordt iets meer ge-experimenteerd. ik vind beide geweldig en over het nieuwe album wordt ik steeds enthousiaster. maar ik zou ze beide graag in mijn collectie willen hebben (op vinyl uiteraard).
      In elk geval doen Bradley en zijn Menahan Street Band gewoon lekker waar ze zin in hebben en trekken ze zich schijnbaar weinig aan van de hooggespannen verwachtingen. dat mag ik wel.
      De man begint een beetje een hype te worden (inderdaad: ook al in dat vermaledijde programma met die gladde presentator), maar wat maakt het uit: hij is gewoon rete-goed!

      • mijn ‘vind ik’ gaf al aan dat dit mijn smaak betrof 🙂

        ik was in 2011 gewoon diep onder de indruk en nu iets minder:
        De 62-jarige Bradley heeft een turbulent leven achter de rug, dat van zwerver tot kok in een kliniek voor geesteszieken. Hoogtepunt in zijn leven is een optreden van James Brown in 1962. Eindelijk na jaren heeft hij de kans zelf een plaat te maken, waarbij zijn grote voorbeeld nooit heel ver weg is. Alleen zal het niemand verbazen dat hij een zwaar doorleefde, gemeende stem heeft en geen “sex-machine” allures. Veel mensen die ik dit laat horen zijn net als ik meteen verkocht en merken dikwijls op dat het “waarschijnlijk wel heel oud is”. Ook de uitstekende begeleiding van de Menahan Street Band, die overigens veelvuldig citeert uit James Brown werk (luister maar eens naar “How Long”), mag er wezen. Dit is soul zoals het hoort te zijn. Nostalgisch, doorleefd, confronterend en van een ongepolijste pracht.

        maar inderdaad, hij is rete-goed en echt!

  1. ´Dit wil ik live meemaken´. Mag ik u er op wijzen dat meneer Bradley op NSJ staat? Net als Calexico, Santana, Sting, Kendrick Lamar, Avisha Cohen, Ben Harper, Anthony Hamilton, etc…

    • haha, het begint er toch steeds meer op te lijken dat ik daar echt een keer naartoe moet. het optreden van Bradley in Amsterdam pas ook al gemist…

Reacties zijn gesloten.