recensie: The Terror by The Flaming Lips

theflaminglips-theterrorThe Flaming Lips is onbetwistbaar een van de meest interesante en ook onvoorspelbare bands sinds het begin van dit millenium.
In 1999 maakten ze met The Soft Bulletin nog een toonaangevend indiepop album met pakkende songs en een productie die hele volksstammen indiebandjes heeft geïnspireerd.
Vervolgens gingen ze met het conceptalbum Yoshimi Battles the Pink Robots weer terug naar hun experimentele/psychedelische roots en daarna kon ik ze vaak niet erg meer volgen. Daarbij deden ze bizarre dingen, zoals muziek uitbrengen op een USB-stick in een schedel of een 6 uur durende song opnemen.

De titel van hun nieuwste worp, The Terror, deed mij dan ook het ergste vrezen voor mijn trommelvliezen. flaming_lipsEchter: niets is minder waar. Met The Terror komt de band voor mij weer binnen aangename geluidsregionen, wellicht mede door de duidelijke krautrock-invloeden op dit album. Het is allemaal een stuk minder techy, minder moeilijk. Meeslepend en broeierig zou ik het willen typeren. Niet makkelijk, vergis je niet, je moet wel een geoefende luisteraar zijn om dit op waarde te kunnen schatten. Maar als je je ervoor open kunt stellen nemen de Lips je mee op een wonderlijke melancholische trip, waarbij You Lust voor mij het hoogtepunt vormt.

release: 16-04-2013 (Warner Bros)

Advertenties

14 gedachtes over “recensie: The Terror by The Flaming Lips

  1. Ah, dit is nou zo’n album waar ik naar uit heb gezien! Sowieso is het deze week prijs met ook nog het verschijnen van nieuwe prachtige albums van Cold War Kids en British Sea Power.
    Ik heb ‘Terror’ nog niet beluisterd, maar het titelnummer klinkt intrigerend!
    Ik was ze trouwens niet kwijt hoor. Hun vorige ‘normale’ album ‘Embryonic’ was wel chaotisch, maar helemaal niet slecht…

  2. ik zeg ook niet dat het slecht was wat ze de laatste jaren deden, maar wel dat het mij minder aansprak. ik heb sowieso meestal meer met `gevoelsmuziek’ dan met muziek die technisch goed in elkaar zit (Radiohead en Sufjan Stevens uitgezonderd)

    • Ik houd wel van allebei de soorten muziek…
      Maar goed, back on Terror: ik heb het album nu eenmaal beluisterd. Het is zeker boeiend, maar ook wat onbestemd. Die Krautrock-invloeden hoor ik zeker. De sfeer is behoorlijk duister – schijnt ook te maken te hebben met de drugsverslaving van bandlid Steven Drozd, die aan de thematische basis van dit album ten grondslag ligt. Wat ik wel mis, zijn de mooie liedjes, waar ze voorheen in grossierden. Op ‘Embryonic’ kwam je er nog een paar tegen, maar hier zijn ze echt spoorloos om plaatsgemaakt te hebben voor soundscapes. Het lijkt verdikkeme Radiohoofd wel!

      • toch vaker luisteren Kees, het is een groeialbum. en de vergelijking met Radiohead slaag nergens op, ik hoor het verband totaal niet.

      • Zucht… Die hypersensititiveit als het over Radiohoofd gaat, begint intussen megalomaan te worden hier… Goed, ter verduidelijking: het ging mij niet om de inhoudelijke overeenkomst, in muziekstijl, maar wel op de verschuiving van het liedje naar de randverschijnselen om het liedje: soundscapes, sfeer, ritme, enz. Zo duidelijk?

      • alleen al die opmerking: `…verschuiving van het liedje naar de randverschijnselen om het liedje…’. zou je liedje niet met een hoofdletter L schrijven, Kees? Of nee, doe gewoon alleen KAPITALEN… 😮

  3. Je bent weer duidelijk terug, Kees. Genieten dit. Ik zal dit ook eens beluisteren om er vervolgens een ongezouten mening over te geven.

    • Vasten heeft ook iets met ‘vasthoudendheid’ te maken, is mij ooit wel eens geleerd 🙂

  4. Dit klinkt wel bijzonder! Het doet me ver weg ook wat denken aan Boards of Canada en Caribou.

Reacties zijn gesloten.