recensie: Moddi – Set the House on Fire

moddi_set_the_house_on_fireMy god where have you gone?
I’ve been looking for you everywhere but find myself alone
through woods and fields, churches and halls
(…)
my god what have I done?
I didn’t choose to turn into this creature I’ve become

(Uit: The Architect)

Soms vind ik mijn luistergedrag wat confronterend. Op muziekgebied lijk ik wel te leven van andermans ellende. In het donkerste deel van de zangers ziel voel ik me uitstekend thuis. Hoe komt dit toch, vraag je je af?

De muziek van Moddi is ook bepaald niet vrolijk. De nieuwste plaat Set the House on Fire werd mij aangeraden met de woorden ‘heerlijk treurig’. Genoeg om mij nieuwsgierig te maken. De omschrijving klopt, kan ik mededelen.

Het eerste liedje, het korte Heim (met een Noorse tekst, vermoed ik) zet al meteen de toon. Ergens moet ik bij het luisteren hiervan aan het begin van de laatste Perfum Genius-plaat denken. Hierna volgt House by the Sea, dat klinkt als een prettig folkliedje waar verlangen maar ook hoop in te horen is:

‘cause behind everything that I do
I just want to forget, want to carry this through
fill my lungs with the sweet summer air
in my heart in my mind I am already there

Hierna wordt de plaat zwaarder van toon. Een rode draad door het album lijkt het thema van een ‘thuis’ te zijn. Dit is duidelijk door de titel van de plaat, de titel van het eerste lied (‘Heim’), het verlangen naar het huis bij de zee, God die als de afwezige architect bezongen wordt.

De muziek van Moddi doet ergens denken wordt vaak vergeleken Damien Rice, maar naar mijn mening is het geluid van Moddi specialer. De felle zang heeft soms wat weg van Case Mayfield. In alle pijn klinkt de muziek vaak wat gladjes en fijn. Alles komt op  het juiste moment: de piano, de strijkers of de tegenstem. De muziek wordt zo een warme deken bij het ondergaan van de kou in het leven van zanger Pål Moddi Knutsen. Maar ach, misschien hoort dat ergens ook wel bij wat treurige muziek: het feit dat er van ellende nog muziek te maken valt, is al troost op zich. Bij mij is het resultaat van dit ‘gladde’ wel dat de eerste luisterbeurt van deze plaat zo indrukwekkend was dat het daarna alleen nog maar kon wennen. Dit in tegenstelling tot veel andere muziek, die altijd even moet rijpen.

Het hoogtepunt van het album, het dramatische zeven minuten durende One Minute More, loopt over in Heim igjen, een herhaling van het eerste liedje. De afsluiter Northern Line is het einde van een persoonlijke zoektocht. Het huis gaat in de fik:

The ink wouldn’t dry and the snow didn’t melt
so I set the house on fire to explain how I felt
‘cause all that I am is only things that will be
afraid to let go, afraid to move on, afraid to be free
now I gather all the things I left behind
I’m still here fast asleep on the northern line

Set the House on Fire is één van het indrukwekkendste van wat ik dit jaar heb horen verschijnen en is nu nog te beluisteren op de Luisterpaal.

Advertisements

3 gedachtes over “recensie: Moddi – Set the House on Fire

  1. een lekker plaatje Daan, dat is het zeker. ik heb hem ook al een aantal keer gedraaid. moet er wel voor in de stemming zijn, want die stem trek ik niet altijd; doet me teveel aan James Morrison, James Blunt en andere mode-singersongwriters denken: geforceerde pathetiek. bij mij doet dat afbreuk aan de inhoud, maakt dat het minder authentiek klinkt.

    • Misschien heb ik te weinig mode-singersongwriters gehoord dan. 😉 Vond z’n stemgeluid wel aansprekend. Spijtig dat dat voor jou het geheel wat verpest.

Reacties zijn gesloten.