recensie: Devendra Banhart – mala

malaBanhart is terug bij een klein label, heeft daarmee wellicht de druk om aan bepaalde verwachtingen te voldoen van zich af geschud. In elk geval klinkt hij op Mala weer als de eigenwijze singer/songwriter die hij is, hoewel het album eigenlijk behoorlijk pop-achtig klinkt, zeker in vergelijking met zijn freak-folk werk.

Het album wordt stemmig geopend met Golden Girls, een kort intro, waarna meteen een van de mooiste liedjes van het album volgt: Daniel, over de pijnlijkheid van vervagende herinneringen. Het liedje roept meteen ook bij mij pijnlijke herinneringen op, en wel aan Elliott Smith, die andere singer/songwriter die veel te jong het leven liet.
Dan Für Hildegard Von Bingen, het liedje dat al eerder naar buiten kwam, over de Benedictijnse abdis uit de 12e eeuw, de oudst bekende naam van een klassiek componist, die in de wereld van Banhart het klooster verlaat om VJ te worden in een club in het centrum van de stad. Tja, voorspelbaarheid is al nooit Banhart’s sterkste kant geweest.

devendra-banhartNever Seen Such Good Things is ook een van mijn favorieten. De tekst is wederom van een ongekend opbeurend karakter: `Never seen such good things….go so wrong’. Vervolgens schakelt Banhart (die in Venezuela opgroeide) over op het Spaans in Mi Negrita. Banhart kan zich naar eigen zeggen in deze taal nog beter uiten (het ligt dichter bij zijn gevoel). Ook in de titeltrack (een kort intermezzo grijpt Banhart terug op het Spaans).
Your Fine Petting Duck is een soort anti-valentijnsliedje, waar Banhart en zijn verloofde Ana Kras de rol van twee ex-geliefden spelen; onderkoelde humor. Het liedje ontaardt in een soort electropop waar beiden ook nog eens in het Duits gaan zingen. Hilarisch gewoon. Ook in Christobal Risquez komt het electrogevoel terug. Banhart lijkt niet te weten wat hij met de liefde aanmoet: `All of the sweet things that you say to me; tonight, i love you, and tomorrow we’ll see’.
The Ballad Of Keenan Milton is een lieflijke instrumental op akoestisch gitaar. In Hatchet Wood probeert Banhart voor Zappa te spelen, en dat doet hij best verdienstelijk, al valt het liedje wel een beetje uit de toon. Het lome Won’t You Come Home bevat weer zo’n typische Banhart tekst:

`Won’t you come home, i surrender; I miss my sweet bag of bones, drunk and tender; why don’t you want to stay here, suspended; in the dead arms of a year that has ended?’

Ook het laatste liedje, Taurobolium, is weer een confessional. Het is duidelijk: ook Banhart heeft een neiging tot het kwaad. Hij lijkt hier in te zwelgen, tot aan het eind ineens als een soort gebed:

`Keep me from the evil’

En dan is het ook meteen afgelopen.

release: 12-03-2013 (Nonesuch)

Advertisements

16 gedachtes over “recensie: Devendra Banhart – mala

  1. Heb de naam nou inmiddels al heel vaak gehoord. Dus ik ga het binnenkort toch eens beluisteren. 🙂

  2. Banhart is weg op Warner zelf ja, maar Nonesuch is onder de vleugels daarvan ook een megalabel. Door de jaren heen hebben ze bij Warner alleen bepaalde genres aan alle gekochte labels geplakt.

    Daan, ik zou met ouder werk beginnen…meer uit de beginperiode, al is dit ook wel een makkelijke instapplaat. Maar in den beginne is hij echt nog een lekkere dwarse freakfolker met intensere muziek. Hij heeft jaren als zwerver geleefd en brengt dan ook zijn meest getergde werk uit, hoewel hij ook altijd heel veel humor brengt. Hij heeft dan ook jarenlang een releatie met één van de CocoRosie zusjes…Ik ben afgehaakt bij Cripple Crow (2005) en ben nog niet overtuigd dat ik weer in moet stappen….

  3. Rejoicing In The Hands en Smokey Rolls Down Thunder Canyon zijn in mijn bezit en zijn mooie albums, vooral Rejoicing is volgens mij bejubeld indertijd.
    En wat betreft dat freakfolk, dat valt reuze mee hoor. Devendra wordt gezien als een van de grondleggers van het genre, hoewel hij ook weer niet de eerste was, maar er zijn er die veel freakier zijn dan hij. Hij doet af en toe wat gekke dingetjes, maar ook hele mooie liedjes.

Reacties zijn gesloten.