3 keer “File under Techno”

3 keer “File under Techno”

De laastste weken zijn er een aantal interessante releases geweest die ik allemaal min of meer onder het kopje techno kan plaatsen. Electronisch is te algemeen, pure 4 to the floor techno is te specifiek. Vandaar mijn benaming File under Techno.

Benjamin Damage – Heliosphere (50 weapons)heliosphere

Welschman Benjamin O’Shea , de man achter Benjamin Damage,  is tot op heden vooral bekend van zijn producties met anderen, dit is zijn eerste solo-album. Voor mij persoonlijk een indrukwekkend “debuut”. Opener Laika legt een Burial-eske sfeer neer gecombineerd met een repetieve minimal beat die je meeneemt door het desolate geluidslandschap. De tweede track 010x is een houssy technotrack die (ook al zit het goed in elkaar) mij niet echt raakt. Delerium Tremens, waarschijnlijk geproduceerd onder het genot van een heerlijk Belgisch biertje, is een kraker die het ongetwijfeld goed zal doen in combinatie met rookmachine en stroboscoop, een vette dansvloerplaat dus. Together opent met een prachtige string en een beetje een foute new-age-stem. De track bouwt heerlijk op met beats en mooie geluiden, meer moet dat niet zijn. Spirals en End Days tappen wat meer uit het IDM vaatje, Spirals op een wat grillige manier met disonanten en geflipte percussie, End Days is melodieuzer met een licht overstuurde melodie waar de melancholie van afdruipt. Lightyear is dan weer een ingehouden technotrack die zowel in de huiskamer/auto/trein als op de dansvloer tot zijn recht kan komen. Swarm (eerder als single uitgekomen) is weer een overvalst pompende donkere dansvloerplaat. Afsluiter Heliopause is een ambienttrack om bij af te koelen.

Oliver Deutschmann – Out of the Dark  (Vidab)

oliver-deutschmann-out-of-the-dark-electronic-beats-220x209De tweede plaat in deze bespreking is van de Berlijnse producer Oliver Deutschmann; opnieuw oerdegelijke techno met een zeer duidelijke knipoog naar Detroit. Opener van het album brengt ons met zijn brede gefilterde stringsounds direct in de juiste space-stemming voor de rest van het album. Track 2 Juno is een hoekige nerveuze technotrack, niet echt mijn ding maar toch wel lekker. New World Order is een Detroit technotrack met papieren, alle sounds zijn aanwezig, inclusief de epische space-stemsample. Sadness opent met heerlijke diepe synth-minimale-beats en de plaat kabbelt lekker met subtiele effecten en een gefilterde basmelodie in de achtergrond verder, zo mag dat van mij 20 minuten duren. Siem Reap is een minimale, meer percussieve technotrack die over de hele lijn een soort ingehouden spanning blijft hebben: wachten op een climax die niet komt. Tiefe is dan weer een typische Detroit technotrack waarin de percussie (toms, rimshots, snare drum etc.), een grotere rol speelt dan de 4/4 basdrum en offbeat hithats die de meeste techno toch domineren. Space Dessert is met meer dan 10 minuten op de teller wel iets te lang naar mijn zin. Op darkness falls hoor ik net als bij New world order Detroit geluiden alla Red Planet voorbij komen, deze keer wel een stuk minimaler. De twee laatste tracks Love en They Bleed Glitter zijn beide wat nerveuzer met chaotische percussie en onrustige melodie lijnen. Al met al is dit een meer dan gemiddeld album waar ik nog regelmatig naar zal luisteren.

Andy Stott – Luxury Problems (Modern Love)luxury problems

Net als de twee bovengenoemde heren is ook Andy Stott voor mij een nieuwe naam (ben met mijn techno-kennis een beetje in de eind jaren 90 blijven hangen).

Met zekerheid kan ik wel al zeggen dat dit het meest eigenzinnige album van de 3 is. Opener Numb zet met zijn hypnotisch verknipte vrouwenstem(men) en slepende machinale beat de toon voor het album: geen hapklare brok maar het heeft iets.  De stem op 5 van de 8 tracks is van Alison Skidmor, Stott zijn oude pianolerares. Lost en Found tapt met een in galm verzonken klassiek aandoende zangmelodie en rauwe monotone beats uit het zelfde vaatje, maar dan net anders. De stem-samples zijn is Sleepless ook nog aanwezig, zij het veel minder duidelijk; pompende beats en nerveuze hermetische dubsound geven voor mij het slapeloze nachtgevoel treffend weer. Hatch the Plan opent net als Benjamin Damage met een wijdse Burial-eske sound inclusief vuile baslijn en hoekige “onaffe” beats. Hierover strooit Stott deels verknipte, deels repetieve zanglijnen, ongemakkeijk maar toch fijn. Expecting opent met galm overladen en overstuurd, maar langzaamaan ebt de galm wat weg en komt er een logge bezwerende beat die de loop een soort mantra- gevoel geeft. Haast onmerkbaar komt er een soort warmte in de track door een gemangelde melodie. Titeltrack Luxury Problems bouwt ook weer een zompig, zelfs lichtjes funky sfeertje, met veel galm repetitieve beats, maar in deze track zijn er zo hier en daar cleane sounds te horen (uiteraard wel met veel galm) en dat geeft een heel fris en onverwacht effect. Up the box is een soort percusieve

lawine die opbouwt in intensiteit tot op bijna drie minuten een verrassing. Afsluiter Leaving opent met  gelaagde vrouwenstemmen, weer veel galm maar cleaner dan ervoor fijn synthbaslijntje erbij meer moet dat niet zijn…. Dit album is een groeidiamantje…. even doorbijten en het loont de moeite.

10 gedachtes over “3 keer “File under Techno”

  1. Dank Theiz voor een mooi techno-trio. vooral de laatste spreekt me aan, omdat het wat aparter is.
    Het lijkt er trouwens op of covers met verschuivende gezichten sinds James Blake in de mode zijn ofzo…

  2. Nou Theiz, je voert ons weer op degelijke wijze in, in de huidige techno. Ik zal er binnenkort eens voor gaan zitten – of moet ik juist mijn eigen dansvloertje op?😉 – en dan hoor je mijn bevindingen nog…

    • Muziek intussen beluisterd hier. Nou, je geeft een mooi staalkaartje van de huidige techno. Eigenlijk spreken ze me alle drie wel aan. Zeker, de laatste is het meest apart en met die stemsamples is vaak erg mooi gedaan. Maar Oliver Deutschmann spreekt mij ook erg aan en doet me een beetje denken aan Gas (hoewel het geluid daar wel duisterder en gelaagder is).

Reacties zijn gesloten.