albumpresentatie: Wolf In Loveland (de Unie, Rotterdam)

Piepjong zijn ze nog, de jongens en meisjes van Wolf In Loveland. Bandleider/songwriter Jan Minnaard is net twintig, maar samen met Bas van Holt en Tim van den Burg (gitaar), Ruben Trouborst (bas), Stijn Deschuymer (drums), Merel Moelker en Janine van Osta (backing vocals) hebben ze reeds de Zeeuwse Belofte en de Grote Prijs van Zuid-Holland op hun naam staan. 3voor12 riep hen vorig jaar uit tot Hollandse Nieuwe.

De albumpresentatie

Wolf in Loveland 14 maart 2013003 Peter van GrevengoedEn nu is daar het selftitled debuutalbum (ik noem het debuutalbum, maar Jan bracht zelf eerder al in eigen beheer Homegrown uit onder dezelfde naam). Minnaard is ondertussen naar Rotterdam verhuisd en dus vind de albumpresentatie plaats in Café De Unie. Ik was uitgenodigd om te komen kijken en ging er eigenlijk vrij onvoorbereid heen. Ik had wel eens gehoord van de groep, maar nog nooit iets van hun muziek gehoord, of het moet dat ene nummer geweest zijn. De kennismaking bleek een aangename verrassing. Voorafgaand aan het optreden van WiL deed Mark Lotterman een aantal akoestische liedjes. Mark is zeker ook een aanrader met zijn americana-blues, maar dat is een ander verhaal. Wolf In Loveland speelde in de afgeladen concertzaal van de Unie – de mensen stonden tot bovenaan de hellingbaan op elkaar gepakt en zelfs nog in de gang – integraal het album (zij het niet helemaal in de zelfde volgorde).

Wolf in Loveland 14 maart 2013011 Peter van Grevengoed Na een voorzichtige start kwam de groep al snel op gang, het enthousiasme van de jongelui was voelbaar en de muziek stond als een huis. Waar de liedjes op het album vooral heel evenwichtige en subtiele luisterliedjes zijn, komt er live een hoop meer energie bij. Er wordt zeer strak gespeeld en de meerstemmige vocalen zijn een handelsmerk. Ze ondersteunen de imho op zichzelf niet erg bijzondere stem van Jan en geven de muziek extra body. Hoewel dus met een forse dosis power gebracht, blijft het allemaal wel heel beheerst, behalve wanneer bij de Reprise van Warriors Of A Higher Love (live i.t.t. op het album direct erachter gespeeld). Tot dan toe is de zaal overwegend stil aan het luisteren, maar op dat moment barst er iets los bij zowel de band als het publiek. Het is ook letterlijk te zien als de artiesten zich even laten gaan: een lossere houding, meer beweging. Ik zie dit maar als een voorproefje van wat gaat komen als deze jongelui nog verder groeien naar een volwassen podiumpresentatie. Het is duidelijk: deze jongens hebben ambitie en ze gaan er helemaal voor.

Het album

CoverOpener Nothing At All laat direct horen wat voor band WiL is: singer/songwriter gebaseerde folkpop. Nothing At All luidt opgelaten de lente in met zijn haast naïeve onbezorgdheid. Aan zelfvertrouwen en levenslust geen gebrek, zo lijkt het, ook in On The Road straalt dit eraf: er is niemand zoals ik en ik ben zo vrij als een vogeltje. Tattoos & Tattoos #2 zijn een songduo, waarbij #2 (slechts akoestisch gitaar en Jan’s stem) terugblikt op de relatie die een jaar eerder in #1 nog vers was. Ik heb nu vier liedjes gehoord en één ding is me al duidelijk: Jan Minnaard is een getalenteerd songwriter die de gave bezit om over heel dagelijkse dingetjes op gevoelige wijze een prachtige tekst te schrijven. Het zesde (gedragen) liedje, When The Wind Comes, over afscheid nemen, afsluiten en opnieuw beginnen, is daar ook een goed voorbeeld van.

Terug naar Truth Be Told; begeleid door o.a. banjo en handgeklap is dit een echt folkliedje, desperate tekst incluis. Warriors Of A Higher Love is een zorgvuldig opgebouwd nummer met een prachtige tekst (`And on the throne there sits a queen and oh the queen she falls in love with me. Can I can I can I at least ask her to come with me under the redwood trees, until the sun drowns in the sea to shed its light on a different point of view’). Live werd dit dus meteen gevolgd door Reprise, het enige heftige (instrumentale) nummer op het repertoire. Op het album staat Every Corner, Every Bend hier nog tussen, een stemmig liedje op basis van akoestisch gitaar, waar vooral de stem van Janine (ook verantwoordelijk voor de background vocals bij Broeder Dieleman) ineens prachtig naar voren komt. Merel’s stem harmonieert mooi, maar die van Janine `wringt’ meer en dat voegt spanning toe.

Wolf-In-LovelandOther Side/Neon Lights is een indrukwekkend afscheidslied. Ik vind dit lied een illustratie van de enorme groei die de band heeft doorgemaakt. Het is geen uptempo liedje met kekke hooks of vlotte melodietjes, het duurt bijna 10 minuten en toch: het verveelt geen moment, integendeel: het is een van de sterkste nummers op het album. Dat getuigt m.i. van vakmanschap en volwassenheid.
Het album sluit af met het hoopvolle Fold It Out.

Wolven en liefde

Bij het concert ben ik iets eerder weggegaan om nog even een praatje te maken met manager Vincent Klinkenberg (Elevate Events). Het is mooi om te zien dat er nog steeds mensen zijn zoals hij (en bijv. Cedric Muyres van Snowstar) die hart hebben voor goede muziek en zorgvuldig omgaan met hun bandjes, ze niet direct voor de wolven gooien maar ze koesteren en met liefde grootbrengen. Dat de Wolves in Loveland groot kunnen worden dat staat vast, en wanneer dat gebeurd zal dat voor een belangrijk deel te danken zijn aan mensen zoals hij.

live foto’s: Peter Grevengoed (meer foto’s bij 3voor12)

Advertenties

Een gedachte over “albumpresentatie: Wolf In Loveland (de Unie, Rotterdam)

  1. Pingback: nouvelle mousique de Pays-Bas | mousique.nl

Reacties zijn gesloten.