recensie: Depeche Mode – delta machine

Depeche-Mode-Delta-MachineDepeche Mode is een monument geworden. En monumenten verrassen nu eenmaal nooit echt meer. Ook hun nieuwe album Delta Machine (hun 13e album in 32 jaar) doet dat niet echt. Er valt zelfs het een en ander op af te dingen. Om te beginnen: de eerste single Heaven is een ongelukkige en onlogische keus. Het nummer is een aangenaam rustpunt op een album vol met rauwe electro, maar op zichzelf is het geen al te sterk nummer, hoewel het wel een prettige (thuiskomst)sfeer ademt. Ten tweede: veel liedjes hebben een wat eendimensionale structuur, er wordt relatief weinig gebruik gemaakt van refreinen en bruggetjes. Hierdoor lijkt het alsof de band zich er qua songwriting soms net iets te makkelijk van af heeft gemaakt, het komt wat routineus over.

depechemode 2Desondanks worden de hier en daar wat zwakkere songstructuren ruimschoots gecompenseerd door de band die klinkt als een machine die de songs moeiteloos voortstuwt, zodat het album is afgelopen voor je het weet. Het album is in elk geval stukken beter dan voorganger Sounds Of The Universe.

Qua sfeer sluit het album meer aan bij Playing The Angel, hoewel de sound op Delta Machine killer en ruwer is. Delta Machine roept net als PTA af en toe de aangename sfeer van het vroegere DM op. Sterke songs op het album zijn opener Welcome To My World (een nieuwe DM klassieker), Secret To The End (onderkoeld en sfeervol), My Little Universe (een atypisch en wat experimenteel nummer), Broken (waarom is dit niet de eerste single geworden???), The Child Inside (atmosferische ballad), Should Be Higher (geen DM en toch DM), Alone (nog meer hitpotentie!).

release: 22-03-2013 (Columbia Records)

Advertenties

10 gedachtes over “recensie: Depeche Mode – delta machine

  1. Hmm, ik heb de cd besteld maar nog niet in huis dus ik wacht het nog even rustig af. Al die luisterdingessen verpesten ook een hoop aan het geluid.

    Je recensie roept wel vragen op.

    er wordt relatief weinig gebruik gemaakt van refreinen en bruggetjes. Hierdoor lijkt het alsof de band zich er qua songwriting soms net iets te makkelijk van af heeft gemaakt, het komt wat routineus over.

    JUIST het gebruik van refreinen is routineus en te gemakkelijk. De Residents hebben er een heel album aan gewijd, Commercial Album, waarop enkel korte nummers met 1 couplet en 1 refrein. Dit om aan te geven dat al die bands die hun refreinen wel meer dan 3, 4 keer herhalen zo vervelend is.

    Het album is in elk geval stukken beter dan voorganger Sounds Of The Universe
    Nog beter? Zo, dan zie ik helemaal uit naar die nieuwe 😉

    de aangename sfeer van het vroegere DM op
    Waar doel je dan op? DM heeft nogal wat fases doorlopen. In het begin met Vince Clarke is het nog synth-pop wat de klok slaat. Daarna krijg je vanaf Some Great Reward een wat langere donkere periode met meer wave. In 1995 stap Alan Wilder op, hetgeen weer meer rock in de groep brengt. Dan kickt Gahan af en klinkt hij melancholischer dan ooit, maar is het geluid ook weer gewijzigd. Ik neem aan dat je doelt op de periode met Music For The Masses en Violator?

  2. Hier ook iemand die even rustig afwacht…
    Ik vond Sounds Of The Universe ook niet zo slecht hoor… Maar goed, Playing The Angel vond ik nog net een stukkie beter. Ik heb trouwens wel iets met al die verschillende fases, zoals JW die benoemt. DM is inderdaad een monument. De hoes vind ik trouwens wel super lelijk. Dat deden ze in eerdere fasen beter!

  3. JW, het is een korte recensie, eerlijk gezegd een beetje snel geschreven, vergeef me enige onzorgvuldigheid.
    MFTM en Violator (overigens een van mijn favorieten) behoren tegenwoordig ook bij de `vroegere’ DM, daar komt het inderdaad aardig bij in de buurt. De eerste albums heb ik allemaal op LP maar daar is de sound nog meer synthpop/wave-achtig (wat ik overigens wel geweldig vind). zoals je al begrepen hebt ben ik dus helemaal niet weg van SOTU, maar smaken verschillen he.
    Wat betreft die songstructuren ben ik het met je eens dat bruggetjes en (zeker) refreinen niet persé een garantie voor goede muziek zijn, integendeel: veel muziek waar ik tegenwoordig naar luister ontbeert dat ook. Maar DM is toch een commerciële band die het van compacte liedjes moet hebben en dan verwacht je wel dat daar wat aandacht aan gegeven wordt. Soms pakt het goed uit hoor, maar soms vind ik het ook weer te gemakkelijk. Maar zoals gezegd, de band klinkt als een geoliede machine en voor mij als DM liefhebber blijft er genoeg te genieten. Het album is geen meestwerk maar spreekt mij wel weer echt aan itt de voorganger.

  4. overigens vind ik het nieuwe album van John Grant, die nu een beetje in dezelfde vijver vist, stukken spannender dan dit. maar dat komt ook door het verrassingseffect. Als DM nu ineens jaren `70 zwijmelliedjes met akoestisch gitaar ging maken was ik ook meer verrast geweest. Maar ik ben toch stiekem wel blij dat ze dat niet gedaan hebben 🙂

    • ik vind die John Grant ook verrassend, maar ook wel heel duidelijk een popplaat. Dat ook zeker door die dekselse GusGus figuur. DM en JG hebben een mager deelgebied, waar vind ik vooral de melancholie overlapt.

      Ik denk trouwens dat DM die hoes expres zo lelijk heeft gemaakt….maar daarvoor zou ik de teksten beter moeten doorspitten

      Een quote uit Engeland (van het label denk ik haast): Groundbreaking, chart-topping electronic legends Depeche Mode return in April 2009 with their most dazzling and diverse album in decades. Sounds Of The Universe finds Martin Gore, Dave Gahan and Andy “Fletch” Fletcher back at the top of their game after almost 30 years together. Eclectic and energised, they sound like a band reborn…overdrijven is ook een vak 🙂

      • Metataal. in gewoon Nederlands is dat:
        “Depeche Mode, ooit toonaangevend in de electropop, komt bijna 30 jaar later met een vlees noch vis album; richtingloos en klungelig, alsof het een verloren gewaande demo betreft van voor hun debuut…” 😛

Reacties zijn gesloten.