recensie: John Grant – pale green ghosts

pale green ghostsJohn Grant (voormalig zanger bij The Czars) brak in 2010 door met het indrukwekkende soloalbum Queen Of Denmark. Ondersteund door de mannen van Midlake bracht hij breekbare liedjes met een warm 70’s soul gevoel. De man heeft lef, want na dit succes en de bijbehorende hooggespannen verwachtingen betreffende het 2e album slaat hij met Pale Green Ghosts een volslagen andere weg in, namelijk die van de jaren `80 synthesizerpop. Deze keer helpen de IJslandse electro geeks van GusGus hem zijn ideeën te verwezenlijken. Het resultaat is een soort kruising tussen Soft Cell, Depeche Mode, Human League en LCD Soundsystem.

Dat is dus wel even wennen: met het titelnummer, een zeer goed dansbare electropop-groove, geeft Grant meteen zijn visitekaartje af: wie meer van hetzelfde had verwacht, vergeet het maar. Het klinkt allemaal behoorlijk feestelijk, hoewel de teksten dat over het algemeen niet zijn. `Why don’t you love me anymore’, ` They say that I should go outside more and drink lots of water all the time, but that doesn’t seem to be working, cos you still have not come back to me’, ` I am the greatest motherfucker that you’re ever going to meet; from the top of my head to the tips of the toes on my feet’, opbeurend is het allemaal niet.

john grantJohn Grant is altijd erg open over zijn privéleven, in elk geval in zijn teksten. Zo stak hij zijn homoseksualiteit niet onder stoelen of banken en heeft hij onlangs tijdens een optreden bekend gemaakt dat hij HIV-positief is. Ook zijn relatieproblemen met een ex-geliefde zijn een bron van inspiratie, op Queen of Denmark al in enige mate, en op Pale Green Ghosts gaat het er bijna alleen maar over, met als hoogtepunt Why Don’t You Love Me Anymore (met gastvocalen van Sinead O Connor!).

De stem van Grant blijft bijzonder, ik hou van zo’n donkere bariton. Daar is weinig aan veranderd. Ook aan de onderwerpen waarover hij zingt niet. Toch is de sfeer van deze plaat compleet anders. Natuurlijk is dat voor een groot deel toe te schrijven aan de muzikale omlijsting. De lievige 70’s sfeer is verdwenen en daarvoor in de plaats komt een killere en soms zelfs bijtende electro sound. En als ik de foto op de cover zie dan zie ik dat ook terug in Grant’s gezicht: een zekere verbetenheid. Grant wentelt niet meer in de melancholie, hij slaat terug. Naar het leven, zijn ziekte, zijn ex-geliefde, naar de fans (die w.s. iets heel anders hadden verwacht). Van mij krijgt Grant een dikke tien, voor lef, originaliteit en voor het eindresultaat. Want dat is opnieuw indrukwekkend.

release: 11-03-2013 (Bella Union)

Advertenties

10 gedachtes over “recensie: John Grant – pale green ghosts

  1. Mooi omschreven!
    Qua lef vind ik het wel meevallen, omdat hij (voor mij) niet ontoegankelijker is geworden. Wel getuigt dit werk van een zeer creatief en bovenal eigenzinnig brein…Hopelijk vinden ze iets op zijn ziekte, want deze willen we nog even in ons midden houden.

  2. Mooie recensie, Peter.
    En ik ben om! De tuimelaar in mij is opzijgevallen naar de positieve kant. Het was wel bij de tweede beluistering. I.t.t. ‘Queen of Denmark’ dat me direct al bij de lurven had. Ik kende John Grant al van The Czars, van wie hier een paar platen in de kast staan. Ik ben het helemaal met Peter eens: die man heeft echt een prachtige stem.
    Ik moest gewoon even wennen aan die electronica, die ik bij eerste beluistering toch wat obligaat vond klinken. Maar bij nadere beluistering zitten er toch prachtige details in. Neem dat titelnummer. Die strijkers halverwege: dat is gewoon Rachmaninov, evenals de piano op het einde van het slotnummer. Jij noemt de synthpop uit de jaren ’80 als inspiratiebron. Zeker, maar ik ga nog een stap verder terug: ik hoor overduidelijk regelmatig Kraftwerk, bijna letterlijk in bepaalde synthesizerklanken en basale beats.
    Daar komt bij dat er ook nog wel een aantal liedjes opstaan, die veel meer in de lijn van zijn debuut liggen, dus meer dat jaren ’70-geluid herbergen. Alhoewel er dan opeens weer een verdwaalde synth opduikt, die het net weer anders maakt.
    Die eigenzinnigheid spreekt mij ook erg aan. Ik sluit me dan ook helemaal aan bij JW’s wens, dat hij nog tijd krijgt om zulke spannende platen te maken. En de volgende dan ook graag qua thematiek weer anders: want teveel break-up songs gaan ook vervelen… 😉

    Afsluitend: een tien vind ik teveel van het goede, maar een acht geef ik er zeker aan (en wie weet komt er nog een half of heel puntje bij…)

  3. mmm, ik moet hier geloof ik even aan wennen. Een eerste luisterronde doet me nog te weinig, maar jullie enthousiasme werkt aanstekelijk 🙂 Dat wordt nog een ronde.

  4. Pingback: recensie: Young Dreams – between places | mousique.nl

  5. Pingback: jaarlijst 2013 | mousique.nl

Reacties zijn gesloten.