la liste week 11

Peter

Ik bespreek deze week in het kort drie `coveralbums’:

Mark Kozelek: like rats
(Caldo Verde)

Kozelek is een bezig baasje. Vorig jaar bracht hij nog een live-album en een soundtrack uit, en onder de naam Sun Kil Moon het dubbelalbum Among The Leaves. Dit jaar staat al een samenwerking met The Album Leaf op het programma en tussendoor brengt hij nog dit coveralbum uit. Like Rats bevat uiteenlopende covers van ondermeer Bad Brains, Sonny & Cher, Bruno Mars, Kiss, The Descendents, Genesis, Dayglo Abortions, Ted Nugent, Danzig, The Misfits, allen verenigd in de gestripte versies van Kozelek op zijn spaanse gitaar en gelardeerd met zijn dromerige warme stemgeluid. Kozelek murmelt een beetje (zowel qua zang als qua spel), maar ik heb nog nooit zulk lekker gemurmel gehoord, ik kan er maar geen genoeg van krijgen.

Stephan Mathieu & David Sylvian: wandermude
(Samadhisound)

David Sylvian is een van mijn grote muziekhelden. Van Japan heb ik alles op LP, zijn solowerk ook grotendeels en daarnaast nog wat samenwerkingsprojecten (waaronder de twee prachtige albums met Holger Czukay van The Can: Plight & Premonition en Flux & Mutability). In het onderhavige geval is betreft het een bewerking door Mathieu van zijn album Blemish. Mathieu heeft van de songs op dat album vrijwel onherkenbare dark-ambient/drone stukken gemaakt die echter op wonderlijke wijze de sfeer van Blemish goed benaderen. Eigenlijk geen coveralbum dus, maar een vrije interpretatie. Mathieu gaat altijd op een bijzondere manier te werk, zo heeft hij de stukken op dit album allemaal `live’ gesampled/morphed/altered/mixed. Geen eindeloze stapelingen en ingewikkelde nabewerkingen, maar ouderwets vakmanschap. Met een bijzonder mooi resultaat.

Dawn McCarthy & Bonnie `Prince’ Billy: what the brothers sang
(Drag City)

Bonnie & Dawn brengen een eigenzinnig eerbetoon aan The Everly Brothers met dertien puike covers. In plaats van te kiezen voor de grote en bekende hits bevat What The Brothers Sang juist een aantal minder bekende maar niet minder mooie liedjes. Terwijl de zang van Phil en Don altijd harmonieus samenvloeien wringen en schuren de stemmen van Will en Dawn juist op aangename wijze wat tegen elkaar in. Traditioneel klinkt het allemaal wel, doch niet suf. Voor liefhebbers van de betere country-duetten een absolute aanrader!


Kees

as i lay dyingAs I Lay Dying – Awakened (Metal Blade Records)

‘Metaal is goed voor allemaal!’, stelde een oud-redactielid van Mousique eens kort, krachtig en dichterlijk. Ik ben het helemaal met hem eens en daarom haal ik hier de nieuwste worp van As I Lay Dying graag voor het voetlicht. Ik weet wel: verscheidene metalheads halen hun neus op voor de metalcore van deze band. Tot die categorie behoor ik niet. Natuurlijk zou je metalcore tot de ‘fastfood’ onder de metal kunnen rekenen, maar eerlijk gezegd vind ik de Whopper van Burger King ook best lekker…
Daar komt bij dat Awakened het beste in AILD naar boven haalt: een spervuur aan riffs en dubbele bassdrums, fijn gegrunt en mooie clean zang. Bovendien wordt er voorzichtig en gedoseerd wat gestoeid met electronica, zijn er soms Stryper-achtige gitaarsolo’s te horen en klinken er daarentegen ook weer ijselijke screams.
Het album is al uit 2012, maar mijn favoriete Engelse webshop had ‘m in de aanbieding, en dan ook nog eens de luxe versie: verpakt in een prachtig art deco hoesje, met uitgebreide linernotes, twee bonusnummers (die lekker ongepolijst klinken in de stijl van The Chariot) en een bonus dvd. Kortom: met dit metaal vermaak ik me helemaal!

jim james
Jim James – Regions Of Light And Sound Of God
(V2 Records)

Maar liefst vier weken duurde het voordat een andere webshop deze cd in mijn brievenbus wist te krijgen. Door de enthousiaste recensie van Peter alhier én na een eerste beluistering van mijn kant was ik erg enthousiast over dit album geworden. Herbeluistering van de fysieke cd heeft mijn enthousiasme alleen maar vergroot. Daarom voer ik graag nog een nieuw pleidooi voor dit solo-album van de zanger van My Morning Jacket. De eerste reacties hier op Mousique waren spaarzaam. Eigenlijk onbegrijpelijk, want James bezit één van de mooiste stemmen van de indie-rock en dit album staat bol van rijk gearrangeerde liedjes mét inhoud. Aan de nieuwe John Grant moest ik erg wennen – en dat gewenningsproces is nog niet voorbij – maar hier was ik gelijk verkocht: wat een fijnzinnig én spiritueel album is Regions Of Light And Sound Of God!


Advertisements

27 gedachtes over “la liste week 11

  1. Mark Kozelek komt morgen bij mij ook langs. Geweldig album. Echt als je ooit bijvoorbeeld Like Rats van Godflesh hebt gehoord is deze versie hilarisch…en steengoed. Mathieu heb ik ook (besproken), fraai eigenzinnig album. Die met Sylvain Chauveau is ook al zo’n beauty.

    MAAR Dawn McCarthy (de vrouw achter het fantastische Faun Fables) en BPB vind ik echt wel heel erg suf, nee SUF met hoofdletters. Betere country? Echt afschuwelijk belegen, oubollig en overbodig album. Ik ben fan van beide artiesten, maar dit hadden ze nooit moeten doen. Wat een rollatorplaat zeg.

    As I Lay Dying klinkt HEERLIJK…ja ook met hoofdletters. Jim James daarentegen is al net zo vervelend als My Morning Jacket en Dawn McCarthy & BPB. Wat een middelmatig gezever en dan ook eens zo’n vervelende baard. Hij wil een nieuw leven? Prima, ver weg van hier dan ajb! Ksst vort, weg wezen…

    • Zo, die JW is ook WAKKER!! (met hoofdletters).
      Toch wel bijzonder dat AILD door de trechter van zijn scherpe kritiek komt… Het is inderdaad een heerlijke plaat. Ik heb hem nu al twee keer KEIHARD in de auto gedraaid (zonder toehoorders, nou… misschien de mede-weggebruikers) en het was inderdaad HEERLIJK.

      MAAR, Jim James middelmatig gezever. Sorry hoor, ik zou toch echt eens beter luisteren naar die arrangementen van bijvoorbeeld de eerste drie nummers: een wonderlijke mengeling van soul, funk, americana, enz. enz. Helaas kan ik de versie van A New Life bij Jimmy Fallon niet meer terugvinden, want daar trad Jim James samen met The Roots (huisband ook bij Jimmy Fallon) op. Het liedje begon heel klein en groeide uit tot een soort ‘marching band’-achtig nummer.

      Dawn McCarthy en Bonnie Prince Billy heb ik nog niet gehoord. Ik was altijd wel erg gecharmeerd van The Everly Brothers: wat een nachtegaalstemmen hebben die gasten! Dus ik ga het toch even checken… Dat geldt natuurlijk ook voor Mark Kozelek…

  2. Naar Jim James wil ik echt niet beter luisteren. Ook dat stemmetje, want meer is het niet, vind ik echt vreselijk. MMJ vind ik trouwens ook drie keer niks, dus ik verwacht ook niets van alle offshoots.

    En er komen meer dan alleen AILD door de “scherpe” kritiek.

    The Everly Brothers zijn stoere hells angels in vergelijking tot de gemakzuchtige middelmaat van deze twee . Dat terwijl ik wel dol ben op hen itt MMJ.

    • O gij hardnekkige en verstokte! Ik hoop dat u vanacht een droom krijgt vol met liedjes van MMJ en JJ… 🙂

      Tegelijk ben ik oprecht verbaasd dat AILD jouw goedkeuring krijgt. Werkelijk leuk. Ik heb zo ongeveer alle normale albums van die lui in de kast staan, maar dit is echt wel een soort climax in hun oeuvre…

      • ja ik ben ontzettend verstokt op muziekgebied…eh
        die nachtmerrie hoop ik dan niet te krijgen

        ik heb niets van AILD in de kast, maar houd wel van dit soort muziek; net als Envy, Slipknot, Thursday en dergelijke. Deze ga ik wel aanschaffen…gewoon omdat er weer eens gebulderd moet worden

    • ah, het is dus eigenlijk gewoon een kwestie van smaak. dat is het natuurlijk altijd, het is erg lastig om een reëel criterium te hanteren mbt wat goede en wat slechte muziek is. als je het puur technisch/analytisch zou benaderen dan kun je hier in elk geval niet spreken van `slechte’ albums: Jim James’ album staat vol goede liedjes, sterke melodielijnen en heeft een perfecte productie. wat overblijft is dan of je het mooi vindt of niet, maar daar valt natuurlijk niets zinnigs over te zeggen. BPB en Dawn hebben een prima countryplaat afgeleverd, waar menig liefhebber van het genre vast dol op zal zijn. Een beetje belegen, dat zou je kunnen zeggen, maar dat kun je van heel veel country zeggen, maar dat snijdt geen hout, is te makkelijk, en zegt vooral iets over je smaak (wederom).
      Kortom: fijn dat je WAKKER bent JW, maar je gaat wel erg kort door de bocht op deze maandagochten…

      • Kort door de bocht, maar tot het laatste woord gemeend. Ik vind de stem echt alleen al vreselijk, dus ja wat moet je dan nog met JJ?

        En BPB en Dawn hebben zulke mooie muziek gemaakt. Faun Fables in de dark cabaret / dark folk hoek. Daar doet dit country album gewoon afbraak aan. Kan best zijn dat liefhebbers van het genre het prima vinden, dat kan ik ook niet beoordelen, maar ik zit toch ook niet te wachten op een country album van NIN?

      • goede tip, JW. Ik heb family album (weer) eens beluisterd en kwam tot de conclusie dat ik het wel al kende. maar het is geweldig, een hernieuwde ontdekking. ik heb zojuist ontdekt dat ik er rijp voor ben geworden…

      • mooi te horen Peter! dacht ook wel dat deze je enigszins bekend voor zou (kunnen) komen…

        het was voor mij toen ook even wennen….de band heeft iets onheilspellends terwijl sec genomen de muziek dat ook weer niets is; maar eenmaal van dat ambivalente gevoel verlost zit er veel moois tussen

  3. Oké, één stokje dan als het gaat over MMJ en JJ. Wie weet wordt wat jij een nachtmerrie noemt wel een mooi wit paard…

    Envy vind ik ook heel erg fijn, wel wat logger, meer postrock-invloeden en een hele fijne Japanse schreeuw!
    Als ik je mag tippen – bij Play.com is AILD nu best fijn geprijsd… Of is dat tegen je principes? 😉

  4. Like Rats van Mark Kozelek heb ik intussen beluisterd en ik ben het helemaal met Peter en JW eens: mooi plaatje met fraaie gestripte versies van ‘rockers’… Hij deed dat ooit al op Rock ’n Roll Singer met liedjes van ACDC. Maar dit is ook erg mooi. Vooral ‘Mommy’ en ’13’ vind ik prachtig. De laatste is bijna net zo mooi als de bekende versie van Johnny Cash:

  5. Wat betreft die nieuwe van John Grant: dat is inderdaad even wennen, maar ik ben er wel erg enthousiast over. Deze week zal ik er een recensie aan wijden.

  6. Wat een held zeg, die Mark Kozelek! Ik vind die nieuwe plaat mooi, al ken ik veel van de originelen niet.
    Het heeft mij wel weer aangemoedigd om meer van hem te luisteren. Zijn liveplaat ‘Little Drummer Boy’ vind ik nog indrukwekkender. Natuurlijk veel Sun Kil Moon.

    • Vergeet ‘Tiny Cities’ niet van Sun Kil Moon waarop liedjes van rockband Modest Mouse onherkenbaar en prachtig ‘gestript’ worden!

      • Het wachten is natuurlijk op Mr. Kozelek, die zich aan een ‘liedje’ van As I Lay Dying waagt… 😉

      • Allemaal leuk en aardig, maar ben helemaal niet thuis in het werk van Modest Mouse.

      • Dat is niet leuk en aardig, want Modest Mouse is een geweldige band (op één van onze Mousique-avondjes liet ik nog een nummer horen…).
        Goed, ik leid je even langs wat hoogtepunten van de ‘bescheiden muis’:

  7. En nu nog even wat Sun Kil Moon doet met een nummer van Modest Mouse….
    Hier het origineel:

    En hier de cover door Sun Kil Moon:

  8. Pingback: la liste week 12 | mousique.nl

Reacties zijn gesloten.