la liste week 10

Mathijs

Junip -Junipjunip
(City Slang/Konkurrent)

De Nieuwe van de band van Jose Gonzales, er volgt een uitgebreidere bespreking rond release datum 22 april. Ik kan al wel mee geven dat het een heerlijk loom plaatje is met een paar aangename verassingen. Gonzales en co did a good job !

Kettele & Secede – When can (Sending Orbs)
whencan

Kettle en Secede zijn geen onbekenden in de Nederlandse ambient scene, opnieuw hebben ze de koppen bij elkaar gestoken. Om een album te fabriceren dat aan de ene kant volledig in hun straatjes past. Anderzijds hebben ze duidelijk voor een meer organische sound gekozen met meer “echte” instrumenten. Ik hoor net als in de vorige release van de heren samen als apart de sound van Plaid terug. Dit album is wel melodieuzer dan voorgaand werk, voor mij soms te. overall is dit album gewoon goed, en blijven de heren samen zeker bij het neusje van de Nederlandse ambient/electronica zalm behoren…

 Wim Mertens – Open Continuum (Emi Classics)

Live registratie van een concert van Mertens, een uitvoering met CD en DVD. Als voorbereiding op het concert bezoek, en tijdens het schrijven van mijn concert verslag genoten van deze opnames.


Peter

Foals: holy fire
(Transgressive Records)

Op hun derde studioalbum zijn de scherpe randjes er wel vanaf. Spannend is het allemaal niet zo erg meer, maar het album (en dan vooral het eerste deel) staat bol van de sterke liedjes, is zeer strak geproduceerd (door producers Flood en Alan Moulder), klinkt volwassen en heeft een lekker jaren ’80 new-wave gevoel. Liedjes als Inhaler, My Number, Bad Habbit en Everytime zijn gewoon fantastische indierocksongs. Maar met name de songs op het tweede deel van het album halen dit niveau niet, en ook heb ik niet het gevoel dat Foals nog veel toevoegt anno 2013. Het klinkt allemaal net iets te bekend.

The Cave Singers: naomi
(Jagjaguar/Konkurrent)

Cave Singers worden wel vergeleken met Fleet Foxes, maar Cave Singers klinken wat losser, minder beheerst, en ook wat pittiger. Spannend wordt het nooit echt, maar dat is bij Fleet Foxes ook niet en dat is toch fijne muziek. Cave Singers verstaan hun vakmanschap en hebben met hun vierde plaat Naomi een prima plaat afgeleverd met mooie indie-folkrock-songs.

luister It’s A Crime.

Boduf Songs: burnt up on re-entry
(Southern/Konkurrent)

Boduf Songs is het pseudoniem van Mathew Sweet. Burnt Up On Re-Entry is het zesde album. Het is een donker melancholische/beklemmende mix van postrock, folkelementen, drones, metal en electronica. Een behoorlijk experimenteel album waar je wel even voor moet gaan zitten. Niet gemakkelijk, maar wel van een grootse schoonheid.


Advertenties

8 gedachtes over “la liste week 10

  1. Kettel ken ik van een re-mix van at the close of every day, verder eigenlijk niet. Jouw omschrijving klinkt in ieder geval boeiend, Theiz…
    Over Junip zullen we het nog hebben en over Wim Mertens hebben we het al gehad 🙂

    Mooi lijstje van jou, Peter! Jouw typering van Foals deel ik wel. Die eerste twee platen van hen staan in mijn kast: ik houd wel van die dansbare indierock: vooral die wisselende, wat springerige riffs van hen vind ik erg fijn. Maar intussen kennen we dat nu ook wel. Jammer dat de band niet iets avontuurlijker is op hun nieuwe album.
    Van The Cave Singers heb ik hier ‘Invitation Songs’ en ‘No Witch’ in de kast staan. Die eerste is heel erg mooi. Ze waren toen wel wat meer folky dan nu. Ik vind hun geluid opgeschoven naar Cold War Kids, ook een erg fijn bandje trouwens.
    Boduf Songs vind ik ook erg mooi: heel donker, maar bijzonder fraai. Jan Willem wijdde er ook fraaie woorden aan op Caleidoscoop/Subjectivisten…

  2. Over Cold War Kids gesproken: ik luister nu een week of twee naar Dear Miss Lonelyhearts en raak steeds meer onder de indruk van dit album. Het woord meesterwerk begint neigingen te vertonen om te vallen. Alles gebaseerd op Miss Lonelyhearts, een roman van Nathanael West uit 1933. Vol durf gespeeld én geproduceerd.

    • Haha, stiekem hoopte ik dat jij zou reageren, Wim 🙂
      Ik ben benieuwd naar dat album. Hun vorige ‘Mine is Yours’, nogal verguisd door de critici, tikte ik pas voor weinig op de kop en ik ben er blij mee. Zo slecht is het helegaar niet!

    • O ja! Sowieso vind ik die gejaagde zang van Nathan Willlett van CWK ‘bij de lurven pakkend’…

  3. Die plaat van Kettel klinkt echt prachtig. Dank voor de tip, Mathijs. Ambient die niet heel zwaar op de maag ligt. Ook weleens prettig.

Reacties zijn gesloten.